Ikzelf ben zwanger door Kunstmatige Inseminatie. Voor mij mag de identiteit van de donor onbekend blijven. Wel hoop ik dat ze de identiteit bijhouden in de kliniek voor het geval er ooit sprake moet zijn van beenmergdonatie aan mijn kindje ofzo .... voor medische redenen.

Ik heb voor ja gekozen, omdat ik vind dat iedereen het recht heeft om te weten wie zijn vader is.

Ik vind dat ze dat zelf moeten beslissen.

De anonimiteit mag behouden blijven, maar net zoals bij adoptie krijg je op latere leeftijd als kind toch het idee dat je iets mist. En dan kan het helpen om toch enkele gegevens van je donoren (ei en/of zaad) te kunnen te pakken te krijgen. Dus ik stem voor een ja, maar ...

Ja maar, al is het in de vorm van een centrale registratie van de spermadonoren zoals CD&V voorsteld. Ik persoonlijk denk namelijk dat het heel belangrijk is dat men, als er ooit om welke reden dan ook (ziektes, erfelijkheid, enz.)behoefte voor is, kan achterhalen wie de biologische vader is. Anders zou je bijvoorbeeld met je broer of zus gaan trouwen zonder dat je het weet. En dat lijkt mij niet de bedoeling

hallo
ik heb een lesbische relatie en ben nu 19 weken zwanger van een donor en vind dat ons kind de mogelykheid moet hebben om zyn of haar vader te leren kennen maar begryp dat als een man en vrouw samen een kindje willen zy graag een onbekende donor willen.

Ik heb nee gestemd. Ik ben zelf verwekt door een donor. Ik ben er 14 jaar geleden op mijn 13e achtergekomen. Ik heb er nooit bij stilgestaan of ik "mijn donor" wilde kennen. Mijn vader is diegene die mij vanaf het begin heeft opgevoed en ik ben alleen maar dankbaar dat er mannen zijn die andere mensen ook het geluk gunnen van een kindje. Ik vind het juist goed dat er een bescherming is voor de donoren. Ik denk ook dat je er ook geen behoefte aan hebt om je donor te leren kennen als je een goede relatie hebt met je vader!

ik denk dat we nu al een tekort hebben aan sperma donoren. Als mannen zich dan ook nog moeten gaan registreren en het risico lopen om binnen 18 jaar iemand aan hun deur te hebben van ik ben uw "zoon of dochter" nog bitter weinig mensen gaan doneren.
Is toch niet meer dan normaal! Ja je wil iemand helpen om een kind te krijgen maar verder heb je totaal geen band met de kinderen die hieruit voort vloeien.

Elk kind heeft het recht om te weten van wie het afstamt. Het onthouden van deze informatie lijdt tot heel veel leed, en kan iemand een leven lang bezighouden. Het heeft niets te maken met liefde voor de ouders die je opvoeden, maar met de fundamentele behoefte te weten wie je bent en waar je vandaan komt. En het is naïef om te denken dat je, als je goedbedoelende ouders er bewust voor hebben gekozen dat jij vijftig procent van je genen niet kunt achterhalen, daar geen ressentiment over ontwikkelt. Want eigenlijk is dit een heel egoistische daad, die je niet oplost door een kind te smoren in liefde. Het is essentieel voor het kunnen vormen van een identiteit, en dat kan in sommige gevallen tot hechtingsstoornissen leiden. Een kind kan zich in dat geval ook tegen de goedbedoelende en liefhebbende ouders richten. Op het gebied van adoptie, waar de problematiek heviger is en er vaak ook speelt dat de moeder niet herleidbaar is, is hier veel onderzoek naar gedaan. Donoren moeten ook bewust doneren, want je zet gewoon een kind op de wereld en als je daar niets van wil weten, kan je hier beter niet aan beginnen. Ze hoeven niet bang te zijn dat hun kinderen naar ze toe komen om een vaderfiguur te vinden, want die hebben ze vaak al. Maar je moet als spermadonor absoluut welwillend staan tegenover de wens van jouw kind om te weten wie je bent, en ook open staan voor de behoefte om iets van een contact te leggen. Sperma doneren is geen leuk bijbaantje voor studenten. En als dat lijdt tot minder donaties, zij het zo. Het is niet voor iedereen weggelegd om zelf kinderen te krijgen. Ik ben niet tegen KID, maar absoluut wel tegen de anonieme variant ervan. Vooral ook omdat het ouders op veel latere leeftijd duur kan komen te staan.

Ik heb toen ik 12 was te horen gekregen dat mijn vader niet mijn biologische vader is. Toen vond ik dat niet zo erg.. Nu ben ik 15, en nu vind ik het eigenlijk wel heel erg, er mist gewoon een stukje in mij.. Het is wel zo, dat ik toen ik 13 was, een grote ruzie ehb gehad met mijn vader, die ik nu ook niet meer zie..
Misschien dta het daardoor komt. maar ik wil eigenlijk wel weten wie mijn échte vader is.. Ik durf er alleen niet over te beginnen tegenover mijn moeder, want ik heb dat vroeger al eens gedaan en toen praatte ze er snel overheen.. Aangezien ik het toch echt wil weten, ga ik het vanmiddag toch maar proberen denk ik..
Gister las ik op een forum dat ik er eigenlijk niet geweest had moeten zijn omdat ik niet op de natuurlijke manier verwekt ben.. Geloof me, dat doet erg veel zeer om te lezen, het kind kan er immers niks aan doen.. Dus denk daarover na, voordat je zoiets post.