Hulp bij verwerking van abortus
Ongeveer 10% van de vrouwen die een abortus laat uitvoeren, ondervindt nadien problemen bij de verwerking. In België gaat het jaarlijks om een 1400-tal vrouwen. De klachten waarmee deze vrouwen te kampen hebben zijn: depressie, seksuele en/of relationele problemen, woedeaanvallen, irrationeel en/of zelfvernietigend gedrag... Deze symptomen kunnen zowel direct na een abortus voorkomen, als tientallen jaren later.
Hierbij gaat het zowel om vrouwen die spijt hebben van hun beslissing als om vrouwen die achter hun beslissing blijven staan.
Voor wie hulp wil bij de verwerking van abortus is er de cRZ-groepsbegeleiding na abortus.
Een kleine groep vrouwen (min. 4 tot max. 6) komt zeven avonden samen onder begeleiding van twee gespecialiseerde hulpverleners. Deze bijeenkomsten worden voorafgegaan door een individueel intakegesprek en opgevolgd door een afsluitend gesprek.
Deelnemen (intake, 7 avonden, nagesprek) kost 100 euro. De groepen komen samen op verschillende locaties in Vlaanderen.
Het intakegesprek is volledig vrijblijvend. Kandidaat-deelneemsters kunnen een afspraak maken voor een eerste gesprek op het nummer: (016) 33 69 54 van het centrale secretariaat van het cRZ (op maandag, dinsdag en woensdag). De intakes voor de eerstvolgende groepen lopen vanaf 15/1/2004.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anoniem op 13/03/2004 @ 20:05 
ik heb afgelopen dinsdag een abortus moeten laten uitvoeren tegen mijn zin in. Mijn vriend is marokaans en ik ben hollands en dat zou haram zijn, omdat ik al eerder met een andere man naar bed ben geweest. Ben nu helemaal de weg kwijt. wilde het zelf helemaal niet. Was al negen weken heen en voelde me al op en top moeder. Maar werd gek van alle bedreigingen dat ik uiteindelijk in een blackout mezelf heb laten leiden door die marokkaanse familie. waardoor ik dus nu een wandelend wrak ben. Help wat moet ik doen, ik word gek en vind mezelf niet meer genoeg waard om nog verder te leven. daarbij komt ook nog eens dat mijn vriend niet bij me weg wil, terwijl ik niet eens meer in zijn ogen kan kijken.... Ik wil gewoon op nieuw beginnen zonder hem en zonder te veel herrinneringen aan mijn kindje...
HELP A.U.B. WANT IK WEET HET NIET MEER
Door: Anoniem op 28/03/2004 @ 10:29
Ik vind het jammer dat ik zo weinig kan vinden over mensen die een keus moeten maken of ze wel of niet met hun zwangerschap doorgaan, omdat ze van deskundigen te horen hebben gekregen dat de baby (15 weken zwanger) lichamelijk gehandicapt geboren zal worden. Daarnaast is het nog onduidelijk of er meer complicaties zijn.
Door: de smet kelly op 31/03/2004 @ 16:57
beste anoniempje, ikzelf ben ook 15 weken zwanger en zit met de vraag of ik het al dan niet kan houden, ik en men vriend zijn eigenlijk familie van elkaar en de kans dat men kindje gezond zal zijn is miniem. ook ben ik nu van men vriend weg dus sta er zowat alleen voor wat betreft een keuze te maken kan u misschien raad geven over die beslissing en misschien vinden we dan veel steun in elkaar. alvast van harte bedankt voor je reactie.
Door: Anoniem op 08/04/2004 @ 09:08
het is heel moeilijk een abortus te verwerken, zeker als je vriend je daarna laat staan. in 2001 heb ik een abortus ondergaan op aandringen van mijn vriend en mijn ouders en familie. ikzelf wou het kindje eigenlijk houden en ik heb er tot op vandaag spijt van! ik heb nu een kindje met mijn nieuwe vriend (4 jaar later) maar als ik mijn vorige vriend zie komt alles terug naar boven en ik denk nog veel aan hem. zijn er nog mensen die dit meegemaakt hebben (dat ze in de steek gelaten zijn?)
Door: Anoniem op 09/04/2004 @ 08:43
ik heb in sep 98 een abortus gehad ik ben zwanger geraakt door een verkrachting heb de abortus pas met 4maanden laten doen vooral om dat ik er eerst niet mee bezig was wilde toch dood heb geen dag spijt gehad wel was het heel moeilijk maar nu ben ik waarschijnlijk zwanger van ons liefdes kindje ik wens iedereen heel veel sterkte met het nemen van de juiste keuze.
Door: lara op 19/04/2004 @ 21:11
ik ben op het moment 17 weken zwanger en heb morgen een afspraak voor een abortus, ik heb 8 maanden geleden een kindje gekregen en voor mijn vriend is dat genoeg, hij zegt dat ie mij en de kleine verlaat als ik deze laat komen! Ben er pas 2 weken geleden achter gekomen dat ik zwanger ben, en dat maakr=t het voor mij zo moeilijk, al 17 weken, het is al een echte baby! Mijn vriend haat ik voortaan echt en dat komt nooit meer goed, dat weet ik zeker,hoe kan die klootzk zoiets zeggen, terwijl wij al een kleine hebben. iIk doe het morgen tegen m’nb zin maar ik weet zeker dat ik dit nooit kan verwerken, maarja wat moet je nou als alleenstaande moeder van 22, met 2 kleine baby’s?????????
Door: jessica op 22/04/2004 @ 20:51
ik ben ook 22j en ook mama;moest er nog eentje bij komen dan zou ik het nog niet weg laten doen dat is een wonder dat je verwacht denk er goed over na je gaat er spijt van krijgen zoals de meeste dat hier zijn...
Door: meander op 23/04/2004 @ 11:52
ook ik moest een overtijdsbehandeling ondergaan,
moest? ja ik had weinig keus.
mijn vriend en ik waren zeer gelukkig met de zwangerschap van wat ons tweede kindje zou zijn geworden, maar om lichamelijke en psychische redenen die zo zwaar wogen werd ons door artsen aangeraden om de zwangerschap af te breken
soms heb ik daar nog erg moeilijk mee vooral op de momenten dat ik de baby’s van mijn vriendinnen in mijn armen heb en toch weet ik dat ik de beste beslissing heb genomen.ik hoop voor iedereen hier dat het allemaal goed komt
Door: jessica op 23/04/2004 @ 19:17
als je geen keus hebt is dat iets anders.
maar als moeder vind ik niet dat je moet zeggen moet ik hem bij houden ja of nee,je gaat niet naar de supermarkt voor iets terug te geven wat ik wil zeggen is,je moet goed na denken een baby verwachten is niet niks zoals de meeste jonge mensen denken dat is iets waar je voor je zelf moet weten..meander ik weet heel goed wat je voeld ik wens iedereen het beste toe
Door: micheline op 24/04/2004 @ 15:13
ik wens julie veel geluk
Door: cynthia op 11/05/2004 @ 16:58
ik zeg tegen iedereen alsjeblieft denk er goed overna ik ben 15 en heb 3 maanden geleden abortus gedaaan.
Ik had geen keuze mijn moeder zou het nie acepteren en me broer die zou me dood maken!!
ik denk er dag en nacht aan...
het gaat niet meer uit me hoofd
het heeft zoveel invloed op je leven, zo als ik me nu voel hoeft het allemaal niet meer... Ik wens iedereen sterkte en ik leef met jullie mee
Door: Diana op 11/06/2004 @ 12:56
Ik heb een tweetal jaren geleden ook een abortus gehad maar heb daar eigenlijk nooit moeite mee gehad. Wel heb ik het laatste anderhalf jaar enorme last van verlatingsangst met als gevolg woede aanvallen. Zelf ben ik gaan denken dat dit ermee te maken kan hebben dat ik het allereerste wat mijn vriend en ik samen hadden heb laten weghalen en daarom zo bang ben geworden om nog meer van wat we samen hebben te verliezen. Herkent iemand dit?
Door: jolanda op 26/07/2004 @ 22:03
ook ik sta voor een vreselijke beslissing,ik kreeg een relatie met iemand terwijl ik al drie kindertjes heb, en nu ben ik zwanger van mijn vriend, en 14 weken en nu gaaat ie naar zn ex trug,en zit ik met de brokken, ik mag et alleeeen op knappen en overweeg een abortus
Door: Anoniem op 28/09/2004 @ 17:42
ho kunnen die da don??Door: bianca op 06/11/2004 @ 20:53
23 April 2004 een dag die voor altijd in mijn geheugen gebrand zit. Toen dacht ik dat het de beste oplossing was maar nu na me 9 maanden eenzaam, ziek, zwak en levensloos gevoeld te hebben ben ik op. Ik kan niet meer weet ook niet of ik nog wel wil...Mijn vriend degene die ik het hardst nodig heb begrijpt me niet waardoor ik me nog ellendiger voel.
Door: nienke op 10/02/2005 @ 20:08
ik ben er gisteren achter gekomen dat ik zwanger ben. ik heb geen relatie en geen eigen woonruimte. ik weet niet meer waar ik het zoeken moet. als ik het hou krijg ik iedereen die me dierbaar is over me heen.
als ik het niet hou zal ik het mezelf zeker kwalijk gaan nemen. ik heb nog nooit in mijn leven zo’n moeilijke beslissing moeten nemen. we zijn nu nog met zijn tweeën maar ik voel me zo alleen
Door: MissDana op 21/02/2005 @ 18:08
Hey! Ik wou even mijn verhaal kwijt, afgelopen donderdag heb ik abortus laten doen. Ik heb hier erge spijt van. Mijn vriend is niet zo een prater dus veel mensen om er over te praten heb ik niet. De rest roept alleen maar dat het beter is.
Liefs een verdrietig meisje ( 18 jaar )
Door: Anoniem op 23/08/2007 @ 01:14
Ik heb dat gevoel ook dat ik in de steek ben gelaten door me vriend. Ik was bijna 5mnd zwanger en me vriend en ik wilde het graag houden. Maar tog twijfelde ik. Ik ben nog jong en we hadden vaak ruzie. Dus na een moeilijke beslissing heb ik tog besloten om een abortus te doen. Want hij zei dat hij achter me zou staan welke besluit ik ook zou nemen(niet dus!)En ik zelf dacht er alleen maar aan het kan altijd nog Dit is misschien niet het juiste moment. Maarja hij heeft het kort daarna uitgemaakt. Ik voel me verdrietig en ik wou dat dit anders was gelopen. Maar ik voel me niet schuldig want als ik het wel zou houden zou hij wel bij me blijven dus houden van mij dat doet hij zeker niet!
Door: sanne op 12/03/2008 @ 21:33
Hallo,
Ik ben sanne 22 jaar en heb een zoontje van 2.
Maandenlang ging ik naar mijn dokter wegens klachten als overgeven, niks kunnen eten, heel veel afgevallen enz enz.
Omdat ik aan de prikpil was is er geen test gedaan.Heel dom!Na een paar keer verschilledne antibiotica te hebben gekregen dachten ze dat ik een maagonsteking had. Met een maagonderzoek bleek er wel iets te zitten ja. Weer nieuwe antibiotica en weer een paar weken verder. Het stopte maar niet. UItindelijk ging ik maar naar mijn andere arts in de praktijk want ik vond het maar vreemd allemaal.
Hij voelde aan mn buik en voelde idd wel iets. Hij dacht aan een vleesboom.
Nou goed. 3 weken later kon ik terecht voor een echo.
De schrik van mijn leven.
Samen met mijn moeder zag ik op de echo een baby van 20 weken en 5 dagen.En eht was al zo groot.
Mijn wereld stortte in. Kon alleen nog maar huilen. En zo bang voor de reacties van mijn vader en 2 broers en de rest van de familie. Mijn moeder was een grote steun.
De dokter gaf me een week om te beslissen om het weg te laten halen, maar liet wel doorschemeren dat het niet iets was wat ze graag deden in deze periode van een zwangerschap.
Dit zei voor mij genoeg.
De keuze om het weg te laten halen zou voor mij het leven een stuk makkelijker maken. Het leven zou gewoon verder gaan zoals ik het had gewild.
Ik was alleenstaand, dus zou het zelf moeten doen. Met de vader was het zo'n 2 maanden ervoor uitgegaan en had inmiddels een nieuwe vriendin. Hij wilde er niks van weten toen ik het hem vertelde.
Thuis gekomen moesten we het nieuw gaan vertellen. Mijn vader was erg boos en mijn oudste broer wilde zelfs niks meer met me te maken hebben.
Nu 2 jaar later kan mijn leven er niet mooier uitzien. Ik ben dolgelukkig met mijn ventje. Hij is het mooiste wat mij had kunnen overkomen, ook al dacht ik toen van niet. Het is zo mooi alles met hem mee te maken en te weten dat er altijd iemand is die van je houdt. Gebeurd er iets rots of voel ik me slecht, mijn zoontje tovert altijd weer een lach op mijn gezicht..hij hoeft me maar aan te kijken. Dat is moederliefde en dat kan niemand van ons afnemen.
Het zal zeker niet makkelijk worden. Ik heb het ook niet makkelijk gehad. Maar je moet weten waar je het voor doet. De makkelijkste weg is een abortus, maar doorzetten..dat is pas een echte opgave.Want zo'n klein wezentje heeft je nodig.
Zoals ik denk..
"It feels good knowing that, every day when i wake up, I'll see the angelic face of this adorable&wonderfull little person.He makes my day!"
OOk al lijkt de situatie hopeloos...en zul je je niet voor kunnen stellen dat het ooit zo mooi zal worden..geloof mij!!Het gebeurd echt! Mijn vader is helemaal gek op mijn kleine..mijn oudste broer is zelfs zijn peetoom..dus alles is goed gekomen. alles heeft zijn tijd nodig.
Het is je familie..ze geven om je!Natuurlijk zijn ze dus boos.Maar ze zullen niet voor eeuwig boos blijven. Als ze eenmaal in de ogen van zon schatje hebben gekeken, zullen ze smelten en alles vergeten.
Denk aan mijn woorden!
Heel veel succes! EN ik hoop nog eens wat reacties te ontvangen.
Groetjes, sanne
Door: Elisa op 10/04/2008 @ 15:17
hallo sanne,
Ik ben een meisje van 20 jaar en bijna in dezelfde situatie als jij 2 jaar geleden.
Ik ben onverwachts zwanger geraakt( nu 7weken), voor ik wist dat ik zwanger was zag ik het niet meer zitten om verder te gaan met mijn relatie. Die heb ik dan ook stop gezet, wel toen we wisten dat ik zwanger was.
Ben er blij om want het ging echt niet meer tussen ons. Nu is het probleem wel dat vooral mijn papa en zus het niet zien zitten.
Telkens als ik hun hoor begin ik te twijfelen, maar ergens weet ik dat ik het kindje wil houden en er spijt van ga krijgen als ik het laat weghalen. Een vriendin die mijn papa goed kent zegt wel dat eenmaal hij dat kindje ziet hij er voor gaat smelten en ik denk dat ook wel. Jouw verhaal geeft mij de moed om toch door te bijten en misschien niet meer te twijfelen. Hoe heeft je papa tegenover je gedaan tijdens de laatste maanden van je zwangerschap? Was hij nog steeds boos? En je broer???
Andere reacties ook welkom.
Groetjes een onzeker meisjexx