De geboorte van Jochen op 06/08/2002
Tijdens het weekend van 3 en 4 augustus 2002 besloten Dirk en ik om nog eens een weekendje naar Limburg te gaan. Wij wonen in Oostende en dit kon misschien het laatste weekend dat we voor de bevalling bij de moeder van Dirk logeerden. Want het begon me al aardig moeilijk en zwaar te worden. Voor mij werd het tijd dat ons kindje zou komen. Maar ja, ik was uitgerekend op 25 augustus en dus was het nog even op de tanden bijten.
De treinreis van Oostende naar Tongeren verliep goed maar was wel vermoeiend voor mij.
Op zaterdag, 3 augustus 2002, was het Terras Zichen en ik wou er absoluut bij zijn. Het werd georganiseerd door de voetbalploeg van Zichen (de veteranen). Ik was er al elk jaar heen geweest en ook nu hield me niets tegen om er naar toe te gaan. Het was een erg fijne dag, we hadden goed gelachen met Bart Banken (neef van Dirk) en zo...
Op zondagmorgen voelde ik me zo raar en misselijk! Het was de eerste keer in mijn zwangerschap. Het werd me precies allemaal te veel. Ik wilde alleen nog maar slapen.
De stiefpa van Dirk had lekkere spaghetti gemaakt. Normaal sla ik nooit een maaltijd af, als Ludo kookt. Maar het was zo vreemd, ik had er geen zin in. Ik kon niet eten maar toch probeerde ik het. Als ik één sliertje door mijn mond gekregen heb, was het veel.
Wel heb ik toen nog een leuk gesprek gehad met Ludo. We kwamen beiden tot hetzelfde besluit: binnen de week zou de kleine er zijn.
In de late namiddag zijn Dirk en ik terug huiswaarts vertrokken. Op de trein begon ik mij terug beter te voelen. Toen we terug in Oostende aankwamen, begon ik ook honger te krijgen. Omdat er niks in huis was, door ons weekendje Limburg, besloten we dan maar om naar ons "stam"frituur te gaan.
Onderweg moest ik plots overgeven. Het kwam zomaar uit het niets... Het was niet echt overgeven, het leek meer op maagsappen.
's Avonds begon ik vocht verlies te krijgen. Dat was vrij vervelend. Maar we hebben er niet verder bij nagedacht en zijn gewoon gaan slapen. Ik had een goede nacht.
's Morgens werd het vochtverlies alsmaar erger. Dirk en ik begonnen ons nu toch zorgen te maken. Ofwel betekende dit dat het zo ver was, waar we op hoopten, of wel was er iets aan de hand. De hele voormiddag probeerde Dirk de gynaecologe te bellen maar keer op keer was ze onbereikbaar. Na een aantal keren te bellen, we waren ondertussen in het centrum van Oostende, belde Dirk naar het ziekenhuis waar de gynaecologe werkt en waar ik zou bevallen. De telefoniste melde ons dat de gynaecologe al heel de voormiddag bezig was met bevallingen. Toen Dirk haar vertelde over het vochtverlies, zei ze dat we onmiddellijk moesten komen want dat mijn vliezen al gebroken waren. Daar stonden we dan midden in het centrum... We hadden geen tijd meer om thuis mijn valies op te halen. Dus liepen we de eerste de beste winkel binnen om wat ondergoed te kopen en dan gingen we rechtstreeks door naar het station om de trein naar Gent te nemen. Toen begonnen de zenuwen nog meer op te spelen.
Om 15 uur 30 kwamen we in het ziekenhuis aan. De verpleegster begeleide ons naar de arbeidskamer. Daar werd ik aan een machine gekoppeld waarop men de weeën en de hartslag van de baby kon volgen. Ik had een opening van 3 cm en mijn bovenste vliezen waren gebroken. Ze vroegen hoe ik wou bevallen met of zonder verdoving. Ik wou het zonder verdoving proberen maar rond middernacht kon Dirk me overtuigen om toch maar met verdoving te bevallen.
Toen de dokter kwam om de epidurale verdoving in te zetten, was ik toch wel blij. Onmiddellijk na het inbrengen van de epidurale verdoving, kwamen de weeën meer en meer op gang. Om de zoveel tijd kwam een verpleegster controleren. Ik kon dus niet doorslapen en dat maakte het voor mij erg vermoeiend.
Tegen 6 uur 30 's morgens had ik 8 cm opening. Maar toen bleek de baby zich in stuitligging had gekeerd. Dat was voor ons wel even schrikken want het zou nu niet lang meer duren voordat ik naar de verloskamer werd gebracht. Om te voorkomen dat het een keizersnede werd, moest ik 2 maal een half uur op mijn linker- en dan op mijn rechterzijde liggen. Het was moeilijk en pijnlijk maar ik ben blij dat ik dit heb doorstaan.
Om 7 uur 30 werd ik overgebracht naar de verloskamer. Tijdens de bevalling hebben ze een knip aangebracht en zonder problemen is ons zoontje, Jochen, geboren op 06/08/2002 om 8 uur. Hij werd op mijn buik gelegd en op dat moment wist ik niet of ik moest huilen of lachen. Ik wou het allebei: huilen van geluk en lachen van blijdschap.
Hij woog 3 kg 750 en was 50 cm groot. Hij werd daarna naar de couveuseafdeling gebracht om te bekomen van de bevalling en ik werd met Dirk naar mijn kamer gebracht. Ons geluk kon niet meer stuk. Dat kindje waar we zolang naar uitgekeken hadden, was er eindelijk! Het was een pracht van een zoontje.
Na een uurtje kwamen ze Jochen bij me op de kamer brengen. Dirk is vlak daarna naar huis vertrokken om mijn valies en kleertjes voor Jochen te gaan halen. Ik mocht Jochen zijn eerste flesje geven en dat was zo zalig! Ik kon het nog steeds niet geloven dat hij van mij was. Mijn zoontje, dat was nog even wennen. Toen zijn flesje leeg was, werd hij in zijn bedje gelegd. Hij viel meteen in slaap. Het was zo zalig om naar hem te kijken dat ik wel uren naar hem kon kijken.
Om 13 uur moest hij zijn volgende flesje al hebben. Maar om 12 uur 15 begon hij luidkeels te schreeuwen. Toen ik hem bij me wou nemen, merkte ik op dat zijn handjes, voetjes en beentjes koud en paars waren. Ik sloeg in paniek en verwittigde de verpleegster. Zij dacht dat het te maken kon hebben met het feit dat hij nog moest bekomen of dat het misschien ook kon zijn dat hij honger had. Maar het flesje dronk hij met moeite, hij kreeg het niet uit.
Toen de kinderarts gewaarschuwd was, merkten ze dat er iets aan de hand was. Ze namen hem mee naar de couveuse. Daar bleek dat hij een infectie op de urinewegen had opgelopen. Dat kon verholpen worden met 7 dagen antibiotica. Tijdens zijn derde levensdag merkten ze ook dat hij een lichte vorm van geelzucht had.
Toen hij 8 dagen oude was, hebben ze hem terug bij mij op de kamer gebracht en toen hij 9 dagen oud was, mochten we eindelijk naar huis. Ons zoontje was gezond en wel!
Vorig verhaal:
Mijn zwangerschap
Reacties:
Een dikke proficiat!! Binnen een paar weken ben ik aan de beurt. Hihi. Zenuwen hoor.
Ik denk wel dat het goed is als je het in het begin niet echt beseft dat het begonnen is. Ben je wat relaxter.
Groetjes,
Kaat
Door: sytske op 20/12/2003 @ 14:16 
hoi,
wat grappig ik ben op de zelde dag bevallen alleen 2 uurtjes later omdat het uiteindelijk een spoedkeizersnede werd.
ik was uitgerekent op 23 augustus 2002 ik heb een dochtertje gekeregen van 4300 gram!!
heel veel geluk met jullie kindje!
groetjes sytske mama van philine
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.