De geboorte van Gianluca op 04/06/2003
Zo rond de 25ste mei begon ik wat slijmen te verliezen. Mijn gynaecoloog (en ik dus ook want ik wist niet beter) dacht dat ik een schimmelinfectie had waardoor ik ook last van jeuk had. Al van toen ik bij Ellen op bezoek ging, had ik last van waterverlies. Toen ik, nadat ik een tijdje op een stoel had gezeten, rechtstond, was het een spurt naar het toilet omdat ik de watervloed niet meer kon bedwingen. Maar ook daar zag mijn gynaecoloog geen kwaad in. En ik dus ook niet want bij een eerste weet je echt niet wat je te wachten staat.
Toen ik op zondag en maandag (1 juni) onze zoon niet meer voelde, was mijn ventje zeer ongerust. Ik ook wel maar in mindere mate. Ik ben toen zelfs nog met Nele op babyvisite in Kortrijk geweest en ook daar had ik weer enorm veel vochtverlies. Toen we uit de kliniek kwamen, heb ik mijn Jimke gebeld om te zeggen dat ik naar huis zou rijden. Hij zei dat hij naar de gynaecoloog gebeld had en dat ik meteen naar het ziekenhuis van Roeselare moest rijden om aan de monitor te gaan hangen. Zo gezegd, zo gedaan en: "Alles was in orde", zei de vroedvrouw, dus ik terug naar huis. Die nacht (ik voelde ons ventje nog steeds niet) zijn mijn weeën begonnen maar ik wist toen nog niet dat het echte weeën waren). Mijn Jimke heeft heel de nacht niet geslapen want hij moest overgeven van de zorgen en zich druk te maken. Hij ging dus ook niet werken. En ik… Ik liep maar thuis rond met weeën waarvan ik niet eens wist dat het echte weeën waren.
Op dinsdag 3 juni was het infoavond in de kliniek. Ik had heel weinig zin om te gaan omdat ik wel wat pijn leed maar uiteindelijk vond ik het belangrijker om te weten hoe dat een bevalling verloopt dan te zitten morren van de pijn. Dus heb ik al mijn moed bij elkaar gesprokkeld en ben toch naar die infoavond gegaan. De hele avond heb ik in mijn stoel zitten nijpen van de pijn. Mijn Jimke moest zelfs buiten gaan zitten want hij wist van de warmte. Ik zat op de eerste rij vlak onder de neus van de vroedvrouw en de anesthesist maar die hadden niks in het oog. Ik heb mij dus heel goed gedragen. Wel vroeg ik nog aan de vroedvrouw (diegene bij wie ik aan de monitor was geweest) of dit normaal was of niet. Ze zei dat het 9 kansen op de10 oefenweeën waren.
Om 21.30 uur waren we terug thuis. Ik ben meteen op bed gaan liggen omdat ik echt verschrikkelijke pijn had en niet meer kon zitten.Na een uurtje is mijn ventje erbij komen liggen. Hij was net in zijn eerste roes toen ik een vreselijke pijnscheut kreeg om 23.55 uur.Ik stond op en ging naar het toilet om daar wat te zitten kreunen en om mijn ventje niet wakker te maken. Toen de scheut over was, veegde ik mijn *** afgeveegd en wat zag ik? Zuiver bloed! Ik liep meteen naar mijn ventje en maakte hem wakker zodat hij de spoed kon opbellen omdat ik weer een wee kreeg. Hij wou me eerst niet geloven maar toen hij zag dat ik het meende, heeft hij hen toch maar opgebeld.
We zijn onmiddellijk via de spoed binnengegaan. Ze hebben me gecontroleerde en me aan de monitor gelegd en zagen dat ik al in volle arbeid was. Ik had al 3 à 4 cm opening. Natuurlijk hadden wij onze koffer niet bij en mijn Jimke is die thuis gaan halen. Ze hadden gezegd dat het nog zeker 7 uren kon duren maar toen hij terugkwam, had ik al een dikke 6 cm opening. Ik werd aangeraden om epidurale verdoving te nemen omdat ik al de ganse dag en nacht met weeën had rondgelopen. Ik heb besloten om inderdaad een epidurale te nemen zodat ik die laatste uurtjes nog wat kon rusten om dan toch nog goed te kunnen persen.
Jimmy had dorst gekregen en ging op zoek naar een automaat en bij zijn terugkomst in de verloskamer zei de vroedvrouw tegen dat hij nu niet meer weg mocht lopen want de gynaecoloog was al gewaarschuwd en ik had 9 cm opening. Toen de gynaecoloog er was, zei ze dat het een droge bevalling zou worden. Dat wou dus zeggen dat ik geen vruchtwater meer had in mijn baarmoeder. Dat was ook de reden waarom ik ons Gianluca'tje niet meer gevoeld had en dat ik bloed had verloren.
Ik lag daar maar te persen en te persen maar er kwam geen schot in de zaak. Omdat ik geen vruchtwater meer had, kon hij niet fatsoenlijk voor het gaatje komen te liggen en zakte hij steeds weg in mijn bekken. Na heel lang en veel persen, heeft ze er de lepels bij genomen, mij een serieuze knip gegeven van toch zo'n 6 cm en ons zoontje er uit gelepeld. Ze moest hem echt opheffen want anders kon hij er niet uit. Toen hij op mijn buik lag, wou hij niet meteen wenen. Ze hebben heb meteen door een pediater laten verzorgen en pas na een kwartier begon hij te wenen. Ze konden de slijmpjes niet goed uitzuigen want er zat al geen vruchtwater meer in zijn luchtwegen en dat water maakt het juist iets makkelijker om die slijmpjes eruit te krijgen.
Nu moest hij meteen naar de couveuse. Daar hebben ze hem eerst nog met zuurstoftoevoeging beademd. Hij kreeg ook suiker bij omdat zijn suikerpijl veel te laag was. Dit duurde 3 dagen en toen was zijn suikerpijl terug normaal. Daarna heeft hij ook nog 3 dagen onder de zonnelamp moeten liggen omdat hij wat geel zag. In totaal heeft hij dus 6 dagen in de couveuse en 1 dag in een bedje bij de prematuurtjes gelegen.
Ik mocht op woensdag naar huis maar ik had wel wat problemen met mijn emoties. Ik dacht steeds dat ik een slechte moeder was en dat ik mijn kindje niet kon geven wat het nodig had. Ook omdat hij met een snotneusje was thuisgekomen en ik in paniek was omdat hij misschien wel zou stikken in zijn eigen snottebelletjes.
Nu zijn we al een wat verder en ik begin mijzelf een beetje terug te vinden hoewel ik het toch flink lastig heb met de borstvoeding. Onze spruit was gewoon om flesjes te krijgen in de kliniek en hij wil niet aan de borst omdat dat niet snel genoeg vooruit gaat. En dan begint hij te oefenen voor "Idool 2004". Nu kolf ik dus af en geef het hem dan met de fles maar ik merk dat mijn melk mindert en dat het heel pijnlijk is voor mijn tepels. Ik ga proberen om het vol te houden maar het eten geven, het afkolven en dan de rest nog is heel vermoeiend. Neem het mij niet kwalijk want ik ben echt blij dat ons ventje het gehaald heeft want het had ook anders kunnen uitdraaien...
Op maandag 16 juni '03 zijn we voor de eerste keer op controle gegaan bij de pediater en alles was prima in orde! Gianluca doet het dus goed.
Groetjes,
Pascale, Jimmy en Gianluca
Reacties:
Door: Jolanda op 09/12/2003 @ 14:54 
Hoi Pascale en Jimmy,
Van harte gefeliciteerd met jullie Gianluca. Wat een geluk dat alles goed is gegaan. Wat zal je moe zijn geweest. Ik ben zelf dit jaar op 15 juli bevallen van een drieling. Zij zijn nu 20 wk oud. De eerste 3 weken hebben ze in de couveuse gelegen en toen nog 3 wk in een wiegje op de afdeling. In het ziekenhuis ben ik wel aan het oefenen geweest met het aanleggen van de kindjes, maar uiteindelijk wilden ze liever de fles. Zo ben ik 4 mnd lang aan het afkolven geweest. Het is inderdaad heel pijnlijk en heb alles meegemaakt met kloven, blaren (tot bloedens toe) en diverse ontstekingen enz. Maar ik ben heel blij dat ik het heb kunnen volhouden, want de kleintjes hadden het erg nodig.
Ik wens je heel veel sterkte met afkolven en heel veel gezondheid en plezier voor jullie hele gezinnetje.
Groetjes Jolanda
gefeliciteerd!! gelukkig heeft dit verhaal een Happy End!
Ik moet zeggen dat ik het wel slordig vind van de vroedvrouw enzo. Niemand die merkt, na zoveel hints en recht voor onder haar neus met de controle, dat je al bezig bent met de bevalling.
Maar gelukkig is alles goed gekomen en kun je er lekker van gaan genieten!!!
Door: gina op 15/12/2003 @ 16:54
hallo,
ik ben blij voor jullie dat alles goed verlopen is. Ik ben zelf bevallen op 12 juni 2003, en ik heb een zoon gekregen, hij heet ook Gian-Luca, toevallig, leuk hoor.
groetjes
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.