Vorige reacties:
< vorige pagina [Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
< vorige pagina
[Reageer]
< vorige pagina [Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
Geen rose maar een zwarte wolk| 23/07/2008 @ 20:55 een mama | Kijk eens hier: Gezocht op 'geen roze wolk' www punt tosca.consulteert punt nl Moest het even zo doen, anders kan ik het bericht niet plaatsen. Ik heb er heel veel aan gehad (te lezen op deze site) Ik had zelf last van een post partum depresie/uitputting, maar op deze site staat ook veel over deze gevoelens tijdens de zwangerschap. Sterkte!!  |
| 23/07/2008 @ 21:13 Liesje    | Ik leef met jullie mee. Ik heb er zelf niet zo heel veel last van hoor. Heel soms word ik ook wel overvallen door zo'n triestige bui, dan moet ik zomaar huilen, maar op één of andere manier kan ik er nog van genieten. Het is als een soort respect voor mezelf zoals ik op dat moment ben. Ik ontken het niet, het is er en ik aanvaard dat, ik vecht daar niet tegen en ik probeer het niet te bergijpen, het is er gewoon. Die angsten? Gelukkig kan je goed babbelen met je partner. Als de angsten weg kunnen genomen worden, kan dat je bedrukt gevoel misschien ook wel een beetje verlichten. Dat van dat wandelen is helemaal niet zo zot hoor. Ze zeggen (en ik ook) dat buitenlucht en dan vooral het daglicht gratis antidepressiva is. Het werkt echt. Ga zoveel mogelijk buiten, zelfs als het regent. Probeer er niet te hard tegen te vechten, maar probeer zo veel mogelijk leuke dingen te doen (en als het kan buiten) en geniet daar dan van. Dat leuke moment heb je dan al vast gehad. En ondertussen hopen dat het overgaat. Groetjes  |
| 23/07/2008 @ 21:26 Liesje | Dais, dat van dat misselijk zijn, Ik heb het al eens gezegd bij een andere topic (weet niet meer de welke). Ik heb (had) ook veel last van misselijkheid en heb even moeten zoeken naar een oplossing want ik hield geen eten meer binnen, zelfs geen water op een gegeven moment. Ik heb gemberthee gedronken (toen was ik alleen misselijk zonder overgeven) en dat hielp efkes maar smaakt zo vies dat ik er ook misselijk van werd Ik heb altijd in kleine porties en vaker gegeten (hielp niet meer op gegeven moment) Dan ben ik naar de dokter gegaan en die heeft primperan aangeraden. Daar werd mijn maag actief van, jammer genoeg in de verkeerde richting, dus dat maakte het bij mij allemaal maar erger Dan heb ik, op aanraden van mijn zus postafene gehaald bij de apotheker en dat helpt mij. Ik ben soms nog misselijk hé, maar het is te verdragen. (het zijn eigenlijk reispilletjes en kunnen geen kwaad) |
| 24/07/2008 @ 17:23 Liesje | Hey Dais, Hoe gaat het met je? Dat schone weer dat kan misschien wel al een beetje helpen hé, want dat weer is wel een beetje triestig geweest de laatste tijd. Denk aan je hoor |
| 24/07/2008 @ 17:38 Dais | Lieve Liesje, Ik lees net ook iets over jou (sorry als ik het mis heb) maar je had wat bloedverlies? Gelukkig is alles goed met je kindje. Schrikken he zoiets. Ik heb morgen weer een echo in het ziekenhuis om de termijn te bepalen. Ik weet helemaal niet zeker hoe ver ik ben. Ja het gaat redelijk vandaag. Ik heb erg gelachen om mijn werk en ben vrij kalm maar net had ik weer een paniekaanval. Dacht dat ik ziek zou worden en het kindje geen mama zou hebben. Had er ook over gedroomd laatst. Maar mijn vriend is heel kalm en heeft mij uitgelegd dat er niets aan de hand is. Die stomme angsten ook. Het lijkt zo echt. Liefs  [Laatst gewijzigd door Dais - 25/07/2008 @ 22:03] - |
| 25/07/2008 @ 20:54 Liesje | Dais, Je hebt het niet mis, ik had gisteren een beetje bloedverlies, maar het bleken gelukkig echt zorgen voor niets. Mijn zus had ook zo'n nare dromen in het begin van haar zwangerschap. Nu je het zegt. Zij droomde dat ze met een meisje op de trein zat en dat meisje was heel boos en zei "wie ben jij?". en mijn zus antwoorde "ik ben je moeder". Achteraf wel grappig, maar mijn zus was er toen niet goed van. één ding is wel uitgekomen, het is inderdaad een dochter geworden. Misschien zijn het wel angsten waar je onbewust wel mee zit. Door er over te dromen verwerk je dat misschien wel. En nu ga ik nog rap een beetje fietsen met mijn ventje voor het donker wordt Groetjes |
| 26/07/2008 @ 14:41 Emma  | Hoi Dais en alle andere dames hier, ik moest even slikken als ik jou onderwerp las. Heb zelf enorm met die gevoelens gelopen (en nu nog soms) en wist ook totaal niet hoe er mee om te gaan  Je verwacht dat ook niet bij een zwangerschap (want je bent net heel gelukkig) Ik was zelf net als Dais niet zo onzeker over het kindje (nu ja, natuurlijk wel iets maar niet zo fel) maar vooral die angst herken ik, dat depressieve gevoel, en die paniek die je soms zonder reden overvalt. Bij mij ging het vaak zo (beetje eng wel) dat ik in de zetel zat en ineens dacht (zonder aanleiding) "ik moet sterven.. Ooit. Oh ik hoop niet te snel. En hoe ga ik dan sterven, ga ik pijn hebben" Ik werd helemaal week en paniekerig van mijn eigen vergankelijkheid. Iets wat niemand leuk vind natuurlijk maar had het nooit eerder zo fel. Ik durfde er ook niet zo goed met mensen over praten en als ik dat wel deed had ik niet het gevoel dat dit vaak voorkwam bij zwangeren. Nu is dit bij mij ook wel gebeterd naarmate de zwangerschap vorderde. Maar als ik eerlijk ben ook wel omdat ik er mee heb leren omgaan. Ik hoop echt dat dit niet blijft na de zwangerschap want als je met zo'n angstgevoel moet leven  Wat ik wel kan zeggen is dat bij mij het vaak samenhangt met vermoeidheid, als ik me te weinig kan ontspannen, of te lang slecht slaap of te veel hooi op mijn vork neem wordt het zowiezo erger. Ik ga dan ook sneller ademen en daardoor sneller in paniek slagen zonder aanleiding. Het helpt wel degelijk van je zo veel mogelijk te ontspannen , uit te zoeken wat jou tot rust brengt. En ja het betert zowiezo , dat depressieve gevoel is bij mij helemaal weggegaan! Enkel af en toe overvalt me die angst nog wel , alsof er iets boven mijn hoofd hangt, heel eng en moeilijk te verklaren.   |
| 26/07/2008 @ 16:05 Dais | Hoi Emma, Bedankt voor je reactie. Fijn (sorry) dat er meer zijn zoals ik. Het ging vrij redelijk de afgelopen dagen. Ik heb wat zwangerschapsbroeken gekocht (mijn buik is erg opgezet door mijn darmen) en ik was lekker in het huis aan het rommelen. Ik voelde dat mijn borsten pijn gingen doen en ineens kreeg ik ook rare gedachten in mijn hoofd. Ik denk niet eens aan iets nu maar ik heb een knoop in mijn maag en wil huilen. Bah. Zo ben ik niet en ik wil dit ook niet voelen. Ik ben heel rustig over ons "kindje". Dat scheelt. Liefs |
| 26/07/2008 @ 16:16 Emma | Troost je met de gedachte dat dit over gaat. Zoals je je nu voelt, dat blijft niet hoor! Het komt misschien eens heel even terug maar nooit zoals in het begin. Je angsten nemen de overhand en er verandert ook zo veel in je lichaam en je leven dat dit ergens heel menselijk is. Maar misschien is het net voor mensen die in andere omstandigheden altijd zo "stabiel" blijven of willen blijven moeilijker om te aanvaarden, zeker op zo'n moment , waar blijft dan die roze wolk he? Maar troost je, dit gaat beteren. Laat het nu gewoon even toe, maak het jezelf niet moeilijker, maar weet dat er buiten die donderwolkjes ook nog heel wat roze wolkjes op je liggen te wachten hoor  |
26/07/2008 @ 20:58 | Hoi Dais, Ik heb precies dezelfde gedachten gehad als jij beschrijft. Alleen kwam dit bij mij juist na de bevalling. De hele zwangerschap genoot ik en was er niks aan de hand. Ze zeggen dat je na de bevalling op dag 3 ofzo kraamtranen krijgt. Nou ik had ze bijna elke dag! Ik was ontzettend bang dat ik vroeg dood zou gaan en ik mijn meisje al moest gaan missen. Ook sliep ik slecht omdat ik steeks piekerde.. Met de kraamhulp heb ik hierover kunnen praten, maar het heeft nog zeker wel een half jaar geduurd voor ik het gevoel kwijt was. Ik ben er nooit mee bij de HA geweest, wist niet zo goed of dit depressieve gevoelens waren. Achteraf denk ik dat dit echt wel het geval is geweest. Ik was erg veranderd, ging niet graag meer op visite of leuke dingen doen. Nu vertelde mijn moeder laatst dat zij altijd het gevoel had gehad dat ik destijds depressief was. Mocht je dit gevoel houden, dan moet je echt terug gaan naar de huisarts! Er zijn vast wel lichte medicijnen die je kunt slikken. Want een goede vriendin van mij slike ze ook gewoon op dokters advies tijdens de zwangerschap. Je kindje heeft ook niks aan een gestresste moeder, die steeds piekerd. Groetjes Marianne.   |
| 27/07/2008 @ 10:34 Dais | Hi MaryAnn, (leuke naam trouwens). Ik heb vanaf mijn 16e veel te maken gehad met ziekte en de dood. Volgens de psycholoog kunnen je hersenen dat niet goed verwerken en krijg je daar angsten van. Ik krijg hulp en dat gaat heel goed. Maar nu ik last van mijn hormonen heb gaat het dus niet goed. Ik heb het in lichte mate ziektevrees maar nu erger en daarom denken ze dat het komt door de hormonen en het moet rond week 12 afzakken. Is dit niet het geval dan gaan ze verder kijken. Het schijnt veel voor te komen. Ik vind het heel eng om zo te zijn. Het gaat redelijk nu hoor maar soms ineens voel ik mij weer angstig. Ik moet er niet aan denken dat ik mijn "kindje" niet kan opvoeden etc. Het doet me goed dat er meer vrouwen zijn zoals ik want dan voel je je niet zo alleen. |
| 27/07/2008 @ 10:37 Dais | te vroeg verstuurd. Ik ben blij dat het nu goed met je gaat! Mijn moeder had een post-natale depressie. Had jij dit dan ook? Verschrikkelijk dat je je zo hebt gevoeld. Mijn moeder is opgenomen geweest. Zij vond mij niet leuk. Ze wilde mij niet. Uiteraard waren dit hormonen want ze had veel moeite gedaan om mij te krijgen. Ik heb een super jeugd gehad met een erg lieve moeder (en vader). Liefs |
| 27/07/2008 @ 12:45 | Heej Dais, Wel een fijn gevoel om te weten dat het na 12 weken over zou moeten gaan. Dat is in ieder geval iets om naar uit te kijken! Ik wist niet dat het zoveel voor kwam. Omdat ik nooit bij de huisarts hiervoor ben geweest, weet ik niet of het een post-natale depressie geweest kan zijn. Mijn schoozusje heeft dit wel gehad, zo erg als zij er aan toe was was ik niet. Mss gewone depressie dan.. Ik was wel blij met mijn dochter, hoewel ik veel dingen op automatische piloot deed. Ze was de 1e 3 maanden een echte huilbaby dus dat werkte ook niet echt mee. Ik was vooral ook echt bang voor de dood en bang om haar dood te vinden in bed enzo. Wat je van te voren ook niet voelt is de enorme verantwoordelijk die op de schouders valt. Je weet van te voren wel dat je die verantwoordelijk krijgt, maar hoe dit voelt is heel anders. Dat had ik ook niet verwacht en daar was ik ook erg 'down' van. Het 1e jaar kon ik ook niet denken dat ik ooit een 2e zou willen, vreselijk leek me dat. Terwijl ik altijd heb gezegd meer kinderen te willen.. Gelukkig is dat dus ook veranderd. Tis idd fijn om te lezen dat er meer zijn die zich zo voelen, dat is ook iets wat ik niet wist of had gedacht. Groetjes Marianne. |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
< vorige pagina
[Reageer]