Hoi Teunie,
sorry, ben een beetje onduidelijk geweest zie ik,
alle groepen worden standaard door drie leidster gerunt,
maar je werkt nooit met zijn drieen tegelijk, meestal met zijn tweeen,
als het heel rustig is alleen.
Maar omdat iedereen parttime werkt dus toch drie leidsters op 1 groep.
Fijn te horen dat je 20w echo goed was,
kan me voorstellen dat het behalve leuk, toch ook spannend blijft.
Idd als je al die verhalen hoort...
Maar... zoals je al zegt, die zwangeren hebben vaak niet alle onderzoeken gedaan.
Wat opzich nog geen garantie geeft dat het goed gaat als je alles doet wat je kan,
maar de kans lijkt me dan toch een heeeel stuk groter.
Door alles bij me in de omgeving ben ik wel een stuk reeler geworden.
Soms vind ik dat erg jammer, en zou ik graag nog lekker onnozel willen zijn.
t'Is gewoon veel leuker als je overal zorgeloos van kunt genieten.
Anderzijds ben ik nu wel wat meer voorbereid, maar das toch ook niet alles.
Mijn vriend en ik zijn vrij nuchter idd.
Hij nog erger dan ik, maar dat komt ook doordat het voor hem nog onwerkelijker was dan voor mij.
Juist bij zo'n prille zwangerschap is het denk ik heel onwerkelijk voor de man.
Het enige wat ze zien/merken is dat tweede streepje op de test.
Oke, voor mij was dat ook wel, maar als vrouw ben je er toch automatisch meer mee bezig omdat het in jou groeit.
Je moet op je voeding letten, foliumzuur slikken etc dus dat maakt het toch wat werkelijker.
Me vriend was dan ook al snel heel 'probleemoplossend' aan het denken,
en had al rap zoiets van, jammer, volgende keer beter...
alsof het nog niet gelukt was zwanger te worden,
terwijl ik het wel echt als een verlies ervaren heb.
We proberen gewoon weer verder zoals voorheen,
echt ervoor gaan... niet in de zin van agenda erbij, ovulatietesten en temperaturen, dat niet.
Ik wil het leuk houden, geen grote druk erop leggen, dus we zien het wel.
Het is iig mogelijk, en daar ben ik al heel blij mee.
Tuurlijk weet je altijd wel zo;n beetje wanneer je ongeveer vruchtbaarder bent, en daar houden we ook wel rekening mee,
maar zoals gezegt, we houden het leuk/ spontaan.
Ik heb vandaag te horen gekregen dat voor het herstel van mijn collega,
die het HELLP-syndroom had, 6 maanden staat... ik schrok daar wel van.
Ik begrijp dat het je niet in de koude kleren gaat zitten,
maar 6 maand is erg lang.
Geestelijk duurt het natuurlijk waarschijnlijk nog wel veel langer,
maar lichamelijk heeft ze die tijd ook nodig schijnt het,
en dat had ik niet verwacht.
Hoewel het dus iets van een half jaar zal duren voor we weer samen werken zit ik me nu al druk te maken...
Wat als we straks weer samen werken, en ik wel weer zwanger ben,
dat lijkt me zo moeilijk voor haar.
Heb bijna zoiets van 'laat maar even' maar de wens is toch te groot,
en ik weet ook wel dat ze dat niet zou willen.
Ik ben heel blij te horen dat het met jou allemaal goed gaat,
probeer toch echt van je zwangerschap te genieten meid!
Dingen die je hoort hoeven jou natuurlijk helemaal niet te overkomen he.
Tuurlijk, alles kan, maar blijf reeel en hoe groot is de kans nu echt dat het nog mis zou kunnen gaan...
volgens mij is dat nog maar een heel kleine kans.
De kans is nog altijd het grootst dat het wel goed gaat!
Probeer dus ook positief te blijven, zou jammer zijn als je je alsmaar zorgen gemaakt hebt terwijl het nergens voor nodig was.
Genieten van je zwangerschap en positief blijven wil natuurlijk niet zeggen dat je het allemaal vanzelf sprekend neemt.
Want dat doe je niet, dat zou je die onderzoeken niet gedaan hebben.
Groetjes Siena