Hoi hoi
Eerst effe reageren
Jessy - zo spannend zeg - dat zou wel super zijn, dat ze al verder is dan gedacht zeg

- die eerste 12 weken gingen zo traag hier !!! dus als ze al iets verder is, is dat wat minder weken onzekerheid !! Wel raar, ik mocht meteen komen bij de gyn toen ik belde, ik was toen 7 weken ver, en kon al een mooi hartje horen en zien

! Soms vindik dat gyneacologen onderschatten hoe onzeker je wel niet bent die eerste weken, zeker voor een eerste ! en idd, vanaf +/- 6 weken kunnen ze al een hartje horen, of tenminste al zien dat er wel degelijk een vruchtje zit !!!!
Tina - leuk dat jullie nu wat meer kunnen relaxen 's avonds ! vroeger aten wij ook altijd 's avonds warm (vond dat gezellig, met glaasje wijn en zo), maar nu ook over de middag hoor - is inderdaad véél minder stress 's avonds !!!
Malu - coole foto's zeg vanhet feestje, wat een super-taart !!
Enne, als-ie nu ook al aan de elleboog steun genoeg heeft, zal hij rap die eerste stapjes alleen doen
En nu... minder nieuws... maxim was dus ziek, maar wathebben we afgezien !!!!!!!!!

Hij wou vrijdag overdag al niet slapen, maar goed, dat kwam mss vanhet hoesten en de slijmpjes. Ik, naar de dokter: verkoudheid en luchtweginfectie, niets ernstigs, niet aerosollen, enkel hoestsiroop en poederkes. Maar 's avonds wou hij dan niet inslapen. brullen en tieren, en steeds recht in bed. Ik had zijn matras al rechter gelegd, maar zodra ik de kamer uitging: hysterisch huilen. tegen 22u (dus al 2,5 uur huilen) hebben wehem dan bij ons genomen in bed (ik had hem al enkele keren in slaap gewiegd, maar dat duurde maar 15 min), opnieuw paniek !
UIteindelijk heb ik mijn matras ook rechgezet, en hem op mijn buik gelegd. Hij slaat zijn armpjes rond me en valt als een blok in slaap... Maar natuurlijk niet lang, zodra ik bewoog werd hij wakker en begon het opnieuw : huilen, tutje niet willen en wild rondsmijten. Tot hij teruug kalmeerde, tegen me aan, voor een halfuurtje.
Zo dus de ganse - letterlijk !! - ganse nacht door hé... om 4u is hij dan rustiger geworden en naast me gaan liggen, tot 6u ongeveer, dan was hij gewoon wakker, niet meer huilen. Ikheb de tv aangezet en hij heeft tussen ons in tekenfilms gekeken... tot 8u, dan maar opgestaan.
Ik was dus doodop - ik heb gehuild die nacht !! ik ws ten einde raad en mijn man ook. Hij sliep al een tijdje niet meer zo goed, dus we waren al moe, maar nu... Pieter heeft nog iets geslapen, maar ik dus enkel die 2 uur tussen 4u en 6u, en dan nog...
En dan moest ik beginnen koken

... Maxim weigerde opnieuw een dutje te doen 's morgens én was super-lastig: hij liep steeds maar "mama" te roepen. Mijn man moest dan om de taart, dus ik stond er alleen voor, lasagne maken voor 10 man, hapjes maken, tafel dekken. Pieter heeft veel geholpen hoor, maar het koken kanik alleen hé.
Om 12u kwamen ze dan toe, ik best nog moe en wat kribbig (ik beefde gewoon helemaal) - iedereen dan zijn eigen commentaar op de situatie, pfff. Goed - de hapjes waren lekker, de champagne ook (ikzelf niet van gedronken uit schrik helemaal in slaap te vallen), en de lasagne ook een groot succes. Mijn zus heeft zich dan opgeofferd en hem in haar armen in slaap gewiegd, en zo heeft hij een uurtje geslapen ongeveer. eten wou hij nauwelijks (melk wel), maar hij heeft een beetje van de taart gegeten. Hij keek wel raar naar dat kaarsje,en wou het pakken

!!!
Dus, op zich wel een leuke dag hoor, leuke kado's, veel kleertjes, en beetje speelgoed. Hij at vooral graag de marsepein aan de taart, haha ! en hij heeft veel gestapt (minder alleen, maar toch af en toe).
En dan 's avonds: opnieuw hetzelfde liedje

tegen 21u30 is hij dan in slaap gesukkeld, tot 6u30, dan even wakker en opnieuw geslapen tot 8u30. Al bij al nog ok, maar toch héél veel huilen hoor.
En vannacht: idem. 't was 22u gepasseerd zelfs. tot 8u vanmorgen wel, en gisteren overdag nog geen uur, opnieuw nadat ik hem even opnam, tutje gaf en hij viel meteenin slaap op m'n schouders...
Ik gok dat het verlatingsangst is... Zolang ik naast zijn bedje sta is het ok, zodra ik richting deur ga: tieren en brullen. Ik heb verhaaltjes verteld, hem alle beertjes op z'n bedomrander getoond, liedjes gezongen,... lichtje aangelaten ook, zodat het niet pikdonker is... Niets helpt. Uiteindelijk gingen we hem dan om de beurt platleggen, tot hij uiteindelijk in lsaap sukkelde. zo erg hé...
Vandaag is hij bij mijn schoonma, hopelik wil hij daar wél slapen, en vannacht dan ook opnieuw. Maar ik heb schrik voor morgen hoor... bij de creche dus.
Zijn verkoudheid is wel al grotendeels over
Oja, Tina: ik vind dat je zeker het recht hebt om te sprkeen als er iets je dwarszit ! en de kindjes geen eten geven, sorry, maar dat vind ik not done !!!
Grtjs allemaal, van een vermoeide mama
