[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
| 23/07/2008 @ 17:18 anoniempje | hey iedereen ik had graag es jullie raad gekregen. kweet nogal met mezelf geen raad en zit op een emotionele rollercoaster, en ik wil er af. mijn eerste grote liefde is altijd blijven hangen, maar gewoon, in het willen weten hoe het hem vergaat. Nu is alles niet van een leien dakje gelopen, hij gebruikte drugs, ik was pakken jonger, naiëf, maar tegen alles van drugs, heb hem oneindig veel in een afkickcentrum gestopt, met als dank dat hij dan met een meisje van ginder weggelopen is en nu een dochtertje mee heeft. ze zijn ondertussen niet meer samen, en ik heb hem al een hele tijd niet meer gezien. ik hou wel al heel mijn leven contact met zijn moeder omdat ik zo wel weet hoe hij het stelt (dat bezorgde is er altijd gebleven) en een tijdje geleden (toen ik net vernam dat ik zwanger was) belde ze dolgelukkig dat hij al 7 maand clean is, en nog altijd in een (nieuw) afkickcentrum zit, en heel zijn leven eindelijk op "track" krijgt. kwas natuurlijk blij van dat te horen. mijn curieuziteit was zo groot dat ik echt wilde weten hoe het met hem ging, en toen zei ze dat hij veel praat over me, dat hij maar al te goed beseft dat hij veel verkeerde keuzes in het verleden gemaakt heeft en zo, en dat hij me nog es wil zien om me dat allemaal te zeggen.eigenlijk is dit jaren mijn droomscenario geweest, en wil ik niets liever. in mijn ogen is hij nog altijd mijn droomprins, terwijl dat eigenlijk berust op een illusie, want de echte persoon ken ik allang niet meer, die was helemaal anders door die drugs. nu lijk ik wel afkomstig uit een marginaal milieu, maar tis echt niet zo, en hij heeft ook mogelijkheden, dat heb ik altijd geweten, maar khad nooit gedacht dat hij nog een "normaal" leven zou kunnen leiden. Ondertussen ben ik gelukkig samen, een tweede kindje op komst, maar het verleden blijft toch vreten aan me. kga dan stoppen met heel mijn melancholisch gedoe, maar ik vraag me eigenlijk af of het wel een wijs besluit zou zijn om op bezoek te gaan of of ik mezelf daardoor nog meer in emotionele moeilijkheden breng? iemand raad voor een emotioneel mamatje in spe? |
| 23/07/2008 @ 18:15 Mie | Pff, moeilijk hoor.. Ik denk dat het er een beetje vanaf hangt. Je moet toch eerst voor jezelf uitmaken wat je nog wil van hem. Denk je dat je emotioneel nog altijd zo hard 'into' hem bent dat je terug verliefd zou kunnen worden? En wil je je huidige relatie daarvoor op het spel zetten? Ik ben de laatste om te zeggen dat je in een ongelukkige relatie moet blijven zitten terwijl je bij iemand anders gelukkiger zou kunnen zijn (ben zelf ook getrouwd met een gescheiden man met twee kinderen). Maar anderzijds: als je nu ook al blij bent met het leven dat je leidt, waarom dan het risico lopen? Want misschien bega je wel een grote vergissing.. Mij lijkt het dat je die vroegere relatie nooit echt verteerd hebt. En mijn ervaring is: afstand nemen om te kunnen verteren. Misschien dus ook van zijn moeder. Maar dat is mijn mening hé. Alleszins veel succes, Mie |
| 28/07/2008 @ 15:34 anoniempje | hey ladies! bedankt voor jullie reacties. ondertussen toch geen contact meer genomen, klaat het volledig aan hem over. het is echt een dubbel gevoel. langs de ene kant, als ik over alles nadenk, zeg ik tegen mezelf: het was met hem dat ik kindjes ging hebben, en met hem dat ik een toekomst zag, maar aan de andere kant zijn er zoveel jaar gepasseerd, en ben ik ook veranderd, en gegroeid (hoop ik toch! ) maar toch blijft die interesse. en ik weet ook wel hoe het komt hoor, je bent zwanger, je voelt je al minder in je vel, je voelt je niet op zijn mooist (zacht uitgedrukt) en de sex is ook dat efkes nie dus al die dingen doen je dan denken en een keer dat je int straatje geraakt van te denken! zeker ik nu!ik denk dat ik met een soort ideaal beeld zit, van 10 jaar geleden, mijn droomprins tegen te komen, maar ondertussen is dat beeld allang niet meer gelijk aan de werkelijkheid. hij kan veranderd zijn, in de goeie zin, maar ik ben ook helemaal niet meer gelijk aan 10 jaar geleden. och ik ga mezelf blijven tegenspreken tot ik doodval denk ik. dat hoofdstuk zal altijd een beetje gevoelig blijven, maar wie denkt niet terug aan zijn eerste grote liefde! het ene jaar kan ik dat gewoon meer en makklijker plaatsen dan het andere. bedankt voor jullie reacties! ![]() |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]











grote kuis met het verleden
mijn eerste grote liefde is altijd blijven hangen, maar gewoon, in het willen weten hoe het hem vergaat. Nu is alles niet van een leien dakje gelopen, hij gebruikte drugs, ik was pakken jonger, naiëf, maar tegen alles van drugs, heb hem oneindig veel in een afkickcentrum gestopt, met als dank dat hij dan met een meisje van ginder weggelopen is en nu een dochtertje mee heeft. ze zijn ondertussen niet meer samen, en ik heb hem al een hele tijd niet meer gezien. ik hou wel al heel mijn leven contact met zijn moeder omdat ik zo wel weet hoe hij het stelt (dat bezorgde is er altijd gebleven) en een tijdje geleden (toen ik net vernam dat ik zwanger was) belde ze dolgelukkig dat hij al 7 maand clean is, en nog altijd in een (nieuw) afkickcentrum zit, en heel zijn leven eindelijk op "track" krijgt. kwas natuurlijk blij van dat te horen. mijn curieuziteit was zo groot dat ik echt wilde weten hoe het met hem ging, en toen zei ze dat hij veel praat over me, dat hij maar al te goed beseft dat hij veel verkeerde keuzes in het verleden gemaakt heeft en zo, en dat hij me nog es wil zien om me dat allemaal te zeggen.



) maar toch blijft die interesse. en ik weet ook wel hoe het komt hoor, je bent zwanger, je voelt je al minder in je vel, je voelt je niet op zijn mooist (zacht uitgedrukt) en de sex is ook dat efkes nie
dus al die dingen doen je dan denken en een keer dat je int straatje geraakt van te denken! 