Hey

Ik heb in november-december cmv opgelopen via mijn zoontje, zonder dat ik het wist. Ik werd in december-januari zwanger, maar heb het vruchtje vroeg verloren. Achteraf gezien waarschijnlijk net door die cmv besmetting. Ik heb elke maand bloed laten prikken en in april kregen we opnieuw groen licht. We waren direct terug zwanger, maar helaas is dat ook een miskraam geworden.

Ik vond het ook vreselijk om het net op te lopen op het moment dat we voor onze tweede wilden gaan (liefst nog in 2008 dus, maar dat is niet gelukt). En dan elke maand te moeten horen dat je nog een maand moet wachten, en nog één, ... het stak rap tegen!

Ik hoop dat de gevolgen voor jou beperkt zullen zijn, want het varieert inderdaad heel erg. Sommigen sukkelen er een jaar mee (of zelfs langer, lees ik hier nu), anderen (zoals ik) zijn er rapper vanaf. De gyn ging er bij mij vanuit dat het een maand of drie zou duren (misschien ook omdat ik geen echte symptomen had?). Ook de huisdokter en het labo en zo spraken van een maand of drie. Het is maar iets meer geworden uiteindelijk.

Veel moed, want het wordt een lastige periode van afwachten... Laat je weten hoe het verder evolueert?

Hallo Pi,

Ik had er heel veel last van. Vooral moe, maar ook hoofdpijn, en soms kan ik met moeite eten omdat mijn bestek precies 10 kg woog. Echt raar.
Het eerste half jaar ben ik blijven werken. Maar ik werd steeds meer een wrak, en dan heb ik 1,5 jaar ziekteverlof genomen. Telkens verlengd met een maand natuurlijk. Steeds op controle bij de arbeidsgeneesheer.
En dan nog was het zwaar, ik lag bijna de hele dag in bed of in de zetel. Ons dochter ging toen al naar school, gelukkig, want ze heeft in die tijd niet zoveel aan haar mama gehad. Maar gelukkig vergeten kinderen dat snel!
Ik heb op een bepaald moment zelf onderzoek laten doen naar cvs, want sommige mensen krijgen dat daar blijkbaar van, en ik was toen ook echt heel zwak. Maar gelukkig bleek het bij mij toch echt van voorbijgaande aard te zijn.

Als je het 1 keer gehad hebt kun je het idd niet meer krijgen. Maar ik zou toch zeker je collega waarschuwen. Normaal krijg je het wel alleen door speekseloverdracht, urine of sperma. Maar ja, een hand geven of een kus kan soms al voldoende zijn als je niet oppast.
De eerste 3 maanden in de zwngerschap zijn de gevaarlijkste voor het kindje. Maar ook de rest van je zwangerschap wil je het niet krijgen, want bovenop een zwngerschap nog eens die vermoeidheid!

Mijn man heeft het trouwens ook gehad, maar minder erg en minder lang dan mij, maar toch ook zeker 6 maanden. Hij is zelfstandige, dus hij moest wel doorbijten of hij ging failliet. Hij heeft toen wel iemand in dienst genomen om hem te helpen.

Maar de reactie is echt zeer verschillend, ik ken mensen die er geen 2 maand last van gehad hebben, en ik ken er ook anderen bij wie het meer dan 1 jaar geduurd heeft.

In ieder geval heeft ons sociaal leven er echt onder geleden. Daar waren we gewoon te moe voor. En op veel begrip van de mensen moet je niet rekenen, want uiterlijk is er niets aan je te zien. Ik ben meermaals voor lui uitgemaakt. Jammer is dat, maar daar probeer ik niet meer aan te denken.

Er bestaat trouwens ergens een forum waar alleen mensen opzitten die cmv hebben en een kinderwens of zwanger zijn enzo.
Maar je geraakt er niet zomaar binnen. Ik was niet welkom omdat ik het betsaan van dat forum pas later vernomen had en ik toen dus mijn kinderwens al uitgsteld had, en ik dus geen kans had op een gehandicapt kindje. Raar vond ik dat, maar ja.
Ik had er in die periode nochtans ook nood aan om te praten met mensen die ongeveer in dezelfde situatie zaten. Want mentaal vond ik dat zwaar dat je bijna bij niemand terecht kon.

Maar niet te vlug paniekeren, misschien ben jij er wel snel vanaf.

Groetjes,
Els

Hallo,

Rarara, het is idd waar dat je steeds opstoten kan blijven krijgen.
Maar dat zijn opstoten van de antistoffen in je bloed. Die hebben ook het effect dat je er moe van kan worden. Maar eens het virus dood is, is het niet meer schadelijk voor je kind. In tegendeel, je kind krijgt hoogst waarschijnlijk je antistoffen, en heeft daardoor veel kans om de ziekte nooit te krijgen tijdens zijn leven.
Zolang het virus niet dood is, kan het je ongeboren kind beschadigen.
Bij mij heeft het 2 jaar geduurd voor het dood was.

Opstoten van antistoffen krijg je bevoorbeeld doordat je in contact komt met iemand waarbij het virus wel nog actief is.
Doordat bij mij het virus nog actief was, bleven de antistoffen bij mijn man nog ontzettend hoog.
Hij is twee jaar lang ziek geworden van de minste hoeveelheid alcohol. Zijn lever kon dat niet aan.
Hij heeft alergische reacties vertoont op geneesmiddelen waar hij nooit last van had gehad. (uitslag, mega gezwollen handen,...)
Hij heeft daar dan zelfs medicatie voor moeten nemenNee, die periode was echt geen pretje...

Ik ben in het UZ van Gent bij een viruloog geweest (gespecialiseerd in virussen).

Gelukkig heb jij er geen last van gehad.
En ik denk dat er veel mensen zijn die het virus gehad hebben zonder dat ze het weten, gewoon omdat ze er geen last van gehad hebben.
Misschien is het wel zo dat als je het virus niet zwaar genoeg gehad hebt, dat je het dan nog eens kan krijgen, dat weet ik niet.

Ik heb een leverziekte (ziekte van Gilbert) en die heeft ook al als kenmerk vermoeidheid. Dus waarschijnlijk is dat de reden dat ik er zo van afgezien heb.

Groetjes,
Els

Hallo,

Je kan weinig doen om je echtgenoot te beschermen. Ja, hem niet meer kussen, condoom gebruiken,... Maar dat hou je niet lang vol hé.

Vitaminen zou ik wel nemen, want die neem ik nog steeds. Als ik er een week of twee geen neem, dan voel ik me wee zo achteruit gaan.
Ik heb altijd forticine genomen en nu neem ik omnibionta omdat ik nog bv geef.
Vitaminen is eigenlijk het enige dat helpt om je wat beter te voelen.

Groetjes,
Els

Hey Els

Ik dacht toch ook dat je nooit echt immuun bent aan cmv hoor. Dat heb ik toch gelezen en dat werd mij ook bevestigd door de dokters. Maar misschien heeft het inderdaad te maken met de hoeveelheid antistoffen die je hebt. Bij mij zijn ze nooit ontzettend hoog geweest, en dan kunnen ze na verloop van tijd ook weer verdwijnen dacht ik. De kans is in elk geval erg klein dat je het herbesmet, en dan is de kans dat je het doorgeeft aan je kindje ook weer zoveel keer kleiner. Dus daar ga ik niet echt wakker van liggen. Mijn zoontje krijgt nog steeds heel veel kusjes, daarvoor ga ik het niet laten...

Ik heb trouwens hetzelfde voorgehad met rubelle (rode hond). Ik was ingeënt als kind, maar bijkbaar had ik onvoldoende antistoffen en tijdens mijn zwangerschap van Lubbe heb ik het opnieuw besmet (zonder symptomen, maar het zat in mijn bloed)

Pi: Ik heb mijn man niet echt laten testen of zo. Eigenlijk heb ik er nooit aan gedacht en is het nooit ter sprake gekomen... Ik ben vrij zeker dat ik het van mijn zoontje besmet heb, die sukkelde gans november - december met een heel hardnekkige verkoudheid. Niemand legde toen de link met cmv, maar toen ik in januari en besmet was, werd het ineens wel duidelijk. Bij mij was het ook maar een serieuze verkoudheid. Vermoeid??? Tsja, eigenlijk al sinds de dag dat ik zwanger werd van Lubbe Met een fulltime job en een peuter (in volle peuterpuberteit) voel ik me altijd moe...

Heb je niks speciaals gemerkt aan je zoontje?


Hopelijk zijn alle andere testresultaten ok!