Vannie ben benieuwd naar je hele verslag

Sophie is vandaag jarig, feestje zaterdag was heel leuk. Maar heb het zoooo ont-zet-tend in mijn rug. Denk dat het weer scheef geschoten is want het straalt door mijn hele been heen. Gelukkig kan ik straks naar de fysio en de visite die om half 4 zou komen, komt dan iets eerder zodat ze ff op sophie kan passen als ik weg ben.
Ik kan niet lopen, niet staan, niet zitten, niet liggen. Kon mezelf niet eens omdraaien in bed vannacht. Niet bukken, kan helemaal niks. En dan net vandaag

Sorry dus dat ik even niet op jullie reageer.... k kom snel weer langs hoor!

Euhm, ik voel me plots zo'n slechte mama, als ik jullie allemaal zo hoor.
Ik ben blij dat Serjenka naar school kan gaan en kijk er echt al naar uit. Ze is er echt klaar voor en doet niets liever dan met de kindjes te spelen. Ik ben echt trots, dat ze een grote meid wordt en straks naar school mag.

Dames, eindelijk kom ik hier ook nog eens mijn zegje doen! Het gaat goed vandaag, ik voel me niet te moe en dus "dwing" ik mezelf nu een beetje om hier nog eens te komen reageren!
Dwingen klinkt wel alsof ik het anders niet zou willen he? Nee, dat is echt niet de bedoeling dat het zo overkomt! Ik kom steeds bijlezen maar vanop het werk kan ik heel moeilijk reageren nu met mijn collega erbij en als ik 's avonds thuis kom, ben ik al blij dat ik mijn blog geschreven krijg!

Ik heb ook niet echt veel te vertellen eigenlijk.. Alles gaat zijn gewone gangetje, geen speciale zaken... Alleen dat ik de laatste dagen veel last heb van harde buiken, maar ik denk dat dat wel normaal is? Zolang ze niet pijnlijk zijn kan het normaal gezien geen kwaad, toch?

Kathy: Maak je geen zorgen hoor! Je bent zeker ook niet alleen! Met Laura-Lynn had ik ook geen last toen ze naar de kleuterklas ging en met Leroy gaat dat net hetzelfde zijn! Voor mij persoonlijk maakt het niet veel verschil of ik nu naar de onthaalmoeder moet of naar school... Maar daarom ben je zeker geen slechtere mama hoor!!!
Waar ik het dan wél weer moeilijk mee had: toen Laura-Lynn naar het eerste leerjaar ging! Toen heb ik ook serieus moeten slikken die ochtend! Mijn kleutertje was plots weg!!! En ik denk dat ik datzelfde nog eens ga hebben wanneer ze naar het middelbaar gaat gaan!

Ada: mijn schoonzusje had dat net zo met haar derde (en laatste)! Ze wilde net van die kleine zó hard genieten omdat het de laatste was en juist dát kleintje was met alles verschrikkelijk snel! Ze had dus al heel snel geen babytje meer in huis! Maar tegelijkertijd vond ze het ook wel dikwijls een voordeel.
Ik heb ook iemand gekend die haar zoontje pas naar school heeft gedaan toen hij al (als ik me niet vergis) bijna 4 was! Volgens haar was hij er nog niet klaar voor en hing hij te hard aan zijn mama nog. Haar zoontje is uiteindelijk gewoon naar school beginnen gaan en heeft totaal geen achterstand opgelopen ofzo. Doe het dus gewoon rustig aan... Als je haar nu gewoon halve dagen laat gaan, zou dat al niet kunnen helpen?

Ann, ik hoop dat als je test dat je een positief resultaat krijgt!
7 september was volgens mij de uitgerekende datum van mijn miskraam in februari... Het deed ook wel even pijn toen mijn vriendin vorige week beviel want onze kindjes zouden bijna even oud geweest zijn!
Maar voor mij is het uiteraard makkelijker te verwerken, ik heb opnieuw iets om naar uit te kijken...

Mekkie, nog een dikke proficiat aan Sophie voor haar verjaardag gisteren!!!! Ik hoop dat het wat meegevallen is? Die ruggen hier toch he!

Babietje, hoe is het nog met Emma haar uitslag? Ik zou daar toch niet te lang mee wachten om ermee naar de dokter te gaan hoor. Hopelijk is het niets te erg?

Vannie, ik ben ook héééél benieuwd naar je verslagje hoor! En natuurlijk naar heerlijke babyfoto's!!!!

Ik ga weer proberen wat meer te komen reageren he!
Liefs
Kelly

hoi allemal,

hier is t weer ziekenboeg, alle 3 met een kanjer van een verkoudheid
gisteren kwam de baas dan nog eens toe op t werk, megaziek, meer dan 38 graden koorts en maar hoesten
hij ging beter thuis gebleven zijn, t is goed om iedereen daar ziek te maken
gelukkig lijkt Laurine er niet al te veel last van te hebben, buiten een loopneus valt het goed mee en ze slaapt ook wat meer nu en dat is mooi meegenomen want heb er zelf ook deugd van gehad om eens goed door te slapen deze nacht

vannie, fijn te horen dat alles ok is met Justin, kijk al uit naar de foto's
geniet er maar van

babietje, hopelijk betert het snel met je schoonvader nu hij terug thuis is
heeft Emma nu de windpokken?

ann, alvast voor de komende nod hé
wie weet is t wel raak hé
jij lijkt me een goede manier van discipline te hebben zeg, en werkt dat telkens?
ik vrees dat Laurine voor een time out op de gang nog wat te klein is, zou zo graag iets vinden waarmee ik haar ook kan duidelijk maken wat mag en wat niet

mekkie, hoe is t met de rugpijn? en hoe was Sophie haar verjaardag?

ada, ik denk dat het normaal is hoor dat je t er even moeilijk mee hebt dat je kleinste meid bijna naar school moet, dat moest vast iets met je doen
een nicht vna mij had dat ook en zij heeft haar kindje zelfs wat langer thuis gehouden maar moet eerlijk zeggen dat dat het alleen moeilijker heeft gemaakt
ze zag het op den duur helemaal niet meer zitten om hem naar school te doen en hij heeft veel gemist van t 1e en 2e kleuter hoor
misschien kun je gewoon beginnen met halve dagen? dan heb je ze telkens nog de namiddag bij jou?

ga jullie moeten laten want Laurine vraagt om wat aandacht

groejtes

En dan nu : een verslagje !

De bevalling van Justin !

11-09-2008

Ik zou vandaag pas 36 weken en 5 dagen zwanger zijn. Vanavond hadden we de bedklossen onder het bed gezet en de ondersteek gehaald. Dan hadden we die maar vast staan, net op tijd voor de 37 weken dacht ik. Ik had dus nog niet helemaal gerekend op een bevalling. Sterker nog : ik wilde graag weer thuis bevallen dus moest ik de kleine man nog even zien binnen te houden. Nu had ik door de vele voorweeën en harde buiken wel enigszins gedacht dat de bevalling misschien wel eens eerder zou kunnen beginnen dan bij 40 weken, maar niet dat het zoveel zou schelen. Blijkbaar wilde Justin graag bij zijn papa en mama zijn.
In de nacht van woensdag op donderdag 11 september rond 01:00 werd ik ineens bruut uit mijn droom gehaald. Ik schrok ineens. Zonder aarzelen bedacht ik me dat mijn vliezen gebroken waren. Half in trans en geschrokken maakte ik Martin wakker en zei wat er aan de hand was.Ik was inmiddels in halve paniek. Dit kon toch niet ? Oh nee he ! Ineens bedacht ik me dat ik dus naar het ziekenhuis zou moeten en dus niet thuis zou gaan bevallen. Ik was bloednerveus. Ik heb me verschoond en Martin belde mijn ouders om Kevin op te komen halen en de verloskundige. Beiden kwamen onze kant uit. Het was inmiddels rond half 2 in de nacht. Snel heb ik een tas voor het ziekenhuis ingepakt en Martin pakte Kevin’s logeerkoffertje in (dat zou ik eigenlijk toevalligerwijs vandaag overdag ingepakt hebben). Kevin vond het intussen prachtig om zo middenin de nacht uit bed te komen en wandelde nietsvermoedend en vrolijk door het huis en speelde met opa met een auto. Al snel kwam de verloskundige binnen en bevestigde wat wij al vermoedden en legde uit wat ons te doen stond. Snel namen we alle spullen mee en gingen de deur uit. Kevin ging met opa en oma mee naar huis en Martin en ik richting ziekenhuis, wat voor ons een ritje is van 2 minuten ! Ik had trouwens nog geen wee gehad op dat moment.

In het ziekenhuis aangekomen rond half 3 werd ik door Martin in een rolstoel naar de afdeling verloskunde/gynaecologie gereden en daar werd ik al opgewacht door een gynaecologe. Verloskamer nummer 3 was al helemaal voor me in gereedheid gebracht. Wauw ! Er liep wat verplegend personeel rond en ons werd verteld waar alles zich bevond en hoe nu verder. Ik werd aangesloten aan de CTG scan en hierop was wel wat weeactiviteit te zien zo elke 10 minuten, maar nog niet echt bijzonder. Om ca. half 5 is Martin naar huis gegaan om wat te gaan slapen. Ondertussen werd ik naar de afdeling verloskunde gereden waar ik werd geplaatst op een kamer voor 4. Er was daar nog 1 ander vrouwtje aanwezig, die lag te slapen.
Omdat ik toch nog niet echt weeën had en ik inmiddels een beetje van de grootste schrik begon te bekomen, probeerde ik na een uurtje ook maar wat te gaan slapen. Maar dit lukte niet echt. Ik begon toch wel echt weeën te voelen en keek telkens op mijn klok. Ze kwamen gelijk om de 3 à 4 minuten. Wel waren ze makkelijk op te vangen. Met mijn eerste bevalling van Kevin van krap 4 uurtjes in mijn achterhoofd heb ik na drie kwartier op de bel gedrukt. De verpleegster reed me terug naar verloskamer 3, sloot me weer aan op de CTG en heeft Martin voor me gebeld die gelijk weer naar het ziekenhuis kwam. Het was toen half 7 donderdagochtend.

Daarna volgde een periode van constante weeën die om de 3 à 4 minuten kwamen, maar ze waren lang niet sterk genoeg. Soms vielen de weeën zelfs ineens een half uur stil. Martin ging af en toe buiten roken, maakte een rondje en pleegde wat telefoontjes. We hadden besloten dat als er niks veranderde, hij rond 11 uur even langs huis zou gaan. Ik was die CTG inmiddels meer dan zat en vroeg of ik er niet even af kon want ik zat daar maar in dat bed en kon geen kant op. Ik mocht er alleen uit om naar het toilet te gaan en meer niet. Ik mocht van de CTG af om wat te kunnen bewegen en een douche te nemen. Heerlijk !
Toen ik na het douchen weer op de kamer kwam, stond er een lekkere lunch klaar en daar hebben we van genoten.
Na het eten nam Martin even een rookpauze en verdween naar buiten. De weeën werden toen ineens een stuk heftiger. Omdat ik gelukkig rond kon lopen probeerde ik ze op te vangen leunend op een tafel, het bed en op een kruk en noem maar op, maar dat werd steeds moeilijker. Toen Martin weer terug was kon ik ze nog met moeite opvangen. Ik wist echt niet meer hoe ik het had. Het ergste vond ik dat omdat mijn vliezen al zo vroeg gebroken waren ze me niet konden toucheren. De kans op infecties is dan te groot en dan stellen ze toucheren zo lang mogelijk uit. Waardoor ik dus geen idee had hoe ver ik was of wat dan ook. Straks had ik maar 3 cm ofzo, dat hield ik dan echt niet meer vol ! Dus dan maar morfine. Een ruggeprik hoefde van mij nu ook weer niet. Inmiddels stonden zowel de arts assistent en de verpleegster aan mijn bed. Na aandringen kwam de gynaecoloog erbij (echt zo’n oude grijze man, echt zo’n dokter) die wilde zien wat er op de CTG gebeurde als ik een wee had en mijn buik voelen als ik een wee had. Daarna besloot hij godzijdank om te kijken en te toucheren. Ik bleek op zo’n 6 á 7 cm te zitten. Hij zei dat hij niet wist hoe lang het nog zou duren, maar dat het best snel zou kunnen gaan. Dat gaf mij op de een of andere manier de kracht nog door te gaan. Al die pijn was niet voor niks geweest in ieder geval. Het was toen ca. half 2 in de middag. Het hele stel ging toen de kamer uit.

Daarna ging het ineens heel snel. Ik kreeg na nog 3 heftige weeën ineens persdrang en gilde dit tegen Martin die vervolgens de gang op vloog om de arts assistent en verpleegster terug te roepen. Na 2 persweeën werd Justin op mijn buik gelegd ! Wauw !!

Wat een klein kindje zeg, echt zo lief. Er kwamen gelijk allerlei kinderartsen binnen, want omdat Justin met 36 weken en 5 dagen geboren werd, worden er allerlei onderzoeken extra gedaan. Hij werd meegenomen naar een aangrenzend kamertje en Martin bleef daarbij. Aldaar werd de apgarscore gedaan en hij werd gemeten (49 cm) en gewogen (2780 gram) etc. Zover alles goed. Hij werd aangekleed in zijn eerste pakje die hij van zijn grote broer had gehad.

De kinderarts kwam terug en vertelde helaas dat Justin z’n bloedsuikerspiegel heel laag was en dat hij toch even naar de neonatologie moest en aan een infuusje met glucose zou worden gelegd. Aan de ene kant dus wel een geluk bij een ongeluk dat we in het ziekenhuis waren. Ik werd naar een eigen kraamkamer gebracht op de verlosafdeling. Ik vond het eigenlijk wel lekker hoor, het leek wel een hotel. En iedereen was zo aardig. Vrijdagochtend hebben we aangifte gedaan in het ziekenhuis.
Het was onduidelijk wanneer Justin van het infuus af mocht maar het ging erg goed allemaal. Inmiddels lag hij op de babykamer en ik ging elke 3 uur heen om te voeden. Toen ik bij de voeding van half 6 kwam vrijdag, was zijn infuus er af. Hoera ! De kinderarts kwam vertellen dat hij op zich best naar huis zou mogen. Maar omdat we dit rustig wilden voorbereiden kozen we ervoor om zaterdagochtend naar huis te gaan. Justin mocht komen om bij mij op de kamer te slapen en dat was erg fijn. Half 10 zaterdagochtend kwam Martin ons halen om naar huis om te gaan genieten van onze kraamweek.

Achteraf gezien vond ik het niet zo erg om te bevallen in het ziekenhuis. We waren er in goede handen en we werden er goed verzorgd. Het personeel (al heb ik er bij elkaar denk ik wel 40 aan mijn bed gehad) was allemaal superaardig. Ik kon echt ontspannen na de bevalling en ook Martin had erg veel rust op deze manier. Ik wilde graag weer thuis bevallen, maar in het ziekenhuis viel het me allemaal best mee. Ik heb er gerekend vanaf dat de weeën begonnen om ca. 6 uur donderdagochtend 8 uurtjes over gedaan en dat leek veel langer. Het persen duurde maar 6 minuten dus dat was heel erg snel.
Een heel andere zwangerschap, een heel andere bevalling en ook een heel ander kindje. We zijn dolgelukkig met onze tweede zoon en genieten volop van hem