[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
Help, 2de kindje niet even graag zien? Betert dit?| 03/07/2008 @ 14:42 ikke | Dag iedereen, Ik ben net mama geworden van een 2de kindje, dus eigenlijk zou ik moeten springen van vreugde. Helaas is dit niet het geval. Bij mijn oudste had ik het in het begin ook best wel zwaar: vooral de onderbroken nachten waren zwaar voor mij. Nu heb ik het precies nog veel zwaarder. Afgezien van de onderbroken nachten voel ik mij vooral schuldig tov mijn oudste. Zij moet ineens de aandacht delen en ik heb het gevoel dat ik niet meer ten volle van haar kan genieten omdat er nu nog een ander kleintje is dat mijn aandacht nodig heeft. Als mijn oudste in bed ligt gaat het nog wel, dan kan ik het nog opbrengen om met mijn jongste bezig te zijn, maar anders... Onze kids schelen maar 16 maanden dus nu heb ik ook zoiets van: misschien hadden we nog even moeten wachten, hadden we deze zomer nog op vakantie gekund, fietstochtjes kunnen maken, leuke dingen doen met onze peuter... Nu heb ik echt het gevoel 'gevangen' te zitten met weer een baby in huis. Zijn er mama's die dit gevoel herkennen? Hopelijk gaat dit snel over, want het zal ongetwijfeld niet bevorderlijk zijn voor de band tussen mij en mijn jongste. Ik wil echt wel genieten van mijn 2 kids, maar aan die 'platte babytijd' vind ik echt niks. Mijn oudste dochter leert constant nieuwe dingen bij en ik kijk altijd vol verwondering naar haar en blijf maar denken: was mijn jongste ook al maar zo. Ik voel mij zo schuldig! Mijn man houdt evenveel van onze beide kinderen, staat 's nachts met plezier op voor de jongste, zorgt voor beide kids én doet een deel van het huishouden en ik sleep mij precies een ganse dag maar voort. Ik hoop echt dat ik snel weer plezier kan vinden in mijn jongste, want zo vind ik er echt niks aan.  |
| 03/07/2008 @ 15:13 barbara | Misschien eens proberen wat leuks te doen? met zijn 4 :) ga lekker naar de kinderboerderij in het weekend en geniet van de oudste terwijl je je kleine baby heerlijk voorduwt in de wagen :) ik had zelf een draagzak, en deed daar onze kleine in, en de oudste in de buggy en gaan! dan ging ik lekker wandelen en liet ik de oudste er soms uit om even zelf te laten lopen en er weer in! en mijn kleine genoot ervan om lekker dicht tegen mama te liggen in de draagzak! probeer het gewoon te combineren, heel veel succes en het genieten komt echt nog wel!   |
| 04/07/2008 @ 20:25 esther | Wel herkenbaar hoor. Wat heb ik me de eerste weken ontzettend schuldig gevoeld naar de oudste! Pas toen ik wat meer contact kreeg met de baby beterde dit. Zo rond de zes weken. Nu hij de nachten doorslaapt kan ik het zelf allemaal wat beter aan. Probeer jezelf de tijd te geven en schakel zoveel mogelijk mensen in om je bij te staan/ langs te komen. |
| 04/07/2008 @ 20:37 Cindy    | Hey Ik heb niet hetzelfde gevoel als jou maar zit er toch ook wel aan te denken. Ons tweede kindje is net in aantocht, maar zelf toen we de beslissing namen om voor een tweede te gaan, bekroop de angst me om het hart. Ik ben gewoon bang dat ik idd ons zoontje liever ga zien  En voel me wat schuldig dat ik zijn aandacht straks moet verdelen. maar ik ben er een beetje gerust in dat dit wel vanzelf losloopt. grtz   |
| 04/07/2008 @ 20:56 Petra  | Ikke, Het is best herkenbaar, want het is de eerste weken druk met twee kleintjes, bij ons zit er 15 maanden tussen. Het viel me ook op hoe snel ik vergeten was dat die eerste weken met een pasgeboren baby waren, zo hulpeloos, de nachtvoeding, de moeilijkheden met kleertjes aandoen, de huiluurtjes, het teruggeven van melk,... En dit was bij Jolien ook zo, maar naarmate ze ouder worden vergeet je veel van die eerste weken, vooral de moeilijke momenten. Maar ik wil je een hart onder de riem steken. Siska is nu 4,5 maand oud en ben nu al die eerste zware weken vergeten. Ze slaapt al door sinds 8 weken, de laatste dagen is het teruggeven sterk vermindert, de huiluurtjes hebben maar twee weken geduurd,... dus je ziet het kan alleen maar verbeteren. Nu zien we ook dat onze dochters elkaar reeds kunnen vermaken. Jolien komt lief kusjes geven, speelgoed brengen, mondje afvegen,... Dat gevangen gevoel had ik ook, het is moeilijk om de deur buiten te komen met een baby en peuter. Wij hebben toen een duobuggy gekocht en dat was toch een verademing, ik kon buiten komen, gaan wandelen in de buurt, eens naar de winkel,... Bekijk dit kleine leeftijdsverschil ook positief, ze gaan veel aan elkaar hebben en over enkele jaren zijn wij volledig uit de pampers terwijl andere kopels bij hun tweede nog gebonden zijn aan pampers en middagslaapjes. En het moedergevoel voor je tweede zal nog groeien, wacht maar over enkele weken zie je het eerste lachje, begint je jongste naar dingen te grijpen, de eerste nacht doorslapen, omrollen, ... hoe fier en trots zal je dan niet op je jongste zijn? Groetjes   |
| 04/07/2008 @ 21:13 Astrid | Ik ken het gevoel niet, maar het lijkt me inderdaad vervelend. Probeer juist te genieten van die babytijd. Ik nam juist de jongste heel vaak mee omdat hij nog overal sliep. In het pannenkoekrestaurant onder de tafel ;-) In de speeltuin in de kinderwagenbak. Ik deed dan toch eigenlijk heel veel dingen met de oudste tussen de flessen door.   |
| 04/07/2008 @ 22:14 vicky  | Hallo, Het gevoel van de 2de niet even graag te zien als de eerste ken ik ook niet, maar ik denk ook niet echt dat dat bij jou het geval is... Maar ik kan je zeker wel begrijpen! Als mijn man niet thuis is, voel ik me soms ook schuldig tegenover Levin omdat ik hem niet de volle aandacht kan geven... In je hart hebben je 2 kindjes wel evenveel plaats, dan moet je je nergens schuldig over voelen! Ik denk soms ook wel eens, kon hij al maar dit of dat... Levin kan zich bijvoorbeeld al goed bezighouden als mama voor het huishouden zorgt. Of hij kan met mama mee in de douche (met 3 gaat dat toch moeilijk)... Of dan kunnen ze samen spelen als mama aan het eten bezig is, nu is Nyo nog te klein om met zijn broer te voetballen hè! Als je je zo schuldig voelt, dan is er volgens mij niks mis met je liefde voor de 2 hoor! En de band tussen jou en de jongste zal dan zeker wel in orde komen... Groetjes   |
| 04/07/2008 @ 22:36 cindy  | Hallo, Ik zit ook dikwijls met die vraag in mijn hoofd. Ga ik mijn tweede kindje even graag zien? Ik ben nu veel minder met men zwangerschap bezig, omdat zo'n peutertje, nu net 18 maanden geworden nog veel aandacht vraagt. Loop nu al met gedachte dat ik zo snel mogelijk naar huis wil na men bevalling in het ziekenhuis. 5 dagen..., zo lang. Maar ik weet dat men dochtertje ne SUPERPAPA heeft, en dat stelt me wel gerust! Groetjes   |
05/07/2008 @ 18:47 | Vind het ook erg herkenbaar hoor! Toen onze tweede geboren was voelde ik me ook schuldig tegenover de oudste die nu minder aandacht kreeg. Ook ben ik niet zo'n 'baby-mens' en vond ik mijn dochtertje veel leuker omdat zij al zoveel kon. Maar dat is met het ouder worden van Elias echt gebeterd hoor! Nu is hij 15 maanden en ik ben even gek op hem als op zijn zusje! Laat die gevoelens er gewoon zijn joh en houd in gedachten dat dit maar tijdelijk is. Groetjes, Galadriel    |
05/07/2008 @ 18:57 | Hey het is denk ik wel normaal dat je je soms zo voelt hoor, ik voelde me in het begin ook schuldig tegen over de oudste maar voor Lola geboren was vroeg ik me ook af of ik haar even graag zou gaan zien als Cato. Eens je die lastigste periode doorbent, zal het wel beteren. Nieuwe gezinssituatie is voor iedereen wennen he. Probeer je niet teveel te ergeren aan kleine onbenulligheden en probeer van je kindjes te genieten... komt wel goed hoor :-) Galadriel, alles ok met jullie? :-)   |
| 05/07/2008 @ 20:45 safirke | Hallo ikke, Idd heel herkenbaar voor mij...maar ook ik kan je garanderen dat dit betert mettertijd. Naargelang je jongste groter wordt en meer kan en meer gaat reageren komt dat gevoel van 'even graag zien' zeker en vast hoor! Thijs is van de week 2 jaar geworden en amai...ik zie m'n ventje doodgraag  , net zo graag als z'n zus maar ben helemaal niet beroerd om toe te geven dat dit in de 1ste weken na z'n geboorte anders was.Natuurlijk heb ik me hier ook over geschaamd en heb me hier ook enorm schuldig over gevoeld maar het was nu eenmaal zo en achteraf beschouwd kan ik ook voor mezelf toegeven dat het komt omdat ik geen 'platte babymoeder' ben (indertijd met Julie is dat gevoel trouwens ook moeten groeien) Ik vind het ook pas echt leuk worden eens ze beginnen reageren en je weet wat ze met hun huiltjes enzovoort bedoelen. Momenteel is het bij ons met momenten enorm druk en zeer enerverend maar zelfs dat vind ik vele leuker dan 'n pasgeboren babietje waar ik me onzeker bij voel en van in de stress schiet. Nu ja, zelfkennis is veel waard, he  ...Geef het tijd en maak je er niet te druk in (k weet het, op dit moment heb je daar mss niet zoveel aan) maar ik garandeer je dat er 'n dag komt dat je ineens beseft dat je hart bijna openbarst van liefde voor je beide kindjes en je onbewust beseft dat je jongste evenveel plaats in je hart heeft gekregen als je oudste. Groetjes   |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]