Hey meid, wat komt me dat toch zo bekent voor zeg. Mijn man en ik hebben reeds 2kids, we hadden bij de geboorte van onze jongste toch maar gezegd het zo te laten bij twee, maar hoewel we ervoor hadden gezegt toch voor 3 tegaan. Wel nu is onze jongste 18maanden oud en enkele maanden geleden begon het bij mij toch wel feller en feller te kriebelen om toch nog een derde te willen. Ik vertelde het mijn man, maar die zag het absoluut niet zitten. Je weet wel, hij kwam zo met die vragen af van; wat als dit, wat als dat... vooral van wat als het dan geen gezond is terwijl we er nu toch 2 super gezonde hebben. Tja, ergens heeft hij wel een punt. Hij is zelfstandige, nooit thuis, ik zit veel alleen met de kids. Maar ik vroeg hem of we daarom onze kinderwens moeten opzij schuiven, want diep in zijn hart wou hij ook een derde. Uiteindelijk heeft hij dan toch ingezien dat we er best nog een derde bij willen. Maar dan begon hij uit te stellen, ik wert er gek van. Ik zei hem, waar is dat goed voor, je moet nog eerst in de roos schieten, dan 9maanden wachten eer het baby'tje er dan is hé. Ik begrijpte niet waarom hij steeds wou wachten. Ik had voor mezelf al wel één gouden regel gemaakt vanaf ik het besef had dat ik kinderen wou, na men 30ste begin ik er niet meer aan. Ik wil een jonge mama zijn. We moeten nu ook steeds vooruit om er te komen, de dag dat ik en men man kunnen genieten van mekaar en het leven wil ik niet meer met kleine ukjes zitten hoor. ( af en toe de kleinkids wel )
Neen dan wil ik dat men kids wel thuiswonen, maar dan wel zelfstandig genoeg zijn om voor zichzelf te zorgen. Dus ik wordt dit jaar in Augustus 29jaar, dan dringt de tijd wel he. Nu heb ik hem zo toch overtuigt, heb de voordelen een beetje op tafel gegooit, nadelen zijn er eigenlijk niet echt, vooral voordelen. Mss kan je ook iets in die zin proberen je ventje te overtuigen. Uitstellen is afstellen. En klaar ben je er nooit voor hoor. Dat is gewoon een aanpassing aan je leven die je met liefde en plezier doet.
Veel succes he meid
Liefs Marijke