Hoi allemaal!

Eindelijk heb ik even wat tijd om jullie mijn verhaal te komen vertellen... Wat een bezigheid zo'n kleintje in huis, haha. Gelukkig is de papa vandaag thuis en wil die zich even met zijn zoontje bezighouden zodat ik even wat tijd heb voor mezelf.

Nou, mijn verhaal dus... Ik had geloof ik al verteld dat de keizersnede gepland stond voor 2 juli, maar dat ik bij mijn laatste controle al wat ontsluiting had en een verweekte baarmoederhals. Wel, zondag 22/6 ben ik opnieuw wakker geworden met voorweeën (enfin, dat dacht ik toen nog). Maar na een uurtje of zo drong het tot me door dat ze toch wel iets heviger waren dan de week ervoor en ze kwamen ook redelijk regelmatig (8-10 min). Nog geen reden tot paniek, want 's middags viel het weer een beetje stil. We zijn dan nog naar de winkel gereden om de koets en de maxicosi op te halen en te verwittigen dat ze de geboortelijst stilaan mochten klaarzetten. Maar 's avonds na het avondeten - ik had me net lekker relax voor de tv geïnstalleerd - begon het opnieuw, alleen een stuk heviger dan 's morgens en meteen om de 5-6 minuten. Toen schoot ik toch wel lichtjes in paniek, want ik had het gevoel dat het begonnen was, maar ik twijfelde toch nog een beetje. Mijn vriend was er ook van overtuigd dat het vals alarm was, maar om half 12 's avonds hebben we toch maar besloten om even naar het ziekenhuis te rijden voor een controle.

Aangekomen op de materniteit mocht ik meteen aan de monitor. Natuurlijk liet de eerstvolgende wee een tijdje op zich wachten, hehe, maar even later was het dan toch prijs. Oh, zegt de vroedvrouw, jij bent goed begonnen precies, ik ga eens even onderzoeken of het al gevorderd is. En ja hoor, baarmoederhals was volledig verstreken en ik had een kleine 3cm opening. Nou, zegt ze, ik ga de gyn van wacht opbellen en een kamer voor je klaarmaken want jij gaat niet meer naar huis. Wij dachten nog altijd dat het vals alarm was, blijk ik volop weeën te hebben! Even later komt de vroedvrouw terug binnen met de mededeling dat ze mij gaan klaarmaken en dat we binnen een uurtje mama en papa zijn. Was dat even schrikken zeg! En inderdaad, even later sonde gestoken en we waren op weg naar de operatiekamer. De epidurale viel heel erg goed mee, heb er absoluut niks van gevoeld. Dan mocht mijn vriend erbij en 10 minuutjes later was ons zoontje er al. Goh, wat was ie klein !!! Maar hij deed het meteen heel erg goed. Dan hebben ze hem meegenomen voor verzorging en hij zou op de materniteit op mij wachten. Papa mocht mee, maar even later was hij al terug bij mij met een ingekaderde foto van ons kleintje. Dat vond ik wel heel leuk, want zo had ik ons kleintje en de papa bij me terwijl ik verder werd dichtgenaaid. Intussen wist de gyn me ook te vertellen dat de ligging van mijn placenta waarschijnlijk de oorzaak was van de stuitligging.

Ik ben dan uiteindelijk 5 dagen in het ziekenhuis gebleven, maar was oh zo blij dat ik naar huis mocht! Het was verschrikkelijk warm op mijn kamer (28°), er kwam bijna geen zuurstof binnen en ik had er geen minuut rust! Nu is Dean bijna 2 weken oud, zijn we een weekje thuis en eindelijk begin ik een beetje te herkomen van die slapeloze nachten. Dean doet het erg goed. Hij is zeer alert en een wakker kereltje (voormiddag slaapt ie niet graag). Alleen heeft hij soms nog wat moeite om zijn flesjes leeg te krijgen en hij zou volgens de normen best nog wat meer moeten eten. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat allemaal in orde komt. Ik zelf heb wel nog wat last van mijn buik. Mijn litteken is al mooi genezen, maar net erboven is het nog een beetje gezwollen en gevoelloos. Ik hoop maar dat dat normaal is maar maak mij er toch wel wat zorgen om.

@lieve: zoals je ziet is het toch een keizersnede geworden, maar ik vind het niet erg hoor. Ik was er helemaal op voorbereid.

@sanne: hoe gaat het nu met jou? Nog steeds geen gerommel in je buik? Ik duim voor je dat het nu heel snel gaat gebeuren!!!

Groetjes en tot snel,
Bianca