Hallo,

Anne-sophie, ik begrijp je maar al te goed. Toen ik daar stond waar jij nu stond was had ik dat gevoel ook. Een paar weken na de geboorte van Arthur* had ik maar één obsessie: zwanger worden. Elke maand kreeg ik terug de teleurstelling. Van Victor heeft het een half jaar geduurd, van Arthur* 1 jaar na de bevalling van Victor. Dus nooit vanaf de eerste ronde. En nu dacht ik dat het snel ging leukken maar ook nu hebben we even moeten wachten. Ik heb hulp gekregen van mijn gyn omdat ik onregelmatig ben.


De gyn had bij ons ook gezegd dat we 3 maand moesten wachten maar dat bleek puur psychisch te zijn. Uiteindelijk hadden we na 6 weken al de uitslagen van Arthur zijn hartafwijking en zijn we er toch voor gegaan. Ik merkte wel dat ik de eerste maand volledig in paniek was rond mijn nod. Bang dat alles opnieuw zou gebeuren. Nu ben ik al een stuk rustiger al ben ik ook wel bang dat het mis gaat lopen. Maar ik heb mijn verdriet rond Arthur meer plaats kunnen geven en voel me klaar voor een 3de kindje. Dit had ik in het begin niet moet ik eerlijk toegeven. Ik wou een kind maar ik denk dat de gyn gelijk heeft met de 3 maanden wachttijd.

Ik hoop echt dat jullie snel zwanger mogen zijn als je er klaar voor voelt. En een collega (die ook een kindje verloren heeft) zei me, zolang je lichaam en je geest er niet klaar voor is zal het zeker niet lukken. Dus tijd moet echt wonden helen zeker?

liefs