lieve meiden,
Wat lief dat jullie allemaal zo aan me gedacht hebben.

Ik heb nu dan eindelijk het goede nieuws:
Op maandag 5 mei om 16:52 is Ruben Sam geboren!!!

Zo ging het:
Ik had al weken last van harde buiken, maar vanaf 15:00 uur werden ze serieuzer en pijnlijker. We zaten toen nog terug in de auto van mijn schoonouders, dat was een heftige 1,5 uur.
Om 19:00 uur dacht ik de eerste weeën te voelen. Wist nog niet of dit het echte werk al aankondigde.
’s Avond nog videotje gezien.
Vanaf 23:00 uur werden de weeën regelmatiger, ongeveer om de 10 minuten. Ben toen in bad gaan zitten en rond 2 uur kwamen ze elke 5 minuten.
Ik twijfelde of dit het echte werk was, dus wist niet goed of ik mijn man moest wakker maken, maar hij hoorde me wegzuchten, dus werd gelukkig wakker.

Samen nog even overlegd en toen het ziekenhuis gebeld.
We wisten dat er een grote kans zou zijn, dat we nog een keer naar huis zouden worden gestuurd, maar ik wilde toch wel graag laten kijken of dit echte weeën waren en of het echt bezig was. Wij dus onderweg.

Om 4 uur kwamen we aan in het ziekenhuis en moest ik aan de CTG. Qua CTG leek het al aardig op te schieten, stevige weeën, de verpleegkundige had het al over evt. vliezen breken en blijven…
Toen gekeken hoe ver ik was: maar nog maar 1,5 cm, toch nog geen vliezen breken dus..

Gelukkig mocht ik toch blijven en hoede niet meer de auto in, want de weeën zagen er al wel heel heftig uit..

Mijn bloedplaatjes (voor de stolling) waren goed, dus die van de baby dan automatisch ook, gelukkig.

Onder de douche gezeten en daarna weer aan de CTG. Toen kreeg ik een weeënstorm, heel veel rug- en beenweeen. Kon ze niet meer opvangen en zag het niet meer zitten.

Gelukkig namen ze me heel serieus en kreeg ik hulp. Ik kreeg zo'n pompje dat je zelf kunt indrukken om verdoving te krijgen. Echt super. Ik kon weer ademhalen en kon beseffen dat dit het moment was dat ik mijn zoon zou gaan krijgen.

Mijn man was echt de geweldigste schat van de hele wereld. Zonder hem had ik het niet gered. Ik heb zijn hand helemaal vermorzeld door het knijpen, en hij hielp zo goed met het puffen, want dat ritme vasthouden vond ik soms bijna niet te doen.

De laatste 3 cm moest ik de eerste persweeën wegpuffen, dat viel niet mee.
Toen mocht ik eindelijk persen. Mijn blaas was toen te vol en ik kreeg een katheter om die leeg te maken.
Ik had heel veel weeen achter elkaar, eigenlijk teveel voor de baby. Hij reageerde er niet goed op, dus mocht ik om en om maar persen, de andere weeën moest ik wegzuchten.
Dat was heel heftig, want daardoor vond ik het heel moeilijk om de techniek van het persen goed te doen.
Hij lag ook nog verkeerd met zijn hoofd, keek naar boven.
Uiteindelijk hebben ze toch de vacuum pomp moeten gebruiken.
Na twee keer meetrekken mochten we hem samen aanpakken.

Zo'n mooi moment, zo'n mini mannetje op mijn buik. Eindelijk kennismaken en zien dat hij geen droom was geweest, maar een echt mensje.
Wel geknipt en gescheurd, dus een hoop hechtingen en zwellingen, das minder.

En ja, ons wondertje plaste direct na de geboorte al, dus we mochten al naar huis, gelijk maandagavond. Volgende week een echo van zijn buik, voor zijn niertjes.

Was de eerste nacht wel spannend, thuiskomen zonder kraamhulp en dan de nacht samen in, maar we hebben het gered en gelukkig de volgende dag de kraamhulp erbij.

ik stop er weer mee.
liefs en tot snel.
Rainbow, trotse mama van Ruben