Mijn allerliefste dames,
Heb net alles bijgelezen en voel me wel erg schuldig nu.

Ik heb gewoon geen tijd en vooral geen energie gehad om nog langs te komen.

Ik had tussendoor één keer nog een hele lange tekst gemaakt maar er liep iets mis waardoor het kwijt was. Het had me al zoveel moeite gekost dat ik toen niet meer opnieuw ben begonnen en daarna kwam het er helemaal niet meer van. We zijn in juli 11 dagen naar de zee geweest, mooi weer gehad en echt ontspannen. MIjn zus is ook 4 dagen lansgeweest met haar kroost. En in augustus stond ik er alleen voor met de kids omdat de Geert weer moest gaan werken en dat was eigenlijk nog te vermoeiend voor me, dan was 's avonds mijn pijp uit. vandaar dat ik ook niet meer ben langsgeweest, sorry hoor, wilde jullie niet ongerust maken. Maar nu de kids weer op school zijn en ik nog niet werk heb ik weer meer tijd en ga ik veel vaker lanskomen hoor.
Maar wat heb ik allemaal gelezen intussen, er is wel erg veel gebeurd zeg.
Mariannetje, allereerst heel veel sterkte verder met het verlies van je vader. Het lijkt me inderdaad heel moeilijk wanneer die plots overlijdt. Ik had bij mijn moeder al veel op voorhand verwerkt zodat het na haar overlijden redelijk goed ging. Maar jij moet alles achteraf doen he meisje. Gelukkig dat je een hechte familie hebt zo te horen, jullie kunnen mekaar het beste steunen omdat jullie hetzelfde meemaken he. Ik heb daar ook veel aan gehad. En ik geloof echt dat je vader nog ergens is hierboven en dat hij nog mee kan genieten van alle mooie dingen. En door de mooie herinneringen blijft hij ook in je hart verderleven, dat kan niemand je afnemen.
Gelukkig gaat het in de liefde zo goed en heb je ook daar de nodige steun. Wat fijn dat jullie nu samenwonen, dan voel je je toch niet meer zo alleen he, als Jamie bij haar papa is.
Je nieuwe baan bevalt nog niet 100%? Wat doe je nu juist?
Kelly, ik had gehoopt te lezen dat het intussen al gelukt zou zijn. Weer veel ontgooocheling voor jullie. maar toch een lichtpuntje hoor ik. Over twee maanden wordt er zowiezo actie ondernomen als het tegen dan nog niet gelukt is he!

Bij mijn zus heeft het 5 jaar geduurd en is het ook gelukt, tegen alle verwachtingen in. Dus de moed niet opgeven he meid!
En je galblaas intussn weggenomen en dan zo vaak ziek. Ik denk inderdaad dat dit allemaal veel met je stress te maken heeft! gelukkig is er verbetering op komst. Want je gezondheid is het allerbelangrijkste dus die mag zeker niet onder je werk leiden. Gelukkig heb je deze zomer nog wel een leuke reis gehad, zal ook wel ontspannend geweest zijn.
Moet ook wel moeilijk voor jullie zijn geweest Mieke en Kelly als jullie kindjes ineens naar een andere klas gaan. Gelukkig valt het nu toch beter mee dan gedacht. Kinderen passen zich vaak sneller aan dan je denkt he, maar is zo'n eerste schooldag toch wel zielig.
Mieke, fijn te horen dat er nog twee nieuwe veulens geboren zijn intussen. Lijkt me allemaal doodvermoeiend als ik het zo hoor!
Ja, ik zou toch ook een ander voorbehoedsmiddel overwegen dan. De pil is zowiezo niet gezond he. Een spiraal kan veel minder kwaad. Het koperspiraal had ik maar mirena is nog beter. Maar met mirena kan je acne of vettiger haar krijgen en ik heb daar al aanleg voor dus raadde mijn gyne dat af bij mij. Maar anders is dat wel beter want dan krijg je je maandstonden nog maar weinig of niet meer door, ook wel fijn.
Daar heb ik alleszins geen last meer van, geen maandstonden meer.
Ik heb op dit moment geen werk dus nu het weer school is kan ik eindelijk wat tot rust komen, heb ik toch echt nog nodig. Dus nu ook weer tijd om af en toe eens verslag te brengen. Op zich gaat alles heel goed, ik had nooit gedacht dat ik na 3.5 maand al terug zo goed zou zijn, voor anderen lijkt het alsof er niets gebeurd is als ze me zien.

Zelf voel ik dat natuurlijk wel iets anders aan. De gevoelloosheid ( buik en borsten) begin ik wat beu te worden, maar ik moet geduld hebben. Het buiklitteken is ook nog heel rood, nog niets vervaagd. Bij mijn zus is het lichter, ik hoop dat dat van mij ook nog wat lichter wordt. Ik masseer alleszins nog goed en de siliconepleisters heb ik ook altijd op.

De chirurg kan het niet voorspellen hoe het resultaat gaat zijn, is bij iedereen anders.
Doordat alles zo strak getrokken is aan de buik van voor is er opvallend meer vet gekomen aan de lovehandels, maar dan enkel achteraan, bij mijn zus ook en dat vinden we geen gezicht, zo twee kwabjes achteraan. Als dat zo blijft gaan we daar een liposuctie laten doen. Onder het litteken van de buik (de haar-zone) blijf ik ook een opvallende zwelling hebben (vb als je een legging aanhebt zie je echt een bult), daar kan hij ook wat vet wegzuigen. En in mijn linkerborst zit nog steeds een deukje, dat kan de chirurg nog opvullen met vet als dat niet vanzelf goedkomt. En dan is er natuurlijk nog mijn navel waar hij weer een putje van gaat maken. Laatste controle zei hij zelf dat dat echt geen gezicht was en dat het toch niet meer vanzelf gaat goedkomen. En dan nog de tepelreconstructie. Als alles goed gaat kan daar december mee begonnen worden. Maar de littekencirkel is aan de grote kant in verhouding met mijn borsten. dus als ik de tatouage erover wil laten komen zou ik heel grote tepels hebben. Dus gaat hij eerst de cirkel kleiner maken door midden in samen te trekken en huid te verwijderen. Na 6 weken kan dan de tepel gemaakt worden en nog eens 6 weken later komt de tatouage.
Dus het is nog niet allemaal achter de rug.

In het begin was ik echt tevreden maar hoe beter je wordt hoe belangrijker je de fysische toch weer vindt. Als ik door die kleine ingreepjes (allemaal plaatselijke verdoving) het resultaat kan verbeteren om iets meer tevreden te zijn, ga ik dat niet laten. Het is zowiezo niet meer als voorheen, ik kan er alleen maar het beste van proberen te maken.
De menopauze blijft vervelend. Ik ben toch niet aan de oestrogel begonnen. Omdat het altijd beter is zonder hormonen wilden we de soya-tabletjes toch een kans geven, die nemen we nu zo'n 2 maanden. De vapeurs zijn nog niet gedaan.

Slapen gaat al wel beter. Bij mijn zus niet, die neemt elke avond een slaappil anders slaapt ze niets. Gelukkig heb ik sexueel geen problemen, het is nog niet droger geworden ofzo.
Best wel gek dat je zo gewoon wordt aan het feit dat je geen tepel hebt, kan me haast niet meer inbeelden om er wel een te hebben. Ik dacht op voorhand dat ik niet in de spiegel ging durven kijken maar dat is helemaal het geval niet. Nuja, als ik helemaal naakt voor de spiegel sta vind ik het ook niet mooi hoor. Het buiklitteken is zo opvallend groot ook, maar ja, hopelijk valt het achteraf minder op.
Ik ben ook terug beginnen lopen (nog maar een kleine 20 minuutjes hoor). De eerste keer heel vermoeiend, maar nu niet meer. Enkel nog maar eens last van beenvlies, kan nu nog extra zijn door de menopauze zei de dokter, weer oefeningetjes doen. Maar door de menopauze kom ik sneller bij. Ben al 2.5 kg bijgekomen en moet er echt meer op letten. Als ik op een feestje uitgebreid eet en snoep is er de volgende dag een kilo bij, dat was daarvoor niet,toen moest ik moeite doen om niet af te vallen. Daarom wil ik zeker blijven lopen en ook voor mijn botten natuurlijk. We hebben onlangs een botmeting moeten laten doen en die resultaten waren niet hoopgevend. In de menopauze heb je kans op osteoporose. Maar bij ons is de beginsituatie al niet goed. Je hebt het normale, dan osteopenie en dan osteoporose. Ik zat aan de ondergrens van het normale (dus bijna osteopenie) en mijn zus zat aan de ondergrens van de osteopenie, dus zij had al bijna osteoporose, en dit nog voor de menopauze! Dit was echt weer een onverwachte tegenslag!

Blijkbaar is dit ook een beetje erfelijk en mijn huisarts zei dat als je tussen je 12 en 20 jaar niet veel melkprodukten hebt binnengekregen dat je botmassa dan minder is, dus dat kan wel kloppen. Sporten waarbij je druk zet op de botten (lopen en wandelen) zijn ideaal om de botten te verstevigen. En we nemen ook iedere dag een calciumsupplement. Dus iedere dag soyapilletjes en een calciumpilletje voor de rest van ons leven. Niet makkelijk aangezien ik zo'n vergeetschotel ben. Maar ja, het moet nu eenmaal.
En dan zijn er nog de massages die iedere dag een tweetal uurtjes duren, ben ik ook kotsbeu, maar ik wil achteraf niet denken dat het niet geod genezen is omdat ik niet genoeg gemasseerd heb.
Met de kindjes gaat alles goed. Lena zit nu in de eerste kleuterklas en Emilie in de tweede. Het zijn lieve juffen. 's Morgens hebben ze het nog een klein beetje moeilijk, maar geen traantjes gelukkig.
Emilie heeft van kleren een 110 ongeveer en van schoenmaat 27, gewoon denk ik. Ze wordt echt alzo groot, en Lena ook al hoor. Het zijn echt vriendinnetjes, spelen altijd samen. Maar ze kunnnen natuurlijk ook ruzie maken.
Oh ja, ik en mijn zus komen binnenkort op Vitaya

(medisch magazine) ivm de hele situatie, onze psychologe had ons gevraagd of we daaraan wilden meewerken. Ik weet nog niet wanneer het uitgezonden wordt, dat laat ik jullie dan nog wel weten.
Hehe, dat was het zo'n beetje.
Nu kom ik vaker langs hoor meisjes, dan hebben jullie niet meer zo'n lang verhaal te lezen
Dikke knuffel Els