Op 15 mei 2008 kregen wij de 20 weken echo. Voor ons was het een moment om naar uit te kijken want we gingen er helemaal niet van uit dat het mis zou kunnen zijn. De echo werd op mijn buik gezet en het was vrijwel gelijk stil maar ik zal wel een hartje kloppen. De echoscopiste zei dat ze geen vruchtwater zag en dat is een héél slecht teken. Bij nader onderzoek kon zij ook geen niertjes vinden en haalde er een andere echoscopiste bij en samen zijn ze verder gaan kijken. En ons werd gezegd dat het absoluut niet goed was met de baby. Bij verder kijken konden ze dus geen niertjes vinden geen blaasje, en ze zagen dat het hartje verkeerd in de borstholte lag. De gyn is er bij gehaald en die heeft gelijk het WKZ in Utrecht gebeld waar wij de zelfde middag nog terecht konden. 2 specialisten waaronder een proffesor hebben ook weer naar de baby gekeken en die zagen jammer genoeg nog veel meer afwijkingen en die zijn absoluut niet verenigbaar met het leven. Ons kindje heeft dus helemaal geen kans gehad.

Op 20 mei 2008 ben ik na een ingeleide bevalling bevallen van een prachtig mini mensje Nikkie. Het was echt een prachtig kindje om te zien met alles er op en er aan het was zo zonde dat zij totaal geen kans heeft gehad. Haar hartje heeft nog ruim 2 1/2 doorgeklopt zij gaf het leven dus niet zomaar op ze was heel sterk en dapper maar heeft het daarna wel op gegeven want met 20 weken en 2 dagen heb je zo wie zo geen kans van overleven. Zij woog 300 gram en was 24 cm klein.

Ons verdriet is enorm en met geen pen te beschrijven, wat heeft het overlijden van een kind een impact .... en of het nu 20 weken in je buik heeft gezeten of dat het 20 jaar op de wereld heeft geleefd ik denk dat dit in het verdriet niets verschild. We zijn nu 2 weken verder en ik mis haar iedere dag steeds meer. Ze was zo mooi, zo dapper en zo sterk .... we zullen haar nooit vergeten.

Onze schat zit voor altijd in ons hart,

gr. Nicole