Hallo!
Ik ben hier... en daar... en toch nergens eigenlijk!
Zo heel af en toe ben ik wel hier en daar... en uiteindelijk nergens!
K'tje, het is fijn om je af en toe in de winkel te zien en is met je te
praten, en fijn dat je mij hebt ingelicht over de komende meeting hoor.
Maar heb nog steeds geen sms ontvangen van jou, dus zal die nog niet zo
meteen doorgaan zeker? En hoe gaat het voor de rest, ben al even niet in
de winkel gekomen, maar dat ga ik zo meteen algemeen uitleggen éh!
Voor de rest niet echt bijgelezen, ben te lang niet meer geweest, en ik
hoop mij terug in de groep te mengen. Want jullie zijn ondertussen wel
zo'n hechte kliek geworden natuurlijk dat ik dat niet wil verstoren...
Maar zoals ik al ergens heb gelezen, inderdaad in maart heb ik in het
ziekenhuis gelegen, ik was toen volledig ingestort na al de drukte en
het ziek zijn van mijn schatjes. Het was mij ff teveel geworden, en ik
heb zelf in volle paniek 't ziekenhuis gebeld en ze zijn gekomen éh...
Hebben mij meegenomen en heb daar een weekje gelegen en goed gerust!
Nu neem ik welliswaar terug medicatie maar is niet zo'n ramp, als ik
de dag goed door kom ben ik tevreden en ik ben alvast héél gelukkig!
Maar nu nog ander nieuws, vorige week heb ik een kleine crash zo mee
gemaakt. En ben dan opnieuw met de 100 afgevoerd, maar dit keer wel
dringend. Het was een crashtest die misliep hier... en ik kreeg een
serieuze knal in mijn rug en schreeuwde het meteen uit van de pijn éh.
Rode kruis heeft mij een nekband aangedaan en dan de 100 gebeld door
een omstander want het bleek voor hen te serieus te gaan, er mochten
geen risico's worden genomen. Minste beweging wat ik maakte, ja toen
krijste ik het natuurlijk uit van de pijn éh... of ik het nu zelf heb
gezocht door erin te gaan en die kick mee te maken? Ik kon net zo goed
die dag met de auto werkelijk zijn weg geweest en echt gecrasht zijn.
Volledig gespalkt en vastgebonden ben ik weg gevoerd. Volledig in alle
veiligheid op een bed gelegd. Volledig in alle veiligheid mijn kraag
van mijn hals gehaald. Volledig in alle veiligheid... jaja alles was
toen zo veilig. En toen de RX... MRI... al die toestanden. En dan dat
verlossend woord! Er zijn geen botten geraakt. JOEPIE!!! Oké, wat is
er dan wel geraakt en mis? Nou mijn spieren zijn gekneus en gekneld.
En nu na één week (morgen één week geleden) zit ik geblokkeerd... ik
ben precies een robot wat rondloopt in de stad. Och ja... dat is zeker
mijn leventje éh? Vanalles meemaken... dat is het leven ja!
Haha, en daarom ook mijn nieuw weblogje!
Wie hem wilt hebben, stuur maar pb'tje!
xxx
Chantal!