< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Vaderschap » Columns van papa's » Column van Theo » Theo

Column van Theo

Ik word vader.

Ik zal mij eerst even voorstellen. Ik ben Theo en ben 39 jaar oud. Eind december vorig jaar heb ik mijn huidige vriendin Marian van 31 jaar leren kennen en sinds januari dit jaar woont zij met haar twee zoontjes van 6 en 3 jaar oud bij mij in mijn flat in Amsterdam.
Het eerste begin was ontzettend druk. Van het ene moment op het andere moment ging ik van het leventje van een vrije jongen naar een gezinnetje met kinderen. We hebben er allebei ook bewust voor gekozen. Mijn flat heeft een tijdje vol gestaan met de vuilniszakken vol spullen, die Marian meegenomen had. We zijn er bijna een maand mee bezig geweest om alles op te ruimen en een plaatsje te geven in mijn flat.
Tussen de bedrijven door hebben we gehad over een nieuwe woning. Een flat op 9 hoog is eigenlijk niets voor kinderen die buiten willen spelen. Uiteindelijk is in maart onze keuze gevallen op een eengezinswoning in Almere Buiten. Schuin aan de overkant van onze nieuwe woning is een pracht van een speelplaats waar de kinderen heerlijk kunnen spelen. Daarnaast kunnen de kinderen achter in de tuin spelen. Op 1 oktober krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis.

Zelf heb ik nog geen kinderen en ik ben er trots op dat Marian mij een kindje wou geven. Nadat we de beslissing hadden genomen om voor een nieuwe woning te gaan kijken, hebben we gelijktijdig besloten om voor een kindje te gaan.
Marian heeft aangegeven dat ze tijdens haar eerste huwelijk moeilijk zwanger kon worden. Het was dan ook een vreemde gewaar wording dat ze vrij snel na het stoppen met de pil al zwanger geworden was.
We hebben een maand lang onder spanning gelegen. Enerzijds was bij Marian de onzekerheid dat ze zo snel zwanger was. Het ene moment dacht ze dat ze wel zwanger was. Het andere moment dacht ze dat ze wel ongesteld zou worden. Uit alle symptomen bleek echter dat ze echt zwanger was. Pas na de vierde test bij onze huisarts was ze overtuigd. Anderzijds had ik er ook wel even moeite mee. Het ging allemaal wel erg snel. Achteraf gezien blijk ik er gewoon aan toe te zijn.

De eerste drie maanden van de zwangerschap waren moeilijk voor ons. Marian was snel geïrriteerd en ik moest het ook nog verwerken. Daarnaast moest Marian eerst naar de gynaecoloog in het ziekenhuis omdat ze bij haar eerdere pogingen om zwanger te worden geholpen moest worden. Na de tweede keer in het ziekenhuis geweest te zijn, werden we terug verwezen naar de verloskundige. Maar door veel te praten met elkaar zijn we er door gekomen.
Het mooiste moment was toen we bij de verloskundige het hartje van ons kleintje konden horen. We waren allebei echt opgelucht.
Na 16 weken hebben we een pretecho laten maken. We waren er allebei door ontroerd. We konden het hartje zien kloppen en we hebben vrijwel alles gezien: maagje, blaasje, ruggenwervel, hoofdje, hersenen, oogkasjes, armpjes, handjes, vingertjes, beentjes en voetjes. Je kan het je haast niet voorstellen dat het iets van jezelf is. Om een vraag voor te zijn: ik wil niet weten wat het is.

Marian is nu ruim vijf maanden zwanger en het gaat nog steeds goed. Inmiddels leven we ook toe naar onze nieuwe woning. De meubels voor de babykamer en de huiskamer hebben we al samen gekocht. Het was een hele leuke en fijne ervaring om dat samen met Marian te mogen doen. De inrichting van de babykamer blijft nog even geheim. Wij willen daar nog van genieten totdat ons kleintje er is.
Lekker dat we met november in onze nieuwe woning kunnen zitten. De kinderen hebben dan ieder een eigen kamer. Ze kunnen lekker buiten spelen. De tijd kan ons niet snel genoeg voorbij gaan.

Theo



[Reageer]