Dag,

Deze week was één van de meest emotionele weken uit mijn leven! Ik ben Elke, ben salesmanager van beroep en 23 jaar oud. Woon op mijn eigen klein maar knus appartementje wat ik met veel trots gekocht heb op mijn 21ste. Ik ben altijd een vrijgevochten persoonlijkheid geweest. Dat dit mij allemaal zou overkomen, had ik mezelf nooit kunnen voorstellen. Mijn vriend en ik zijn nog maar anderhalve maand samen. Vrij kort als je bedenkt dat ik nu misschien zwanger ben. Maar toch, het was grote liefde tussen ons. Ik nam met de nodige regelmaat dagelijks mijn pil. Het blijft een raadsel hoe ik dan eventueel zwanger ben kunnen worden. Ik voelde de laatste twee weken aan alles dat ik eventueel zwanger kon zijn. Was misselijk, doodmoe, had zin in de meest ongelofelijke dingen zoals o.a. pickleschips (terwijl ik dit vroeger niet eens kon ruiken!), was meteen uit mijn lood geslaan bij het minste probleempje terwijl ik anders sterk ben in iedere situatie,... Ik besloot dus afgelopen dinsdag een predictor in huis te halen. Ik deed met de knikkende knieën de test. Er kwamen twee horizontale lijntjes tevoorschijn. Het tweede doorslaggevende lijntje was er maar was vrij wazig. Ik besloot dus naar de dokter te gaan om bloed te laten nemen. Mijn vriend had ondertussen al gezegd dat hij het kind onder geen enkel beding wou houden. Voor hem was een abortus de enige uitweg. Hij zou dit financieel, emotinoneel en psychisch niet aankunnen en hij wou absoluuuut geen kinderen. Toen ik bij de dokter wegging, kon ik niet wachten en heb ik nog twee predictors in huis gehaald, waarvan 1 digitale. Alle twee positief! Voor mij was het al vrij duidelijk waar ik voor stond maar toch was het bang afwachten tot woensdag. Toen ik de dokter belde, bleek mijn voorgevoel te kloppen. Ik was zwanger! Het werd me plots allemaal teveel. Enerzijds wou ik mijn kindje houden, anderzijds had ik zoiets van: Kan ik dit als alleenstaande moeder wel aan? Mijn vriend en ik hadden er over gepraat. We begrijpen ieder elkaars standpunt maar zijn het overduidelijk niet met elkaar eens. We besloten om vrijdag langs te gaan bij de abortuskliniek om een neutraal gesprek te hebben met hun medewerkers. Daar werd nog maar eens duidelijk dat we het niet eens met elkaar zouden worden. Ik begon al te wenen toen we nog maar in de lift naar boven stonden en hij ziet een kindje echt niet zitten. Na het gesprek met de medewerkster besloten ze, omdat ik niet exact wist hoe ver ik al zou zijn, een echo te nemen. Wat ik toen te horen kreeg versloeg echt alle verbeelding. Na het nemen van de echo (op mijn buik, langs binnen) en een urintest beweerde gyneacoloog dat er helemaal geen vruchtje te zien was. Hij was echt cru naar mij toe. Pakte een papiertje, schreef me iets voor, dropte dat in mijn hand: Voila zei hem! U bent helemaal niet zwanger. Slik deze pillen en uw menstruatie zal wel op gang komen. Ik was totaal in shock! Ik zei dat ik drie predictors had gedaan en een bloedtest. Ja en wat dan nog zegt hem: Ik heb twee keer een echo proberen te doen en een urintest en ik zeg dat u niet zwanger bent en als ik zeg dat u niet zwanger bent, bent u niet zwanger. Wat heeft een predictor en zo een bloedtest nu te zeggen? En daarbij: Wees toch blij! U bent helemaal niet zwanger! Het is toch beter zo. Ik ben kwaad naar buiten gelopen, zonder ook maar iemand in het centrum een blik te gunnen. Ik heb in de auto meteen mijn dokter teruggebeld en hij stond zelf ook perplex. Mijn hcg-waarden kwamen overeen met 190 en in een normale niet-zwangere toestand zou dat <5 moeten zijn. De dokter kon het niet geloven. Ik besliste samen met mijn vriend om meteen terug een bloedtest te laten nemen. De dokter zei dat als de waarden gestegen waarden ik absoluut zwanger zou moeten zijn. Het was voor hem ook een medisch raadsel. Hij had dit nog nooit meegemaakt. Vanmiddag had ik definitief uitsluitsel van de dokter. Mijn hcg-waarden waren ondertussen al 590. Wat volgens de dokter echt wel zo moet zijn dat ik zwanger ben maar waar is dan dat vruchtje? Nu denkt de dokter misschien aan een effectieve zwangerschap, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap of een schijnzwangerschap? Ik wordt echt van de ene emotie in de andere gesleurd. Ik probeer me in te beelden wat ik moet doen? Maar hoe kan dat in zo een wankele, onduidelijke sitautie?Wordt ik nu effectief mama? Hou ik het kindje? Hou ik het kindje niet? Wie heeft nog zoiets dergelijks meegemaakt?

Liefs,
Elke

Hallo,

Hoe is het nu na twee weken? Al by gynecoloog geweest?

Reactie in abortuskliniet was idd buiten alle proportie. Die hield precies geen rekening met feit dat zwangerschap zo pril kan zijn dat er inderdaad nog niets te zien kan zijn.

Mij werd destijds verteld dat als de zwangerschapstest positief is, dat het dan ook zo is en dat werd ook waarheid...

Laat je eens iets weten?