Hej,

Voor alle duidelijkheid: ik heb er geen moeite mee om mijn kind naar het BUITENGEWOON (en niet het bijzonder!!!) onderwijs te sturen.
Ik heb enkel moeite met het feit dat vrije schoolkeuze binnen het buitengewoon onderwijs voor een werkende mama gewoonweg niet mogelijk is. Ik ben praktisch gedwongen mijn kind naar het gemeenschapsonderwijs te sturen, en dat is een net dat mij gewoonweg niet ligt.
En dan de wachtlijsten nog. Eén jaar op voorhand bleek er in de provincie geen enkel plaatsje vrij, tenzij internaat (dus niet semi-internaat).
Intussen weten we dat we heel veel geluk hebben gehad (en het zou best kunnen dat een lange arm ons geluk een handje geholpen heeft), want intussen heeft mijn zoontje wel een plaatsje in het juiste type.

De grootste wantoestanden wat betreft bussen zijn gelukkig intussen bij wet verboden. Maar als je kind de pech heeft in het begin van de route opgehaald te worden en als laatste afgezet te worden, dan zit je er maar mee. Tel die uren op de bus maar eens op.
Hier gaan we de tijdstippen (en de sfeer op de bus) een beetje afwachten en dan misschien overwegen om de jongste die naar een gewone kleuterschool gaat naar de voorbewaking te brengen.

Of een petitie veel zin heeft, weet ik niet.
Men is op de hoogte van de wachtlijsten, de scholen zelf trekken aan de alarmbel. En verder heeft het met de scholen zelf te maken: nl de organisatie van het busvervoer en de gebrekkige voor- en nabewaking. De school van onze eerste keuze bijvoorbeeld start met opvang om 8u30 en stopt om 15u20 en biedt verder geen enkele opvang. Die school kan je als werkende ouders (zelfs al werk je maar parttime en kan je je uren niet zelf kiezen) helemaal vergeten.

Lies,

Nee, op zich maakt dat idd niets uit, maar ik vind het gewoon vreemd dat mensen met kinderen in het buitengewoon onderwijs die naam nog steeds niet juist weten te benoemen. Ik had er misschien een knipogend smileyke achter moeten zetten...

Ik sta zelf in het onderwijs (stedelijk, hoger secundair), en besef zelf ten volle dat niet enkel het net, maar ook de school zelf bepalend is. Toch vind ik het jammer dat mijn zoon niet naar een katholieke school kan. Hij krijgt nu wel twee uurtjes godsdienstonderwijs, maar ik vind het erg jammer dat de christelijke waarden en beleving daarbuiten niet aan bod komen (voor het secundair onderwijs vind ik dit niet zo belangrijk, maar in het lager onderwijs wel). De algemene opvoedkundige visie van het GO! is niet de mijne, en dat is geen verwijt, maar een vaststelling.
De school waar hij nu zal gaan, bevalt in het algemeen wel (buiten de orde en netheid, ik krijg er meteen zin om emmer, spons en trekker te nemen en mijn tuingerief van stal te halen, zelfs het nieuwe gebouw waar hij zal zitten ziet er vies en rommelig uit ).

De nood aan buitengewoon onderwijs voor normaal begaafden is niet zo groot (dankzij gon), tenzij er ernstige functioneringsmoeilijkheden zijn (en daar zijn nu nog plaatsen vrij!).
Mijn zoon is echter randnormaal begaafd en kan in het gewone onderwijs niet mee. Hoewel het onderzoeksteam het gewone onderwijs wel zag zitten weet ik als moeder dat dit geen goede keuze zou zijn. Qua functionering heeft mijn zoon niet meteen autiwerking nodig, maar wel wat het aanleren betreft, dit gaat nl ontzettend traag en in groep leert hij enkel aan door te imiteren en dan nog aan een zeer laag tempo.

Wat je aanhaalt over die wachtlijsten voor diagnosestelling klopt hier zeker als een bus. COS had bij Stef een wachtlijst van 2 jaar. Waar mijn zoon getest is (universitair centrum) zat er een jaar tussen aanmelding en voorlopige diagnose (nu blijkt het er wat vlotter te gaan). Toen we ons eerste gesprek hadden, bleek dat de tussenkomst in onderzoeken ernstig was teruggeschroefd en dat we eigenlijk niet zoveel minder moesten betalen dan wanneer hij door een privépraktijk getest werd. Een jaar later werd er al wat meer terugbetaald. Ze wisten ook te melden dat de wachtlijst voor crisisopvang toen 6 maanden bedroeg (hadden wij niet nodig, maar ongevraagd kreeg ik een overzicht van de situatie in de sector). Het kalf is dan natuurlijk al verdronken.

Het probleem bij het COS zijn lange wachtlijsten. Maar vanaf het moment dat je binnengeraakt dan hoef je daarna niet meer zo lang te wachten. Inès heeft er nu al haar 3 de ronde van testen opzitten.
1ste keer toen ze bijna 2,5 jaar was. Dan toen ze 3 jaar was en nu april nog eens. In september moet ze terug voor spel observatie. Er is een vermoedde van ASS.
Hoewel we Inès zagen openbloeien toen we een deel van haar medicatie konden stoppen( ze heeft epilepsie en kreeg 2 verschillende soorten medicatie). Ze werd veel levendiger, zocht meer contact. Ook wij werden door de kliniek in de kou gezet( gasthuisberg). Op 15 maand was duidelijk dat er een ontwikkelingsachterstand was maar niemand er werd niet doorverwezen. ze gingen het in het oog houden. toen ze 2 jaar en een paar maand was heeft de kinderarts van een ander ziekenhuis er voor gezorgd dat inès snel een afspraak kreeg op het COS. Na 2 maand konden we al gaan. Het toppunt van alles is dat het COS hoort bij de gasthuisberg.
Inès zit voorlopig in een gewone kleuterklas mits gonbegeleiding. Er komt vanaf volgend jaar een vobostudent.Verder heeft ze ook nog wel kine en thuisbegeleiding maar waarschijnlijk zal ze in het eerste leerjaar wel naar het bijzonderonderwijs gaan. Maar ik krijg al schrik als ik zo jullie verhalen lees.

sientje