Mijn verhaal...
Vrijdag 6 december en ik ben 4 dagen over tijd. Al sinds dinsdag speelt de gedachte door mijn hoofd: "Zou het..."
Mijn man en ik zijn net 1 jaar getrouwd en vanaf nu zouden we graag een kindje willen. Eerder was ook goed hoor, maar vanaf nu is het zeker welkom. Vrijdag en zaterdag moet ik de hele dag weg en zondags zijn de winkels dicht. Ik besluit maar vast een test te kopen zodat ik die zondag, als ik dan NOG niet ongesteld ben, kan doen.
Mijn man zit beneden in de woonkamer met een vriend en ik ben boven. Dan moet ik naar de wc. Even flitst er door mijn hoofd: "Ik kan ook NU alvast testen... Het is nog erg vroeg... Een grote kans dat ALS ik zwanger ben, dat er nog niets zichtbaar is... Maar ik heb een dubbele test, dus dan kan ik zondag alsnog testen."
Okay, dan maar...
Maar wat zie ik? De test geeft duidelijk aan dat ik zwanger ben!! Maar mijn man heeft bezoek... Ik moet dus nog uren wachten voor ik hem het goede nieuws kan vertellen. Dolgelukkig zijn we!
Al snel wordt ik misselijk en al even snel ben ik dag en nacht aan mijn bed gekluisterd. Weken duurt het voor ik weer uit bed kom en ook de rest van de zwangerschap is er telkens weer wat. Vooral blaasontstekingen komen regelmatig voor. Dan krijgt een kennis van ons een kindje dat helaas 2 dagen na de geboorte geheel onverwachts overlijdt. Later blijkt dat de moeder draagster was van Groep B Streptokokken. Al snel laat ze me weten, via een vriendin, dat blaasontstekingen tijdens de zwangerschap en GBS aan elkaar gekoppeld kunnen zijn. Ze raadt me aan me te laten testen.
Ik besluit dit te doen. Vooral om haar gerust te stellen. Via de verloskundige vraag ik om zo'n test maar dat moet via de huisarts. Van de huisarts heb ik nog een formulier liggen om urine op kweek te laten zetten maar daar is de test voor GBS niet op aangekruist. Ik probeer hem te bellen… Hij is op cursus. Ik bel hem nogmaals… Hij heeft vrijaf. En weer bel ik en ik zal worden terug gebeld. Maar nee hoor... Geen spoor van de huisarts.
Omdat ik de test eigenlijk voor die kennis wil doen, duurt het een tijd en inmiddels ben ik 36 weken zwanger en dan begint de gedachte "ALS ik nu draagster ben..." op te spelen. Ik besluit het vakje "GBS" dan maar zelf aan te kruisen en breng een potje urine weg.
Wanneer ik mag bellen voor de uitslag, heeft de huisarts vakantie. HELP! In de 38ste week vertel ik aan de verloskundige dat ik de uitslag nog steeds niet binnen heb. Ze besluit de uitslag in het ziekenhuis op te vragen. 10 Minuten later zit ik met tranen in mijn ogen: ik ben draagster en moet onmiddellijk een afspraak maken met een gynaecoloog in het ziekenhuis. De volgende morgen kan ik daar al terecht. Wat heb ik die dag veel informatie op Internet opgezocht.
De gynaecoloog zegt dat ik in de hoogrisicogroep zit en direct met antibiotica moet starten. Ook zal ik in het ziekenhuis moeten bevallen aan een infuus met antibiotica, in de hoop dat ik de bacterie niet doorgeef aan de baby. Daar ging mijn droom om thuis te bevallen.
Als ik 40 weken en 4 dagen zwanger ben, verlies ik wat vocht. Is het afscheiding? Vruchtwater? Omdat ik twijfel bel ik het ziekenhuis op. Ik mag langsgaan. Met GBS mag je namelijk niet te lang met gebroken vliezen rondlopen.
Er is twijfel of het vruchtwater is of niet. Maar er wordt besloten dat ik de volgende dag terug mag komen, om half 8 's morgens. Ik zal worden ingeleid.
De volgende dag begint goed. Ik heb 2 à 3 cm ontsluiting. "Een mooi begin", vindt de gynaecoloog. Om kwart over 11 beginnen de weeën en vanaf dat moment gaat alles snel. Wee na wee, na wee... Maar 's middags komt de gynaecoloog langs en zegt dat het niet voldoende opschiet. Hoezo? Ik heb behoorlijke pijn, hoor!
Ronde 5 uur krijg ik een spuit om de hoogtepunten van de pijn een beetje weg te nemen. Tjonge, nooit geweten hoe het voelt high te zijn. Geen prettige ervaring, vind ik.
Om 7 uur komt de gynaecoloog weer een kijkje nemen. "Goede weeën", zegt hij: "Maar we stoppen ermee. Het wordt een keizersnee."
"Hoezo? Wat? Waarom?"
Wat blijkt. Na een dag lang zwoegen heb ik NOG maar 2 à 3 cm ontsluiting. Leuk, hoor!
Vanaf dan gaat het snel. De verdoving moet worden "teruggedraaid". Ik moet van het infuus af en naar de OK. Nog een ruggenprik en voor ik het weet, heb ik dochtertje.
Uren later zie ik haar heel even en dan gaat ze terug de couveuse in. De volgende morgen mag ze bij me op de kamer en ik voel me direct moeder. Wat een wonder zo'n kleintje.
De eerste 24 uur zijn spannend: vertoont ze symptomen van GBS? Nee!
Dan de eerste 48 uur overbruggen: nog steeds niets! YES! Het gaat goed.
Eindelijk, 5 dagen later is de uitslag van de kweek er: geen GBS besmetting. We mogen naar huis!
Een zwangerschap om nooit te vergeten,
een bevalling om nooit te vergeten,
maar bovenal: een dochter... Voor altijd! Heerlijk!
Groetjes,
Patricia en Eva-Lianne (18 augustus 2003)
Reacties:
Door: Annelies (profiel) op 10/12/2003 @ 11:14 
Hey,
ik kende je verhaal natuurlijk al maar ik vond het heel fijn om nog een keer te lezen. Ik vind het ook fantastisch goed geschreven! En zo zie je maar, het onderzoek naar GBS is maar een klein onderzoekje maar als je positief bent, kan het toch grote gevolgen hebben. Maar goed dat jij zo ’stout’moedig was om de test zelf aan te duiden!
En wat heerlijk om een gezonde dochter te hebben
!Groetjes, Annelies en Lore.
Hallo Patricia,
je kent mij wel van het forum. Ik wil toch nog even reageren.Mijn gyn test iedereen op GBS, doet dat standaard. Ik had nog geen uitslag gehad. Op 31 juli begonnen mijn weeen en ging ik naar het ziekenhuis. Alles ging goed. Tot ongeveer 9u ’s ochtends. Toen kwam de gyn me vertellen dat ik GBS-positief was en dat ik antibiotica moest krijgen. Ik raakte een beetje in paniek, was echt doodsbang dat het verkeerd zou aflopen. Ik moest meteen aan jou denken, Patricia en kon me toen voorstellen wat er door jouw heen ging.
Gelukkig was Jana, mijn dochtertje, niet besmet. Ze is kerngezond, net zoals jouw Eva-Lianne.Uren en dagen vol angstig afwachten en een imense opluchting als je weet dat alles in orde is, ik ken die gevoelens.
Ben nu dolgelukkig met mijn kerngezonde dochtertje en ben blij dat het bij jou ook zo goed afgelopen is.
Groetjes Sany en Jana
Door: Patricia (profiel) op 10/12/2003 @ 20:44
hey sany en annelies, leuk dat jullie het gelezen hebben en gereageerd hebben! Groetjes Patricia
Door: Danielle (profiel) op 10/12/2003 @ 22:52
Gefeliciteerd.
Geweldig dat jullie een gezonde dochter hebben gekregen.
Door: Ellen S. (profiel) op 10/12/2003 @ 23:07
Inderdaad; wat is het leuk om nog eens het hele verhaal achter elkaar te lezen. Heel spannend maar gelukkig heel goed verlopen!!!
En nu lekker genieten van haar he! Maar dat doen jullie toch al goed las ik vandaag op het forum.
Groetjes
Ellen
hoi patricia ,
ook ik vond het fijn om je verhaal nog eens te lezen .
puik werk zou ik zeggen .
geniet nog van je stralende dochtr
groetjes bianca
Door: Lu (profiel) op 15/12/2003 @ 13:48
hey patricia,
nog een geluk dat je het onderzoek hebt aangeduid... de intuïtie is toch niet te onderschatten he. ik heb je ook al geluk gewenst, maar een beetje meer kan nooit kwaad he
nog vele forumgroetjes
Lu en Freya
Door: Annelies op 16/12/2003 @ 19:34
hey patricia,
ook ik ben besmet met GBS in tegenstelling tot jou wist ik dit zeer vlug. ook ik heb antibiotica moeten innemen op 6 maand zwangerschap en 4u voor de bevalling. Nu 18 maand verder zijn we de trotse ouders van een kerngezonde zoon. Wij hebben ook schrik gehad van afwijkingen en veel op het internet opgezocht de eerste site die wij echter open deden was een site opgericht ter nagedachtenis van de slachtoffertjes van GBS. Dat was wel even schrikken maar ook voor ons is alles in orde gekomen en nu wachten we vol ongeduld op ons tweede kindje dat verwacht word in juni
Groetjes
Annelies
Door: Anoniem op 20/01/2004 @ 11:49
Na een spannende zwangerschap is er gelukkig een goed einde aan gekomen!
Bij ons is het helaas anders verlopen. Ons kindje is net voor de bevalling overleden (40 wkn. zwangerschap). 1x heb ik een fikse blaasontsteking gehad, verder was alles prima! Zelfs nog op de ochtend voor de geboorte was alles bij de verloskundige prima; het hartje klopte perfect.
Daarna beginnen allerlei onderzoeken........ dat was emotioneel wel zwaar. Aan onze stevige klein meid was niets te vinden. Ook andere onderzoeken wezen op niets uit. Alles lijkt verder goed. Ook het GBS verhaal is bij mij onderzocht. Uit zowel het bloedonderzoek als uit de kweek is niet naar boven gekomen dat ik draagster ben. Toch zegt mijn arts dat het alsnog wel kan. Hier heb ik dus nog best mijn vragen over. Als ik weer zwanger zou mogen worden vraag ik of ze me wel willen testen voor GBS.
Wat dat betreft ben ik erg blij voor jullie dat het tijdig is ondekt. Helaas dan wel door een verdrietige gebeurtenis bij jou kennis.
Genietse! Hartelijke groeten!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.