[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
moet ik me ongerust maken?| 14/05/2008 @ 16:19 even anoniem | Dag iedereen Ik ben een oude rot hier, maar dit vertel ik toch liever anoniem. Ik ben nu dik 30 weken zwanger van een derde en laatste kindje. Waar ik mee zit? Het feit dat mijn man (en papa van alle drie de kindjes, we zijn 10 jaar samen), net nu er beslist is dat dit het laatste kindje zal zijn, zich blijkbaar geen bal lijkt aan te trekken van deze zwangerschap. Ik wil natuurlijk net alles zo bewust mogelijk meemaken. De laatste keer zwanger, nog een dikke 7 weken en dan nooit meer... Ik heb hem bv. al honderdduizend keer gevraagd om af en toe eens spontaan mijn buik in te wrijven. Komt er niet van. Schopt ons derde ukkie, komt ie niet voelen,... Naar de controle bij de gyn gaat ie dan weer wel telkens mee, maar eerlijk gezegd vind ik dat dan weer niet leuk meer. Hij trekt er zich verder niets van aan en als ik dan daar op die tafel moet gaan liggen, zit hij er met zijn neus bovenop om naar de echobeelden te staren. Pff. Ik slaap slecht, heb echt al wel ernstig last van de 'laatste loodjes' maar ook daarvoor is er weinig aandacht van zijn kant. Wat denken jullie hiervan?  |
| 14/05/2008 @ 22:06 Cosje | Hoi, Raad kan ik je niet geven. Ik kan je enkel zeggen dat je niet de enige bent die dit meemaakt. Die van mij gaat ook telkens mee naar de gyneacoloog, maar voor de rest niets. Alsof deze zwangerschap niet bestaat. Ik weet dus hoe je je ongeveer wel moet voelen. Ik wens je veel moed toe en hoop voor jou dat hij er toch wel voor je zal zijn bij de bevalling en dat je steun krijgt van hem na de bevalling. Ik  voor je.Groetjes, Cosje. |
| 14/05/2008 @ 22:06 debske   | hallo, ik zou toch proberen om me er niet te veel van aan te trekken ze,... mannen he,... die zien dat toch heel anders dan wij, en net nu jij het moeilijk hebt ziet hij dat natuurlijk niet,.. en voor hen telt ook enkel het beebje,... dat hij meegaat naar de gyn is toch een teken dat het hem wel intresseert,... mijn man had ook zo gen voeling met mij 'buik',... die werd er ook gek van dat ik telkens zij van kom nog is voelen, en insmeren nooit gedaan,... maar je moet hem nu is zien met de kindjes en dat zal bij jullie toch ook wel zo zijn!!! dus ik zou echt proberen om er niet te veel van wakker te liggen en echt voor de volle 100 procent te genieten van je laatste keer zwanger zijn!!!! liefs Debske    |
| 15/05/2008 @ 11:15 Kacie | Mijn man was er, volgens mij, ook helemaal niet mee bezig... terwijl ik zo intens bezeg was met m'n zwangerschap (boeken lezen, forums..). Toen werd het me effe te veel en hebben we ruzie gemaakt (over opruimen en stofzuigen ^^)... Dan heb ik alles eens op een rijtje gezet en gezegd hoe ik me voelde. Sinds we een goeie babbel gedaan hebben weet ik dat hij er wel mee bezig is, alleen niet op mijn manier. En is hij toch wat attenter geworden ook. Dus misschien toch eens over praten? Mannen ruiken (meestal) niet hoe je je voelt.  |
| 15/05/2008 @ 15:03 Marijke   | Mijn man was helemaal niet betrokken bij de zwangerschap. Helemaal niet geinteresseerd in alle babydingen, naar de gyn ging hij ook bijna niet mee (en als hij dan eens meeging dan kwamen ze in de wachtzaal zeggen dat de gyn er niet kon geraken), geboortelijst leggen heeft hij ook niet meegedaan,... Maar nu ons zoontje er is, is het echt een superpapa!! Hij doet ALLES met Vince: flesjes geven, wassen, pampertjes verversen, 's nachts opstaan, spelen ... en dit vanaf de dag dat hij geboren is.   |
| 15/05/2008 @ 16:45 Bertus | Beste even anoniem, Als ervaringsdeskundige kan ik je vertellen dat het nieuwe er na de eerste zwangerschap reeds vanaf is. Laat staan dat de laatste zwangerschap iets byzonders zou zijn. Een vrouw kan zowel geestelijk en lichamelijk genieten van haar zwangerschap als dat dan de laatse keer is, beeld ik mij iets in als de laatste avond bij je vakantieliefje wat je daarna nooit meer zal terugzien. (voor zover een man zich dat kan inbeelden ;) ) Maar dus ja, je zal goed je best moeten doen om dat duidelijk te maken aan je man en dan bedoel ik niet in jezelf piekeren en snachts wakker liggen. Of (nog een klasieker) "niets" antwoorden als je man vraagt of er wat is  En doe dit NU ! voor je hem verwijten naar zen hoofd zit te slingeren hierover ergens lang na de bevalling terwijl hij zich nooit van enig kwaad bewust geweest is  Ik ben ervan overtuigd dat er geen verkeerde bedoelingen in het spel zijn zijn en moet jij ipv wakker te liggen heel erg veel genieten van je 'laatste loodjes' |
| 15/05/2008 @ 16:56 even anoniem | Hey Bertus (en alle anderen, maar ik vind het fijn dat er ook eens een man reageert, mannen van mars, je weet wel) Het probleem is eigenlijk niet dat ik er nog nooit wat van gezegd zou hebben. Dat heb ik namelijk wel gedaan. Ik zou wel nog eens het gesprek op gang moeten brengen en eens vragen aan hem of hij eens nadenkt over het waarom. Bij de vorige twee zwangerschappen was hij toch wel net iets meer betrokken dan nu. Wat is er intussentijd gebeurd? We zijn natuurlijk mama en papa van 2 nu , die ook aandacht nodig hebben. Verder hebben we het beiden immens druk op onze job en in ons privé-leven zijn er ook heel wat veranderingen geweest en nog bezig. Waar ik nu onlangs nog op zat te denken, is het volgende: dit is de vierde keer dat we zwanger zijn, de derde keer is het misgelopen. Zelf ben ik nu ook meer bezorgd dan de vorige keren, misschien is dat bij mijn man ook iets dat sluimert. In ieder geval, ik ga hem zo snel mogelijk nog eens spreken en dan laat ik het wel weten. Alvast bedankt iedereen en ik probeer te genieten hoor! |
| 15/05/2008 @ 21:42 Mickey Muis  | Hey Anoniem, Ik begrijp je heel goed. Ik ben nu ook zwanger van onze derde. Wij hebben ook een miskraam gehad en sindsdien ben ik ook bezorgder geworden. Gelukkig was mijn miskraam mijn eerste en heb ik daarna twee goede zwangerschappen gehad zodat ik me nu weer minder zorgen maak. Maar ik kan me goed voorstellen dat jij je nu net meer zorgen maakt omdat de miskraam bij jullie het recentste was. Na mijn miskraam was mijn man ook heel voorzichtig om niet te blij te zijn, dus wat je net zegt zou eigenlijk wel kunnen. Maar toch na 30 weken zwangerschap is die angst niet meer nodig. Ik heb dat ook bij deze derde zwangerschap dat ik alles heel bewust wil meemaken omdat wij ook afgesproken hebben dat het de laatste keer zal zijn. Wij zijn nu wel nog niet lang zwanger, maar mijn man interesseert er zich eigenlijk ook niet in. Maar dat stoort me niet zo eigenlijk. Bij mijn vorige zwangerschappen voelde hij zich ook pas met de kindjes verbonden toen ze in zijn armen lagen. Verder zijn het toch vooral de vrouwen die een verbondenheid voelen met ongeboren kindjes denk ik. Voor mannen is dat te abstract. Mijn man heeft bij geen enkele zwangerschap echt aan mijn buik willen voelen, zo erg zelfs dat ik hem echt moest dwingen om eens bij mij te komen zitten en zijn hand op mijn buik te leggen om de schopjes te voelen. Bij de eerste vond ik dat erg, maar daarna ben ik dat gewoon geraakt. Want eens de kindjes er zijn, dan biggelen de tranen over zijn wang en is hij de meest trotse papa die je ooit gezien hebt. Mannen en vrouwen reageren verschillend op situaties he, zoals je zelf aangeeft vrouwen van Venus, mannen van Mars. Maar dat maakt de liefde voor het kindje natuurlijk niet minder. Ik zou me geen zorgen maken. Praat nog eens rustig met je man. Als hij echt zijn best doet zal hij wel af en toe wat meer interesse kunnen tonen. Maar verwacht ook niet dat hij het van de daken begint te schreeuwen meteen. Misschien is je man er wel meer mee bezig dan je beseft. Zijn er geen dingen die hij doet waar je niet op gelet hebt? Praat hij nooit over het kindje? Mijn man is bijvoorbeeld de eerste om telkens als we iemand ontmoeten die het goede nieuws nog niet weet, meteen trots zijn hand op mijn buik te leggen en te zeggen: wij verwachten ons derde kindje. Meer niet, maar het vertelt me wel dat hij er toch mee bezig is... Ik hoop dat je iets hebt gehad aan mijn ervaringen. Hopelijk levert een goed gesprek iets op! veel liefs, een snelle bevalling en een prachtig kleintje toegewenst!    |
| 16/05/2008 @ 13:17 Bertus | ik nog eens Je hebt volgens mij in je laatse bericht ook al vele antwoorden zelf gegeven. Verwacht ook geen mirakels of grote veranderingen van je gesprek met je man maar zorg dat hij weet wat er bij jouw knaagt. Je kan ook moeilijk vragen om te 'faken' (mannen kunnen dat trouwens niet ) of een soort toneeltje op te voeren als je begrijpt wat ik bedoel. En trouwens , zorgen voor brood op de plank en dat de 2 andere kinderen niets te kort komen is de 'mannelijke' vorm van aandacht geven moet je maar denken Voor wat ik lees is er niks abnormaals aan de hand bij jullie en hoef je je geen zorgen te maken hoor |
| 16/05/2008 @ 14:22 Sarah   | Bij de zwangerschap van de jongste vond ik ook dat mijn vriend niet al te veel aandacht schonk aan mijn buik. Maar hij moest en zou bij elke gyn bezoek aanwezig zijn. Hij had toen vervelende uren met zijn (vorig) werk, dus mocht ik het wel allemaal regelen. Hij kwam wel altijd thuis met de vraag "Heeft ze vandaag al bewogen?" 1 keer was dat niet het geval en dan heeft hij minutenlang met zijn hand op mijn buik gelegen en plots bewoog ze toch  Hij had op voorhand belooft om mijn buik elke avond in te smeren en da's maar 2 keer gebeurt. Toen ze geboren was, zei ik tegen dat ik vond dat hij niet zo naar mijn buik omkeek. En hij antwoorde "Jawel, maar op mijn manier" Tsja... Wat kan je daarop zeggen?    |
| 19/05/2008 @ 15:03 kaat | de eerste keer weten mannen niet wat ze kunnen verwachten en wordt het papa-gevoel echt maar aangesterkt wanneer de baby geboren is en bij sommigen pas wanneer een baby echt lacht naar de papa, en daarna weten ze al wat hen te wachten staat, dat zijn nu grosso modo "mannen" zeker. Ik vond het helemaal niet erg dat mijn man niet graag meeging naar de gyn, dan zat ik mezelf niet op te jagen als de gyn vertraging had want dat vindt mijn man dan verloren tijd waar hij nog dit..of dat ...had kunnen doen. De eerste maanden van het levenslicht van onze zoon was zowiezo ook geen rozegeur en manenschijn, je verwacht zoveel moois, maar dan krijg je dag en nacht huilbuien van je baby en je kan het niet troosten omdat het krampjes heeft, dat plaats een mama ook onmiddellijk 'back to reality" en een man gaat veelal vluchten op zo'n momenten, niet dat ze er niet mee inzitten hoor maar ze reageren gewoon anders op die situaties, nu onze zoon 10 maanden, is zijn zoon zijn "God" iedere maand moet hij een nieuwe foto hebben om te pronken op zijn werk, hij brengt regelmatig iets mee van speelgoed voor onze zoon...maar vrouwtje lief haar verjaardag??????oh koop maar zelf iets dat je leuk vindt, ik heb hem na 7 jaren nu echt wel leren kennen en maak me er echt niet druk meer in, ik weet dat hij van ons houdt en dat toont hij op zijn manier maar als er echt iets gaande is weet ik dat ik altijd op hem kan rekenen en omgekeerd. Ik wil maar zeggen we kunnen wel hopen op een over-romantische lieve man die vrouwelijk denkt maar ze zijn nu eenmaal zo niet, op een enkeling na. Ik ben er zeker van dat er bij de opstartster zeker geen kwade bedoelingen zijn langs de kant van haar man, dat zou me verwonderen, maar de zwangerschapshormonen zullen er ook wel een beetje in meespelen zeker. Geniet zelf nog van je zwangerschap en laat die ergenissen achterwege het komt allemaal wel goed  |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]