Zo erg dat jullie dit allemaal hebben moeten meemaken! De tranen staan in mijn ogen! Hoop voor elk van jullie dat er een gezond wondertje komt! Veel sterkte allemaal !

hallo,

ik ben net zoals velen hier ook mijn kindje verloren, mijn engeltje is na een zwangerschap van 39weken gestorven in mijn buik.
na vele onderzoeken hebben we ons moeten neerleggen dat we nooit zullen weten wat er gebeurd is, want onze baby was gezond volgens autopsieverslagen.

zaterdag 12/7 zijn we ondertussen 1jaartje verder en ook een volgende zwangerschap lukt momenteel niet (zitten nu aan ronde 9)

aan de ene kant verlang ik zo naar een volgende zwangerschap maar aan de andere kant zal ik 9maanden ongerust zijn.
het spontaan genieten van mijn zwangerschap zal er niet meer inzitten.

ik wil iedereen veel sterkte toewensen.

Hallo,

Ook bij ons was vorig jaar (2 april) de twintig weken echo ernstig afwijkend. Onze dochter haar rechterbeen miste zijn scheenbeen waardoor hij als het ware een soort van opgerold lag, ze keek tegen de onderkant van haar voet aan. Haar linkerbeen had een klompvoetje, en ook haar handjes waren klauw handjes. In haar rug had zij een scoliose en haar borstkasje en ribben waren afwijkend van vorm. Verder zagen haar organen en hersenen er goed uit, alleen waren haar longetjes iets klein door de iets kleinere borstkas. Als dat gewoon zou groeien zou ze gewoon kunnen ademen. Wij hebben toen besloten om haar een kans te geven, zonder dat we eigenlijk wisten wat er van zou komen, ze zou tijdens de zwangerschap of bevalling kunnen overlijden.
Ons meisje heeft haar kans met beide handen aan gegrepen. Ze wilde dolgraag bij ons zijn. De eerste twee maanden van haar leventje gingen goed, ze huilde bijna nooit, sliep na tien dagen de nacht over, lachte met 4 weken en met 5 weken brabbelde ze de oren van ons hoofd. Aan haar afwijkingen aan haar skelet kon ze geopereerd worden, de orthopeet had al een mooi plannetje gemaakt, dat het in een operatie kon. Maar toen ze net 2 maanden was werd ze verkouden en kreeg een gripevirus. Door deze twee virussen belande ze doodziek aan de beademing op de IC. Na heel veel moeite kregen de artsen haar na 18 dagen van de beademing af en mocht ze naar een gewone afdelingen. Ze had wel zuurstof en natuurlijk sondevoeding omdat ze 18 dagen niet gedronken had. Het leek goed te gaan.. ze kwam van de zuurtsof af, maar klapte daarna weer in. In totaal heeft ze van oktober tot juni in twee academisch ziekenhuizen gelegen voor operatie's aan haar luchtpijpje, deze was slap en klapte in. Ze had een canule met beademing, en daar zou ze mee naar huis komen, we waren al getraind. Tot dat ze 29 mei volledig in storte, kreeg een behoorlijke dip en raakte buiten bewustzijn. Ze hebben haar er weer boven op gekregen, maar het zetten de artsen wel aan het denken. Na het maken van een CT scan kregen we het ergste nieuws ooit (nog erger dan de 20 weken echo). Ze konden niets meer voor haar doen, haar longen waren sinds haar geboorte niet meer gegroeid, ze was op. Op 7 juni is ze in haar vaders armen bij ons weg gevlogen, bijna tien maanden oud. Ze heeft zich die tien maanden echt voor 200% gegeven. Ondanks dat ze acht maanden in het ziekenhuis heeft gelegen, waarvan 7 op de IC, heeft ze naar ons idee een heel gelukkig leven gehad. Ze lachte altijd en ook naar bijna iedereen. Iedere arts die langs haar bed liep wist ze te roepen, ondanks dat ze geen geluid kon maken door de canule. Als wij al door de deur naar binnen kwamen kregen we al de mooiste glimlach van haar. Toen ze door haar vaste arts opgehaald werd na een bronchoscopie in het AMC gaf ze haar zo'n grote glimlach en de hele weg in de ambulance naar het LUMC heeft ze de arts haar vinger vast gehouden, de arts was in de zevende hemel! Yasmine wilde dolgraag leven, maar hetw as haar niet gegund, helaas. Maar de 10 maanden die we met haar hebben gehad zijn misschien we de gelukkigste tien maanden geweest. We zouden het zo weer over doen.

Ik heb echt bewondering voor jullie dat jullie na de echo al zo'n moeilijke keuze hebben kunnen maken. Wij konden het niet over ons hart verkrijgen om de zwangerschap te onderbreken (had het ook niet gewild hoor), maar heb echt respect voor mensen die het wel kunnen!

Liefs Marjon