Lieve (aanstaande) moeders,

Ja, hier ben ik (helaas) weer met een stukje over mijn schoonma...
En dit keer niet en nooit meer anoniem, al leest ze mee het zal me worst wezen!!!!

Om een duidelijke schets te geven van de werkelijkheid zal ik hieronder mijn hele verhaal neertypen...

Maandagochtend belde ik de dokter omdat mijn zoontje al een weekje of 3 last heeft van een heel vervelend hoestje. Ik werd afgescheept met "als hij geen verhoging of koorts heeft zou ik me geen zorgen maken mevrouw, kom maar langs wanneer hij koorts heeft"

Dinsdagochtend toch zijn temperatuur genomen en dat was 38C. Ik had gelijk de dokter gebeld en kon binnen het uur langskomen. De dokter onderzocht mijn zoontje en constateerde een luchtwegeninfectie. Geen antibiotica, maar voldoende rust, paracetemol en thijmsiroop zouden hem er wel bovenop helpen
Terugwandelend naar huis viel hij in de buggy in slaap (ik heb geen auto dus moet helaas alles lopend doen) iets wat hij noooooit meer doet sinds hij 6 maanden is. Thuis wilde hij geen boterham, dus nam ik zijn temperatuur weer op en hij had 38,8 C dus gaf ik hem een zetpilletje omdat hij totaal niet lekker was...
Helaas moest ik s'middags gaan werken en dan passen de schoonouders op. Ik heb heel duidelijk aangegeven dat ze NIET met hem moesten wandelen omdat ie luchtwegeninfectie had, dus lekker binnenspelen en goed laten drinken. Ik had gezegd dat hij voor het slapengaan al 38,8C koorts had en ik hem een zetpil had gegeven en dat de koorts daarmee s'middags wel onderdrukt zou zijn (NIET de luchtwegeninfectie)
Ik kom thuis om 18.30 mijn vriend had de kleine inmiddels opgehaald bij zijn ouders, alles was goed gegaan zeiden ze... Tot ik zijn temperatuur opnam: 39,8C Huilen Hij ging naar bed en mijn vriend had de woendag vrij genomen omdat de kleine anders naar de creche moest...

woensdag, nog steeds een akelig hoestje en koorts. Papa was de hele dag binnen gebleven.

donderdag, ik was vrij en ons zoontje nog steeds koorts en hoest. (Helaas niet naar buiten maar met een luchtwegeninfectie riskeer je geen longontsteking door te gaan wandelen toch?!) Er lijkt geen verbetering in te zitten.

vrijdag, mijn roostervrije dag, ik ben de hele dag binnen geweest, zoontje hoest en heeft koorts. 38,7C

zaterdag (vandaag), Ons mannetje is koortsvrij s'morgens maar heeft nog wel een hoestje...
ik had dágen binnen gezeten dus ik ga lekker naar de stad met een vriendin die ik al máanden niet had gezien! Kleine was thuis met papa. Na zijn middagslaapje was hij nog steeds koortsvrij en papa moest ook nog even de stad in, dus had hij ons zoontje naar zijn ouders gebracht. Onder een voorwaarde: liever niet wandelen!
Ik kom in de stad een kennisje tegen van me. Ze vroeg naar de kleine hoe het met hem ging want hij was dinsdag zo ziek. Ze vertelde dat hij met opa aan het wandelen was en hem even langswipte in de tuin bij haar schoonouders (die dus bevriend zijn met mijn schoonouders)
waar zij toevallig ook zat...
TOEN IK DIT HOORDE KOOKTE MIJN BLOED!!!
En ik moest de kleine nog ophalen bij hun ook!

Mijn vriend en ik gingen de kleine ophalen, en ik sneed het onderwerp heel rustig aan: " Goh, ik was vanmiddag in de stad en ik kwam chrisje tegen! Ze vertelde me dat ze levy dinsdagmiddag had gezien in de tuin bij haar schoonouders"
En toen begon de ellende... mijn schoonmoeder viel mij hélémaal aan en begon meteen te schreeuwen zonder dat daar, volgens mij, een aanleiding toe was. Je moet bij mijn man wezen hij heeft met hem gewandeld en ik heb hem nog gewaarschuwd!!! E nu krijg ik de hele ellende over me heen! ( ik had nog niks gezegd!!)
Ze tierde maar verder: Ik kreeg te horen dat ik te voorzichtig ben met mijn kinderen en dat ik te beschermend ben en dat zij als opa en oma alleen het allerbeste met hun kleinkind voor hadden, dat ze altijd voor ons klaar staan wanneer we ze nodig hebben, en ze zat maar te GVD'en, en raad eens waar mijn kleine kindje zich bevond?! OP NOG GEEN HALVE METER AFSTAND VAN HAAR!!! en hij keek mijn schoonmoeder helemaal angstig aan. Dat was voor mij de druppel en heb zijn jas gepakt, heb m aangekleed en me schoonmoeder bleef maar tieren tegen me dat ik van álles een punt maak en dat ik maar in mijn eigen kinderen moest stikken! Ik heb op gegeven moment mijn stem verhevem en heb gezegd: STIK ER ZELF IN JOH!!! en ben zo weggelopen en smeet de deur met een pestgang dicht. Buiten stond ik te shaken van woede, verdriet.
Het is dat mijn zoontje erbij was, anders had ik haar denk ik wat aangedaan.

Mijn vertrouwen in hun is helemaal weg, ze hebben gewoon stiekem gewandeld met hem terwijl hij s' avonds met bijna 40C koorts in bed lag...
Ben ik nou te beschermend? Heeft mijn schoonmoeder een punt?? Ik ben keihard op mijn moederhart getrapt, en ik voel me echt vreselijk onder deze hele situatie. Al ben ik haar, volgens mij, geen excuus verschuldigd, toch?!

Phew joyce, dank je wel voor de bemoedigende reactie. Mijn vriend heeft al met haar gesproken toen ik kwaad de deur was uitgelopen, maar ze valt in herhaling en vind gewoon niet dat zij fout is maar dat ik dus overal een punt van maak, ik te voorzichtig ben met mijn zoontje en dat ik al helemaal dankbaar moet zijn omdat ze 1 dagje in de week op ons zoontje passen. Hij heeft haar aangesproken op haar felle manier van reageren want dat vond hij ook niet echt normaal en zeker niet gepast als er kinderoortjes bijzijn. Ze bleef maar door tieren
Goh, ben benieuwd hoe dit zich op zal lossen...

In haar ogen waait het wel weer over, maar ik breng ons kindje en dalijk ons tweede kindje niet meer met het volste vertrouwen naar hun toe. Ik zal niet goed worden om de hele dag te moeten denken en stressen hoe t met ons kindje gaat bij opa en oma thuis want door dit voorval zal ik dit zeker hebben!
Lief dat je mee zal denken, ik ben zelf ook heel hard aan het piekeren...
Alvast weltrusten voor zometeen, ik ga een filmpje kijken, even de gedachten verzetten.