Reken maar! Ik was en ben er nog altijd kapot van! Ik voel mij ziek.Sinds mijn eigen zoontje ben ik blijkbaar veel gevoeliger...'k Was helemaal van streek! Stel u voor! Maak dat mee!Arme, dappere mensen!!!!Zoiets wens je je ergste vijand niet toe...

Ik heb het helaas gemist. Maar op 29 december komt er bij Hoe bevalt Nederland ook een byzondere aflevering.

ja ,ik heb het gezien de aflevering.
eerlijk gezegd kon ik het niet meer aanzien toen heel de familie naar het moederhuis kwam voor het kindje te zien .het kindje opzich was wel heel mooi voor zo te zien ;maar ik ben er toch even nie goe van geweest ,ik heb nog even een ander programma gekeken voor het even van me af te zetten.ik ben zelf zwanger en heb een zoontje van 10 maanden ,toen ik ging slapen ben ik even op mijn zoontje zijn kamer zitten staren naar hem en dacht van ,ben ik blij dat het met jou zo goed is gegaan ik hoop dat mijn tweede kindje ook zo goed zal gaan ,ik was toch wel even geschrokken ervan hoe die mensen zo nog met dat kindje konden omgaan terwijl het eigenlijk dood was ,maar het was echt mooi maar wel aangrijpend amaaaaaaai.ze waren zo lief en teder voor dat kindje.

Ik heb het programma samen met mijn moeder bekeken. Ik vond het echt droef. Het mooiste vond ik dat ze hun kindje mee naar huis namen. Ik denk dat dit het afscheid veeel zwaarder maakt. Maar toch bleven ze sterk. Hoe ze hun doode kindje toch probeerde om haar even dat gevoel van een thuis te geven, hoe ze haar waste, slapen legde,... .

Gisteren heb ik deze docu voor de derde keer gezien. Nog geen jaar nadat Layla is overleden is ook onze dochter overleden, 10 minuten na haar geboorte. De eerste keer dat ik deze docu zag, kwam ik ook halverwege in de uitzeding terecht. Ik zag de bevalling en toen dat het kindje het heel moeilijk had en ik dacht ’die redt het wel’, maar dat deed ze dus niet. Ik heb zo gehuild! Ik herkende veel van wat de ouders van Layla vertelden en ook gisteren heb ik weer tranen met tuiten gehuild. Een ontzettend mooie documentaire.

Gisterenavond heb ik deze documentaire bijtoeval voor het eerst gezien.
En alle ellende kwam bij mij weer naar boven.
Ik heb voor de buis de hele uitzending als een klein kind zitten huilen.
3 jaar geleden is dit bij ons ook overkomen.
Onze zoon heeft na de geboorte maar 20 min geleefd.
Na onderzoek is gebleken dat hij een aangeboren hartafwijking had.
Ik herkende heel veel dingen wat de ouders van Layla vertelden.
1,5 jaar geleden hebben we weer een zoon gekregen.
Hij is al een grote jongen geworden.En we zijn er allebei heel erg trots op.
Ik ben gisteren na de uitzending meteen naar boven gegaan en mijn zoon en vriendin stevig vast gehouden.

Hoi,
Ik ben zelf mama van twee lieve kleintjes (zoontje 2 jaar en dochtertje 4 maanden) en zag gisterenavond tijdens het zappen de documentaire terwijl Vanessa aan het bevallen was en zei: "oh leuk een bevalling, dat wil ik wel afzien". Met de veronderstelling dat de baby gezond ter wereld komt en het kindje mee naar huis wordt genomen. Ik had nooit in mijn stoutste dromen kunnen bedenken dat deze documentaire mij zo zou aangrijpen. Ik huil nu weer en was vandaag best wel van slag. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat die twee van mij gezond zijn en dat ik er echt iedere dag van moet genieten.
Ik heb zelf een sterfgeval van een baby uit mijn omgeving meegemaakt en het rakelde alles weer op. Wat een verdriet moet je hebben, welke je nooit en te nimmer onder woorden kan brengen en de rest van je leven mee zal dragen.
Het is echt het ergste wat je mee kunt maken in je leven.

Heeft iemand de documentaire opgenomen? Ik wil heel erg graag de documentaire graag in zijn geheel bekijken: edo.miluska@wxs.nl
Miluska de Ruiter

Ook ik heb als zovelen gisteravond ontzettend gehuild bij het zien van deze documentaire die ik overigens al eerder had gezien. Mijn dochter is geboren op 21 februari 2000 en dat is waarschijnlijk de dag van de crematie van Layla geweest, die op 16 februari 2000 was geboren. Op het moment dat ik na vele jaren eindelijk onze dochter op de wereld zette hadden andere mensen op hetzelfde moment zo’n intens verlies te verwerken, dat is toch niet te bevatten. Ik heb inmiddels ook een zoontje van nu bijna 11 maanden en dan wordt je weer eens met je neus op de feiten gedrukt dat een goede afloop van een zwangerschap niet altijd vanzelfsprekend is, ook al kunnen wij ervan meepraten dat ook het zwanger worden op zich ook niet vanzelfsprekend is en dat kinderen je gegeven worden.

Toen ik ’s avonds aan het zappen was stootte ik plots op een reportage op canvas van een zwangere vrouw. Zelf ben ik dertien weken geleden moeder geworden en ik vind het nog steeds enorm ontroerend om een bevalling te zien . Voor mij was dit namelijk de mooiste moment uit mijn leven. Samen met mijn zoontje op de schoot keek ik met een ontroerde glimlach op mijn gezicht naar het prachtige beeld dat neergezet werd van een heel trotse zwangere vrouw. Zo sterk , zelfzeker en genietend van haar zwangerschap, wetend dat dit de eerste en de laatste zou zijn... De bevalling leek net als de mijne te verlopen , het duurde ook een ganse pijnlijke tijd waarbij ze tussendoor moest overgeven van de pijn . Ik voelde me zo verbonden met haar... Zo dadelijk zet ze ook een pracht van een baby op de wereld, dacht ik, en is ze alle pijn vergeten... Zodra is ze dolgelukkig, maar plots liep het anders... Ze moest binnen voor een spoedkeizersnede. Nog steeds dacht ik, dat komt wel goed. Toen het kindje niet huilde zei ik reeds tegen mijn vriend dat mijn stoppen onmiddelijk zouden doorslaan als ik geen gehuil zo horen bij de geboorte... Het gehuil kwam... langzaam... M’n vriend zapte even weg en toen hij terug zapte was Layla al overleden. Zomaar... Ik begon op slag te huilen. Ik drukte m’n zoontje dicht tegen me aan en vertelde hem eindeloos hoeveel ik wel van hem hou. Wat ben ik blij dat jij er bent, gezond en wel. Wat waren die mensen sterk , zo sterk. Het moet onnoemelijk zwaar zijn om zo iets te verwerken... Ik heb m’n zoontje opgenomen en ben hem een badje gaan geven om van mijn emoties te kunnen bekomen... Het einde van de reportage heb ik daardoor niet meer gezien , waarvan ik nu achteraf wel spijt heb, maar op de moment zelf was de emotie te groot om nog verder te kunnen kijken. Bij het lezen van de vele reacties kreeg ik opnieuw de tranen in de ogen. Ik mag me toch gelukkig prijzen , denk ik zo bij mezelf als ik naar mijn kleine engel kijk... Veel sterkte...
Indien iemand de volledige reportage heeft opgenomen, geef me dan een seintje, want ik zou ze wel graag volledig willen bekijken. Lieven.Colyn@pandora.be

[Deze reaktie werd gewijzigd]

Onze dochter Esmée is op 29 juni 2003 geboren met een aangeboren hartafwijking. Met onbeschrijfelijk veel pijn in ons hart hebben we haar dezelfde dag weer moeten laten gaan. Toen de crematie achter de rug was, zijn we voor een maand naar Spanje gegaan. Even weg van alles en iedereen. In Spanje konden we Nederlandse zenders ontvangen en bij toeval zag ik een voorstukje van de documentaire ’Losing Layla’. Heb hem ’s avonds dan ook zitten kijken. Dit was dus 24 dagen na het overlijden van onze kleine meid. Met open mond heb ik zitten kijken. Die mensen vertelden gewoon ons verhaal! Mijn vriend heeft ook zitten kijken, terwijl hij dit eigenlijk niet wilde. Hij was er achteraf zelfs kwaad om, dat hij had gekeken. Het deed me zo ongelovelijk veel goed om te horen dat de gevoelens die ik had, kennelijk niet zo vreemd waren. Gevoelens van jaloezie etc. Vanessa vertelde dat de relatie met Michael 8 maanden na het drama verbroken werd vanwege haar kinderwens, die hij dus niet had. Dit was gelukkig wel anders bij ons en al vrij snel bleek ik weer zwanger. Op 6 augustus 2004 wordt ons 2e kindje verwacht. We zijn helemaal door de molen gehaald met echo’s en een vruchtwaterpunctie en het lijkt allemaal goed te zijn. Maar natuurlijk eerst zien en dan geloven. Heb vaak aan Vanessa gedacht en me afgevraagd of zij ook zo gelukkig is geweest een 2e kans te krijgen. En het doet me ongelovelijk veel deugd in 1 van de vorige reakties te lezen dat dit inderdaad het geval is. Het verlies van je kind is vreselijk, je wenst het je ergste vijanden nog niet toe. Je bent moeder (of vader) maar je kind is er niet meer. Ze hadden net zo goed mijn beide armen en benen kunnen amputeren, zo voelde ik me een jaar geleden. Nu kijk ik met verbazing hoe ver we zijn gekomen. Natuurlijk hebben we nog steeds onze mindere momenten, maar Esmée heeft al een mooi plekje in ons hart gekregen.
We waren niet de eersten en we zullen zéker niet de laatsten zijn die dit meemaken. Ik kan alleen maar alle lotgenoten sterkte wensen. Ook voor jullie gaat de zon weer schijnen. Pas goed op elkaar!