Hey

Bedankt voor jullie reacties. Maandag hadden we sowieso een afspraak met de kinderarts. Die heeft Alycia dan ineens volledig onderzocht. bloed genomen voor de zekerheid en voor die uitslag mochten we dan een uurtje later terugbellen.

Toen we terugbelden was de uitslag dat Alycia teveel witte bloedcellen in haar bloed had, wat wees op een infectie, maar wat juist moest onderzocht worden. We zijn dan maar direct naar het ziekenhuis gegaan waar ze ons kamertje al hadden klaargezet toen we binnenkwamen. Aangekomen werd Alycia de pijn niet bespaard... Enkele buisjes bloed hadden ze nodig voor wat test (wat zo zielig is, want zoveel bloed zit er nog niet in zo'n klein minimensje...). Nadien ineens een infuus gestoken en aan de baxter gelegd. Een tijd nadien kwamen ze haar opnieuw halen, dit keer voor een ruggemergpunctie. Hier mochten we niet bijzijn. Mijn hart brak gewoon omdat we haar moesten achter laten, je hoorde haar enorm krijsen op de gang, zoveel pijn dat ze had... Toen we binnenkwamen in de onderzoekskamer om haar op te halen zag ze lijk, maar dan ook lijkbleek... De grond en de tafel lagen vol met bloed... Al een geluk dat ik niet gezien heb wat ze m'n dochtertje hebben aangedaan...

Vanaf dan was het eigenlijk afwachten geblazen... De resultaten zouden pas 72 uur later bekend zijn, omdat ze kweekjes gingen "maken" van het bloed en ruggemergvocht. Wel werd ons gezegd dat ze dachten aan een hersenvliesontsteking of aan het rota virus. Beiden erg schadelijk (tot dodelijk) voor kleine kindjes. Wat leuk om met die gedachte rond te lopen... In het ruggemergvocht en haar stoelgang hadden ze ook bloed gevonden, waardoor ze meer dachten dat ze hersenvliesontsteking had. Diezelfde avond ineens met antibiotica begonnen "voor het geval van". Als ze dit pas 72 uur later zouden doen, zou het voor Alycia mss al te laat kunnen zijn, dus beter te vroeg en preventief, dan helemaal niet met alle gevolgen vandien...

Devolgende dagen afwachten. Alycia begon beetje bij beetje beter te eten en de stoelgang werd terug vaster. De koorts daalde, waardoor ook zij terug de kracht kreeg om even wakker te blijven en met mama en papa te spelen. Dan woensdagnacht was het opnieuw enorm moeilijk. Alycia begon te huilen nadat ze haar antibiotica hadden ingespoten. Ik nam haar uit haar bed, maar ze schrok enorm en stoptte daardoor met ademen. Ze hong aan een hartmonitor en een halve minuut later ging een alarm af, waardoor zij opnieuw schrok en de reflex kreeg terug te ademen. Wat was me dat schrikken. Ons meisje hong daar, héél even, levenloos en lijkbleek in mijn armen. Direct de verpleegster gebeld die haar onderzocht heeft en mij gekalmeerd heeft. Enkele uren later stopte Alycia opnieuw met ademen toen ze aan het slapen was. Ik werd wakker toen ik het alarm hoorde afgaan. Ik ben naar haar bedje toegelopen en over haar buikje gewreven maar dat hielp niet. Heb ze dan super snel uit haar bed genomen en "door elkaar geschud" waardoor ze direct terug bij haar positieve kwam. Dit alles dan gezegd aan de kinderarts die kwam met het verdict dat Alycia wschlk een verhoogde kans op wiegedood heeft. Ze slaapt té diep, waardoor ze vergeet te ademen. Vannacht heeft ze het ook weer een keertje gehad, maar nu weet ik wel wat ik eraan moet doen. Alycia zal hierop nog getest worden of ze inderdaad een verhoogde kans op wiegedood heeft. Ze moet echter 6 weken oud zijn vooraleer ze de tests kunnen doen, dus we moeten nog even wachten vooraleer we haar kunnen laten testen. We hebben van het ziekenhuis wel de hartsmonitor-sensor meegekregen, hier zal ze nu ongeveer nog twee weekjes aanhangen, zodat we een constante controle hebben over haar ademhaling. Nadien zien we wel weer verder...

Dan deze ochtend de kinderats met het goede nieuws. Geen hersenvliesontsteking, geen rotavirus, en dan nog enkele andere dingen waarvan ik de naam al vergeten ben. Alles was positief. Wschlk "gewoon" een virus, maar niets dat voor haar schadelijk kan zijn. Ondertussen kwam Alycia opnieuw goed bij en had ze geen koorts meer dus mochten we vanmiddag naar huis gaan. Wel moeten we haar goed in het oog houden, krijgt ze opnieuw koorts e.d. dan moet ze opnieuw worden opgenomen. Hopelijk blijft ze zich goed voelen. Ze krijgt nu nog enkele dagen antibiotica toegediend en thuis in haar eigen, veilige omgeving zal ze misschien beter kunnen genezen.

Het was dus een heel avontuur. We waren aan het denken, ze is net 5 weekjes oud en heeft bijna 2 weken van haar korte leventje al in het ziekenhuis doorgebracht. Ocharme toch... Nu hopen dat het virusje snel uit haar bloed verdwenen zal zijn en dat ze zich snel weer goed voelt. En dan is het voor ons afwachten op de slapatesten die ze gaan doen om haar wiegedoodpercentage te testen... Op hoop van zegen...

Groetjes van ons drietjes!