Vader zijn is leuk dus geef hem een kans.
Ik ben een vader van 34 jaar en dol op mijn drie lieve kleine kinderen 3j.-5j.-7j. . Dat was ik tot over een maand.
Begin juni 2000 ging m'n echtgenote ervandoor, zonder onze kinderen. Ze bleven alle drie bij hun papa. Door de niet meer uithoudbare omstandigheden voor de kinderen, was het beter dat wij uit elkaar gingen.
De kinderen zijn 14 dagen bij mij gebleven en voelden zich in de wolken. Papa hier, papa daar, het was iedere dag feest. Plots worden ze zomaar van school en bij hun vriendjes weggehaald door hun moeder, en rijden van W.-VL. naar Antwerpen.
Voordien waren de kinderen ook niet van de papa weg te krijgen, maar het voelde anders aan. Als vader met drie kleine kinderen, is het fantastisch om te zien hoe je je kinderen na zoveel (geziene) ellende zo gelukkig kan maken. Ik zelf kom uit een gezin van 8 kinderen en ben nog altijd overal de kindervriend. Ook heb ik m'n ganse leven kinderen kunnen bezig houden.
Knutselen, spelen, ontspanning, opvoeden ... Daarmee denk ik dat er vele papa's zijn die het beste van zichzelf willen geven. Ook al gaat papa 120 km ver van huis gaan werken elke dag op en af. Als het vakantie is , is papa er ook (1/2).
Waarom krijgen papa's dan bij een echtscheiding, niet of nauwelijks de kans om hun kinderen toegewezen te krijgen? Mama's gaan nu toch ook meestal werken?
Karel
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anoniem op 05/11/2001 @ 20:16 
Ik ben nu een tweetal maand zwanger en woon samen bij mijn vriend. Het huis staat op onze namen maar hij betaalt wel de huur. Ik krijg de indruk dat hij me wil buitenzetten. Wat zijn mijn rechten? Mijn domicilie staat nog altijd bij mijn ouders. Moet hij alimentatie voor ons betalen, kan ik meer krijgen?
kan iemand mij advies geven of een site doorsturen met de info?
tomasettik@hotmail.com
Door: op 05/06/2002 @ 18:25
Beste liesbet,
Ik ben ook zo’n stiefmoeder. Het zoontje van mijn man is nu al een jaar niet meer thuis geweest en iederdaad de moeder krijg haar zin en gelijk. belachelijk gewoon
De RvdK was voor voor me man maar nu besloot de rechter voor een belachelijke uitspraak en weer voor de moeder he.ze heeft weer haar zin en sta je voor hun deur krijg je hem niet mee (was een uitspraak van de rechter)en de politie die doet niks
walgelijk gewoon en wie word er de dupe van JUIST de kinderen
Dat al die vrouwen niet beter nadenken wat ze met hun kinderen doen wat een schaade er achterblijf en alleen omdat ze mijn ex niet wil zien niks meer met hem te maken willen hebben
kan hun zoontje toch niks aan doen
Dat mens is compleet gestoord en jarloers en achterbaks.
voor jou en je vriend hoop ik dat het ook goed komt(en geef het niet op he)
en ik weet het als je al die verhalen leest over vaders met het zelfde probleem als ons dan schieten je tranen ook in je ogen
Door: Anoniem op 19/06/2003 @ 14:09
Ik wordt binnenkort vader, ben niet getrouwd.
Wat zijn eigenlijk mijn rechten, stel mijn vriendin gaat er vandoor met onze baby.
Hoi annoniem,
Als jij je kindje erkend op de dienst voor burgelijke stand in de gemeente heb je net dezelfde rechten als iedere getrouwde vader, let wel op.
Je vriendin moet toestemming geven voor deze erkenning, als dit niet gebeurd moet je via gerechterlijke weg je vaderschap laten vaststellen.
Natuurlijk ben je ook onderhevig aan alle plichten van vaderschap, maar ik denk dat je daar als pappa zowiezo niet over piekert.
Succes met je boeleke
Groetjes, kelly&twins
Door: Willem op 27/06/2003 @ 14:32
Volgens mij moet je ook nog je kind erkennen bij het katongerecht.
Willem, misschien is dit in nederland zo, maar hier in belgie heeft mijn vriend gewoon de kids erkend op de dienst burgelijke stand van het gemeentehuis hoor, toch iets waar wij belgen simpler in zijn dan
Door: gonny op 27/06/2003 @ 21:01
Ben nu 28 wkn zwanger.Ik en mijn vriend gaan uit elkaar.Alleen omdat mijn vriend aan zich eigen denkt.Heeft geen tijd voor zijn gezin.Hij wil ook zijn kind niet erkennen waarom niet omdat hij mijn zoveel verdriet aan heeft gedaan dat ik niet in staat ben om hem dadelijk te ontvangen als de kleine meid geboren is.Dat is toch logisch ik sta nu helemaal alleen ervoor.Heb inmiddels een huisje gekregen die ikzelf moet opknappen en moet opbouwen.Maar zoiets doe je niet als je man bent.Als man moet je je verantwoordelijkheid
maar eens nemen.Ik heb het op dit moment heel zwaar en heb veel verdriet en het doet ontzettend
pijn als je dit mee maakt.Want dit praat je niet zomaar goed.
Door: simoon op 25/07/2003 @ 09:24
Hallo Gonnie,
Jouw verhaal herken ik uit duizenden. Ik heb in dezelfde situatie gezeten als jij. Je gaat een zware tijd tegemoet maar geloof me er komen betere tijden. Het is heel zwaar om er helemaal alleen voor te staan, maar probeer je onafhankelijk op te stellen en laat zien dat je het wel alleen aan kunt.Hij wil het kind niet erkennen, want zo heeft hij geen verplichtingen. Maar jij ook niet tegenover hem. Jij bent niet verplicht te melden dat jouw dochtertje geboren is. Ik snap wel dat het tegen je gevoelens indruist, maar dat is waar hij om vraagt. Misschien trekt hij wel bij als het eenmaal zo ver is, ik weet het niet. Ik begrijp dat je nu heel veel verdriet hebt, maar probeer je er doorheen te slaan het is echt de moeite waard. Je dochtertje heeft je straks heel hard nodig. Ik heb mijn dochter ook alleen op de wereld gezet en heb haar ook zelf opgevoed. Heb altijd aan hem laten zien dat ik hem helemaal niet nodig had. Het kind is veel beter af als jij je goed voelt. Heel veel sterkte en zet hem op!!
Door: carlos op 03/08/2003 @ 22:24
beste annoniem ik weet niet of het al geregeld is,maar om rechten te hebben heb je een voogdijschap nodig ,je kunt met de juiste papieren de voogdijschap
aanvragen bij dekatongerecht ,dat is wat ik nu ook ga doen voor onze tweede kind.o,ja ben een vader van een zoon en de tweede is een dochter,voor al de vaders die er vandoor gaan of geen kind erkenen,
weet wat je vergooid ,je zult er je hele leven mee rondlopen ,het is de mooiste wat je kunt krijgen een gave dat zelfs een grote rijkdom niet zal overbluffen
want alleen die gave is een gigantische rijkdom,wees er heeeeeeel zuinig mee
Door: Anoniem op 17/08/2003 @ 00:45
de meest evader svan tegenwoordig kennen enwillen hun verantwoording niet hebben over een kind ik ben zelf nu 25 weken zwanger en ook weg gegaan bij hem. ik vind dat mannen die hun kindniet erkennen dat ze ook geen recht hebben op hun kind. mijn ex kan het in iedergeval vergeten. gelukkig heb ik een lieve vriend die mijn kind ziet als die van zichzelf.
Door: dilan op 07/09/2003 @ 18:49
mijn vriendin heeft mijn kind ontvoerd naar italie zijn er mannen die het hoederecht hebben van zijn kind(eren)en hoe hebben ze die gekregen ik heb dringend hulp nodig.
Door: stefan op 21/09/2003 @ 14:40
mijn vrouw is er sinds vrijdag vandoor met mijn 2 kindjes 2 en 3.5j. ik ben van twerk thuisgekomen en zag dat er speelgoed, kleren enzo wegwaren tor zelfs fietsen. ze was weg. ik wist nergens van alles via advokaat achter mijn rug.
ik mag men kids ook ni zien nu.
ik moet volgens haar op de brief van haar advokaat wachten morgen.
ik heb klacht neergelegd bij de politie.
maar toch kan ik in dit apeland niks doen.
ik mis mijn kinderen. en ik zou graag het hoederecht krijgen.
ze is er al eens 2 of 3 weken uitgetrokken zonder de kids en wij mochten hier blijven wonen en heel de reutemeteut.
dan is ze truggekomme maar wel om vuil spel te spelen. we leefden dan ook als broer en zus NAAST elkaar. als ik over kleine dingen begon die me stoorden zoals niet meer hand in hand lopen, samen KNUFFELEN GEEN SEX, dan was ik een oversexte, geobsedeerde sexmaniak.
Door: lieke op 22/10/2003 @ 15:44
Ik herken jullie verhalen allemaal heel goed. Ik ben al een tijd met mijn vriend en hij heeft een kindje uit een vorige relatie. Hij wil er dolgraag voor zijn kleine meissie zijn , maar helaas ontneemt de moeder hem dat recht. Het is toch van de dolle dat de vader geen poot heeft om op te staan\\\"?!!!
Graag zou ik in contact komen, met mensen in soortgelijke situaties.
rianne_gerritsen@hotmail.com
Door: paul op 05/11/2003 @ 02:29
Ik voel me zo verwant met jullie.In mijn geval waren mijn kinderen bij de moeder,daar de situatie daar volledig uit de hand liep zijn de kinderen zelf op de vlucht geslagen en naar mij gekomen.In april van dit jaar is er dan eindelijk uitspraak gekomen,en zijn de kinderen aan mij toegewezen.Ik had toen geen alimentatie gevraagd aan mijn ex daar ik dit niet nodig heb,hoewel zij mij jarenlang getreiterd heeft daarmee,nu heeft ze het nagelaten om mijn brief te ondertekenen waarin staat dat ik vorig jaar alimentatie betaald heb.Mag dat ik dit niet aan de belastingen kan voorleggen.Ik heb haar verwittigd dat ze dat beter niet had moeten .Ik zou nu graag wel alimentatie eisen,kan dit nog?7 maanden na de uitspraak?zoja,bij wie moet ik daarvoor zijn.dank u allemaal
Door: Anoniem op 17/02/2004 @ 12:12
Misschien is dit een hart onder de riem voor alle vaders die het zo moeilijk hebben. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog jong was, verplicht moesten mijn broer en ik bij onze moeder blijven. Mijn moeder heeft echt alles gedaan om mijn vader het leven zuur te maken. En wat wij als kinderen allemaal te horen hebben gekregen, dat was echt niet normaal meer. Dat ze zo iemand niet achter slot en grendel geplaatst hebben, want dat wilde ze er mee bereiken. Nou mooi niet dus!!!!!! Gelukkig ben ik een echt papa’s kindje, mijn vader is echt alles voor mij en hij is echt een MAN UIT DUIZENDEN! Hij heeft altijd alles voor ons over gehad. Heeft moeten knokken om ons uit het internaat te houden, want zover kunnen moeders gaan die hun zin niet krijgen. Maar..... ze had pech, mijn broer en ik bleven trouw naar onze vader gaan. Stiekem, want we mochten niet van haar. Maar dan gingen we gewoon een eindje fietsen of lopen. Dan belde we en ons pa en die stond er weer voor ons en zorgde dat we altijd weer veilig en op tijd thuis waren. (Hij woonde namelijk in het bos). Toen mijn moeder er achter kwam was het hek van de dam. Mijn vader is altijd heel open en eerlijk geweest tegenover ons, heeft ook nooit een kwaad woord over haar gezegd. Dus zijn mijn broer en ik erzelf achter gekomen dat het een goeie peer was. Toen ze ons elk contact met ons pa ging verbieden dacht ze dat ze wat had bereikt. Ik zeg DACHT, want er gebeurde het tegenovergestelde. Mijn broer en ik werden echt superopstandig en namen het telkens voor ons paatje op. Er was met ons geen land meer te bezeilen. Totdat ze het zo beu werd dat ze ons het huis uit heeft gegooid. Inmiddels was mijn broer dertien en ik nog net geen elf. Maar ze had mooi pech. Ze heeft er alles aan gedaan om mij bij haar terug te krijgen, omdat ik nog geen twaalf was mocht ik nog niet zelf kiezen, we hebben de kinderbescherming op ons dak gehad en noem maar op.Maar ze kon niet winnen. Mijn broer is nog een paar keer op en neer gereisd tussen pa en ma. Maar toen ze in de gaten kreeg dat ik bij papa bleef, heeft ze ons echt getiranisseerd. Ze heeft echt alles gedaan om ons kapot te krijgen. Maar ik ben mijn vader altijd trouw gebleven en dat zal ik ook altijd blijven doen. Vorig jaar ben ik getrouwd en mijn vader heeft mij de mooiste jurk die er bestaat gegeven en hij heeft mij naar het altaar gebracht. Voor dit kan ik lleen maar zeggen : PA, je bent een kanjer.
Misschien hebben jullie er wat aan. Blijf er altijd voor je kinderen, wat er ook gebeurt. Ik hoop voor jullie allemaal dat je het voor elkaar kunt krijgen dat je jullie kindjes kunt zien opgroeien. Er zijn echt hele goede vaders op de wereld!!! Ze moeten alleen een kans krijgen. BLIJF KNOKKEN, HET IS JE EIGEN VLEES EN BLOED. Wees een trotse vader. het allerbeste voor in de toekomst.
Door: Anoniem op 29/02/2004 @ 09:31
Het doet allemaal nog zo’n pijn. 3 weken geleden ontdekte ik dat mijn man een relatie had met een andere vrouw. Hij is vertrokken en laat mij en onze 2 schatten van zonen achter (3 en 6 jaar). Hij heeft het moeilijk zegt hij maar momenteel denkt hij alleen aan zijn eigen gevoelens. Denkt hij dat wij niet afzien !!! Wij hadden een goede relatie ( dacht ik toch )maar hij voelde zich niet goed meer in zijn vel, de sleur speelde hem parten. Waarom heeft hij daar nooit iets van gezegd of zelf initiatieven genomen ?? Zoveel vragen blijven onbeantwoord....
Hij is nooit een grote prater geweest en over zijn gevoelens nog minder.. Daarom doet het nu zo’n enorme pijn te weten dat ik nog van hem houdt en hij niet van mij.
Door: Winner op 26/10/2004 @ 16:37
Ik vind het echt fantastisch om te zien als vaders- waar ook ter wereld- voor hun kinderen knokken.
Slechter als mijn schoonouders kun je het niet treffen.Door eerst mij en toen mijn kinderen flink zwart te maken, met als dieptepunt een scheldpartij na de geboorte van onze jongste, hebben ze de deur bij ons stevig op slot gegooid.Voor ons zijn deze ’mensen’ nu dood en begraven, maar wat ik echt niet snap is dat je op je oude dag het kennelijk normaal vind om zo met je zoon en zo met je kleinkinderen om te gaan.Soms kan ik me daar heel boos over voelen, maar vaker nog ben ik blij dat ik van ze af ben.Het verplichte pootjes geven en opzitten tijdens elke famillie gelegenheid is voorgoed voorbij!
Het is misschien triest om te zeggen, maar hun overlijden zal voor ons een enorme opluchting zijn.
Wat een rotzooitje zeg, neem me niet kwalijk.
Door: Lili op 16/12/2004 @ 22:29
Ik ben 2 jaar geleden gescheiden van mijn man en toen was onze dochter net 3 jaar. Ons leven was niet meer te harden toen we samen waren. Gokverslaving en een alcoholprobleem dreven ons uit elkaar. Wie was het slachtoffer van de ellende? Juist, ons kind. Toch wilden we beiden dat ons kind gelukkig was met de nieuwe situatie en we hebben elk heel hard ons best gedaan om ons kleintje gelukkig te maken. Uiteindelijk is dat hetgene dat telt hé. En we zijn daarin geslaagd ook!!!! We zien elkaar veel en komen geregeld met de nieuw samengestelde gezinnen samen om te babbelen en plezier te maken. Onze dochter is gelukkig bij allebei en dat is voor ons het voornaamste. Ik kan me voorstellen dat het voor de papa dikwijls héél erg is om hun kids zo weinig te zien. Ook zij maken deel uit van hun leven. Ik wou dat absoluut vermijden en ben daar ook heel trots op. Papa’s die het niet zo goed en leuk hebben wil ik veel geluk wensen. Verder hoop ik dat onze wetgeving ooit veranderd zodat ook papa’s meer rechten krijgen.
kinderen verdienen hun beide ouders, en als zowel de mama als de papa goed zijn voor de kinderen (en betrokken wil zijn bij hun opvoeding,) mag de haat tegenover elkaar het geluk van hun kind niet in de weg staan. Dat verdienen ze echt niet !!!
Groeten Lili
Door: Bluerock op 04/03/2005 @ 16:06
Ik heb mijn kinderen wel erkend, zij dragen mijn familienaam. Kom niet meer zo goed overeen met mijn vriendin, en achter mijn rug heeft ze alles geregeld met haar advokaat. Dus ik betaal alimentatie en kan mijn zoontjes enkel bij haar thuis zien. Ik zou graag mijn kinderen bij mij hebben al is het twee weekenden op een maand. Daar heb ik toch recht op niet?? Ondanks ik niet meer bij haar woon, ben ik nu bij mijn ouders. Kan iemand me hierbij helpen aub? Antw. op mijn e-mail adres...Wat kan ik het beste doen in dit geval?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.