ik heb ook weleens wat meegemaakt hoor...mijn oudste (nu 6 en een half) is met anderhalf jaar uit zijn kinderstoel gevallen en had een gat in zijn hoofd omdat hij op een hard speeldingetje terecht kwam, het bloede als een rund...ik pakte even snel wat uit de keuken en hij zat niet vast (stom stom stom) en was dus gaan staan en was dus net te laat...had meteen 112 gebeldt en huilde zelf nog niet, want probeerde rustig te blijven voor mijn mannetje...hij was al snel weer rustig en speelde alweer met een knuffeltje en toen die vrouw aan de telefoon vroeg hoe het met mij ging, barstte ik in tranen uit en werdt overspoelt door schuldgevoelens...jullie begrijpen natuurlijk dat hij daarna altijd vast zat...het is allemaal goed afgelopen en had 2 hechtingen, heb de tijd erna afschuwelijk gedroomd over het gebeuren, maar dat hoort bij het verwerken heb ik gehoord...en mijn meisjes zijn ook weleens ergens tegen aan gestoten, het lijkt nu misschien dat ik niet goed genoeg oplet, maar ik probeer alles ook zo goed mogelijk te doen...een ongeluk zit in een klein hoekje, nooit denken, ach, het kan wel ff snel, want juist dan loop je het risico...en dat met het zonnetje, dat kan idd iedereen overkomen en je hebt het niet met opzet gedaan, je doet je best, meer kan je niet doen en dat je er emotioneel van bent is ook alleen maar omdat je zielsveel van je kindje houdt en je niet wil dat ze pijn heeft enzo...je bent niet alleen een moeder, je bent ook gewoon een mens...als iemand er negatief op reageert hoef je je dat niet aan te trekken, want hun maken ook echt wel fouten, nobody is perfect...

liefs mamieJacie

Even een lugguber verhaal:
Vorige week moest ik naar de schoonheidsspecialiste en dat is altijd genieten even tijd voor mezelf. Ook het enigste moment wat ik heb voor mezelf eens in de 3 maanden.
We hebben een erg goede band en zijn van dezelfde leeftijd.
Ik vroeg direct bij binnenkomst hoe is het met je zus want die was zwanger van nummer 2. Ze werd helemaal stil en vroeg wanneer heb ik je voor het laatst gesproken. Ze vertelde dat haar zus was bevallen van een doodkindje op 22 weken. Vanaf dat moment heb ik alleen nog maar gehuild en dat anderhalf uur lang.
Het leek wel of al mijn kraamtranen eruit kwamen die ik nog niet had gehad.
Bij thuiskomst heb ik mijn beide kinderen uitgebreid geknuffeld en mij beseft wat voor geluksvogels wij zijn, met 2 goede zwangerschappen en 2 gezonde kinderen.
Sindsdien heb ik wel van die paarden die langs komen in mijn dromen.