Keizersnede
Op 2 oktober werd ik opgenomen in het ziekenhuis, mijn bevalling zou ingeleid worden. Ik was 42 weken zwanger en had het helemaal gehad. Bang voor de bevalling was ik niet, ik had het volste vertrouwen in mijn lichaam. Het begon met pilletjes, daarna brak de gynaecoloog mijn vliezen.
Pas tegen de avond kwamen er wat lichte weeën opzetten. Na een half uurtje onder de douche, dutte ik tussen de weeën door in slaap. Gelukkig mocht mijn man blijven slapen.
's Nachts werd ik goed in de gaten gehouden. Tegen een uur of 5 's morgens werden de weeën steeds minder krachtig en ik kreeg een infuus. Meteen werden de weeën weer krachtiger. Zo krachtig dat ik ze maar moeilijk kon wegpuffen. Gelukkig ging de ontsluiting snel en om 14:30 uur mocht ik mee naar de verloskamer.
Tijdens de persweeën, die erg pijnlijk waren, werd ik nogmaals door de gynaecoloog getoucheerd. Hij meldde dat het hoofdje op mijn bekken vastzat en dat het een keizersnede werd. Een keizersnede? Ik vond alles best… Ik was zo moe van alle pijn en ik had niets gegeten die dag, dat ik dit echt wel het beste vond.
Meteen werd er van alles gedaan. Er werd bloed geprikt, een katheter ingebracht, ik kreeg sokken aan en ik moest een middel tegen maagzuur innemen. Dan moest ik nog op een ander bed klauteren en net toen had ik weer een ferme wee. "Oehh…"
Iedereen pufte wel met me mee en dus met 10 man: "Puf, puf…!"
Ze vertelden mij dat het algehele narcose zou worden en het enige waar ik dan aan dacht was: "Mag mijn man er wel bij zijn dan?"
En de nuchtere gynaecoloog: "Ja, waarom niet?"
10 Minuten later ging ik onder zeil en terwijl ik lag te "slapen" werd Justin om 15:57 uur geboren. Mijn man heeft hem meteen gezien. En om half 6 die avond, ik ook. Helemaal koud en slaperig heb ik mijn Justin vast gehouden. Ik vond het echt eng. Ik viel steeds in slaap, maar was wel dolblij dat ik hem eindelijk zag... Al maanden had ik gefantaseerd over hoe het in het echt zou zijn. Justin woog trouwens 9 pond!
Van mij mag het de volgende keer weer een keizersnede worden.
Reacties:
Door: Jessy (profiel) op 23/12/2003 @ 15:16 
Hallo,
Ik heb ook de keizersnede gehad met een totale (narcose) verdoving, en mijn man mocht er daardoor niet bij zijn!!??
Ik heb daar helemaal geen goede herinneringen aan, en ben dus al bang voor het volgende...
Greets
Jes
Door: Vicky op 23/12/2003 @ 16:15
Hoi!
Ik had ook een keizersnede omdat mijn bekken te nauw was! Ik was ’s avonds binnengegaan met weeen en 1 cm ontsluiting, en tegen de ochtend had ik nog maar 2 cm!! Dus snel een bekkenmeting uitgevoerd, en bleek dat mijn bekkeningang te nauw was waardoor mijn kleintje niet kon indalen!
Ik was wel niet volledig verdoofd, maar veel heb ik er niet van beleefd. Om 9u hebben ze me verwittigd dat het keizersnede zou worden, om 10u40 is Matthijs al geboren, ik kon me dus helemaal niet voorbereiden. En het duurde zeker 3 dagen eer ik uit mijn bed kon, weken heb ik er nog last van gehad! Echt een pijnlijke zaak!! `
Ik heb meteen het besluit genomen geen tweede kindje te hebben, het was echt zwaar en verschrikkelijk pijnlijk. Misschien verander ik nog wel van gedacht, maar voorlopig toch niet hoor...
Blij dat jij jouw keizersnede zo goed hebt ’verteerd’ hoor, want het kan echt ook ander, helaas!
Het allerbeste met je zoontje!!
Vicky
Door: Anja op 23/12/2003 @ 16:37
haiiiiiiiiii! Ik heb ook een keizersnede gehad en heb daar wel goede herinerringen aan.Mijn arts had een bekkenmeting laten doen en belde mij vrijdag op om maandag te opereren. Ik was toen in volle paniek, dat had ik niet gepland!
Thuis was er niets in orde, ’s avonds, na mijn werk ben ik thuis beginnen kuisen en wassen en plassen, ik had schoonmaakwoede, zaterdag ook heel de dag, die zaterdagavond was ik uitgeput, en toen ik om 3 uur in bed kroop (de regelmatige aansporingen tot slapen, boos en lief, van mijn man hielpen niet) is er een scheur in mijn vliezen gekomen. Ik ben rond 6 uur binnengekomen op zondagochtend.
Eerst nog heel pijnlijke weeën , zonder
rugspuitje (de arts van wacht kon pas op de middag toekomen, en eerder moest ik het zo redden.
Gelukkig was mijn man er om mij te steunen. Maar die kon nog steeds niet geloven dat hij nu al in plaats van maandag papa zou worden...Ik werd alleen verdoofd met ruggeprik, die ik niet voelde (die weeën hé!)
Papa was er bij en ik heb alles mogen meemaken. Spijtig dat mijn handen vastgebonden waren tijdens de geboorte... Maar ik was al blij dat ik wakker mocht blijven! Gelukkig was dit een goede ervaring, want ik zal al mijn bevallingen zo moeten doen!
daaaaaaaaaaaaaaag!
Door: jessica op 26/12/2003 @ 19:23
ik wist al twee maanden van te voren dat ik een keizersnee zou krijgen: mijn dochter lag in een stuitligging en ze wilde niet draaien.
Op 20-11 2002 werd Moeisha om 11.45 geboren.
Ik was verdoofd via een ruggenprik dus haar vader kon er gewoon bij zijn.
Alleen jammer vond ik dat ik haar pas een uur daarna vast kon houden.
Maar toen ik haar vast had was ik op slag verliefd, nog steeds.......
liefs jessica
Door: sedra op 27/12/2003 @ 11:51
Eventjes voor degenen bij wie de moed in de schoenen zakt bij de gedachte aan (weer) een keizersnede...
Ik heb mijn eerste bevalling gewoon gehad en de tweede werd keizersnede. Een vermoeiende dag vol weeën die eindigde met een operatie, waar ik gelukkig wel wakker was, maar waar papa niet bij mocht zijn omdat het een ongeplande keizersnede was (ziekenhuisregel bij ons)
Ik heb daar na een pijnlijk en moeizaam herstel ook lang het gevoel aan overgehouden dat ik iets gemist had.
Nu de derde op het laatste moment ook keizersnede bleek te worden, dacht ik dus ook wel eventjes "slik"
Maar omdat ik het toch vooraf wist, kon ik wel dingetjes die ik wou overleggen met de gyn, even goed doorpraten.
Ik heb bijvoorbeeld de hele operatie kunnen volgen, echt niet vies ofzo. Gewoon je kleintje die door een snede naar buiten getrokken wordt... Eerst het hoofdje ,dan het ene en het andere schoudertje, en dan de rest die naar buiten glibbert...
EEn moment dat voor altijd in mijn geheugen gegrift staat. Mijn zoontje is ook zodra hij uit mijn buik kwam, ondersteboven naar me toegetild, zodat ik nog geen twee seconden nadat hij ter wereld was,zijn natte wangetje en hoofdje tegen mijn wang kon voelen.
Weliswaar maar zo’n 15 seconden, maar het maakt een wereld van verschil !
Ik heb -eerlijk waar- nooit echt pijn gehad na deze keizersnede. Kwam dat doordat er geen vermoeidheid en pijnlijke weeën aan voorafgingen of omdat de epidurale de eerste nacht is blijven zitten, zodat ik nog eens goed uitgerust was, hielp het dat ik- na veel zagen- diezelfde ochtend dat de epi eruit ging, al een soepje kreeg? Het ging ook in het begin moeilijk om uit bed te komen, maar in verglijking met de vorige was dit herstel een peuleschil. Ik ben ook meteen wanneer de epi weg was uit bed geweest om te gaan plassen.
Om het dus kort samen te vatten: ik heb het gevoel dit keer de perfecte keizersnede te hebben gehad.
En dat terwijl de vorige keer echt verschrikkelijk was...
Zo zie je maar dat het niet beslist een negatieve ervaring moet worden en er ook na een zware keizersnede kans is dat het de volgende keer helemaal anders gaat.
Geef je wensen door aan je gyn, vecht ervoor om die te laten aanvaarden, en maak van die operatie echt "jouw bevalling" !
Door: Bo op 28/12/2003 @ 01:51
Niet zozeer om de loef af te steken, maar ik heb er drie gehad. De eerste was in 1989 en toen waren epi’s nog wat experimenteel. Ik vond het een eigenaardige ervaring maar was toch blij dat ik alles bewust heb kunnen meemaken en m’n eerste, een dochter, in mijn armen kon houden terwijl ik op de operatietafel lag.
De tweede keizersnede was in 1991 en die was slecht gestart omdat een kluns van een assistent er drie pogingen over deed om me te prikken. Ik heb de zaak bijeen gebrult en gedreigt om het hazepad te kiezen als ik niet zou geprikt worden door een anesthesist. Kwam er nog bij kijken dat het vaderkesdag was en de gynaecoloog niet al te happig was om te opereren en wilde uitstellen. Dat was dan wel buiten de waard gerekend. Na wat over en weer gepalaver had ik uiteindelijk wat later m’n tweede dochter in de armen. De laatste keizersnede was 10 jaar later in 2001. Ik had het al allemaal is meegemaakt, ik was best op m’n gemakje en alles verliep heel vlot. Het resultaat is onze zoon Axel.
De wijze les die ik eigenlijk gekregen heb van een kinesiste tijdens m’n eerste keizersnede was er voor te zorgen dat ik zo snel mogelijk na de ingreep uit bed zou komen. Het was telkens even doorbijten maar je kan er prat op gaan dat je je nadien doodgelukkig voelt dat je weer op de been bent en je leventje terug op kan nemen.
Ik kan niet zeggen dat ik aan mijn drie keizersnedes echt slechte herinneringen heb overgehouden. In de drie gevallen heb ik een epi gehad en ik heb de medische evolutie van die dingen ook kunnen meemaken. (ze zijn er met sprongen op vooruit gegaan !).
Voor de tweede en de derde keizersnede hebben de artsen netje geknipt in het vorige lidteken (bikinilijn) en daardoor merk je amper dat ik ooit drie keizersnedes heb gehad. Ik ben ze daar toch ergens dankbaar voor want ik hecht wel ergens belang aan het esthetische kantje van een dergelijke ingreep.
Door: Daan op 30/12/2003 @ 13:22
Wat een verschillende ervaringen hebben we allemaal he?
Tja de mijne was niet gepland. Ik was opgenomen in het ziekenhuis met hoge bloeddruk en eiwit. Toen ik ingeleidt werd begonnen de weeen direct heel heftig. Vlak daarna hebben ze me aan de CTG gelegd en toen bleek de hartslag van ons kindje niet goed te reageren op een wee. Eerst hebben ze geprobeerd de vliezen te breken zodat de ontsluiting eventueel beter op gang zou komen maar nee dat werkte niet! Toen op naar de verloskamer en aan de computer. Terwijl ik daar lag (manlief was toen nog maar net bij me) werd ik in de gaten gehouden door de gyn, de verloskundige en de verpleegster. Er is toen contact geweest met de kinderarts en ik kreeg een spoed keizersnede. We hadden zoiets van prima! Eruit met dat kind! Ik heb een ruggenprik gehad en toen is onze zoon geboren! Mijn man mocht mee met de kinderarts in de andere ruimte en ik moest naar de uitslaapkamer om ongeveer na een uur bij mijn man en zoon te kunnen zijn! Op zich ben ik blij dat ik een keizersnee heb gehad. De weeen heb ik namelijk niet als prettig ervaren. En als we een thuisbevalling hadden gedaan was het niet zo afgelopen! Dus ik ben blij met alles, en vooral met onze zoon!!!!
Liefs Daan
En ook ik kies zo weer voor een keizersnee!
Door: dieke (profiel) op 08/01/2004 @ 14:01
Hey meiden
Ons kindje wil maar niet indalen, dus het zal voor mij ook een keizersnede moeten worden. Ik ben blij dat ik hier lees dat er vrouwen zijn die zelfs de operatie zelf mogen zien, dat ga ik maandag -wanneer er waarschijnlijk een datum op geplakt wordt- meteen ook vragen. Ik weet dat ik dat zou aankunnen, heb eerder al toegekeken bij een lokale operatie op mijn knie en het lijkt me toch wel een toffe manier om toch nog je bevalling iets of wat bewust mee te maken!
Door: Daan op 08/01/2004 @ 16:34
Hey Dieke,
Hoe ver ben je al?
Succes maandag en laat je ons weten wanneer het gaat gebeuren???
Groetjes Daan
Door: Anoniem op 03/01/2006 @ 16:29
December 2000 heb ik mijn eerste keizersnede gehad en kreeg ik twee zoontjes, ik was hier vrij snel weer van hersteld alleen heeft het wel ruim een jaar geduurd voordat ik weer al het gevoel in de huid van mijn buik terug had. In maart 2003 had ik een tweede keizersnede en kreeg een dochter, dit keer duurde het herstel veel langer. De wond zag er de eerste weken erg naar uit. Het is inmiddels bijna 3 jaar later en nog steeds heb ik niet al het gevoel in de huid van mijn buik weer terug, ik vind dit zelf erg vervelend.
Nu ben ik onverwacht zwanger van de vierde en dit zal hoogst waarschijnlijk weer een keizersnede (de derde) worden. Na mijn vorige keizersnede zie ik hier erg tegenop, ik ben bang dat ik straks helemaal geen gevoel meer in de huid van mijn buik zal hebben. Ik zit er daarom over na te denken om de keizersnede verticaal te laten doen omdat ik heb gehoord dat er dan minder zenuwen worden doorgesneden. Zijn er mensen die ervaring hebben met drie keizersnedes of die een verticale keizersnede hebben gehad, en hoe is het gevoel nu? Het liefst zou ik natuurlijk bevallen, maar ik ben bang dat dit niet meer mogelijk is na twee keizersnedes.
Door: martina op 12/07/2007 @ 18:16
Ik heb ook een keizersnede gehad en ik vond het helemaal niet erg.In tegendeel, ik vond het op dat moment helemaal super!!!!! Ik wou graag thuis bevallen maar ik kreeg geen ontsluiting.Ik bleef hangen op 9cm.(echt balen dus) In het ziekenhuis aangekomen hebben ze me aan apparatuur gelegd om te kijken of mijn weeen wel sterk genoeg waren....nou en dat waren ze!!!! Toen werd ik naar de operatiekamer gebracht en daar werd ik verlost van alle pijn. En daarna zie je je kindje... helemaal geweldig!!Binnen een half uur was ik terug op de kamer. Natuurlijk voel je de wond ...maar het is te doen , echt waar!! Dus iedereen die een keizersnede moet ondergaan... mijn ervaring is super!!!
Door: mirte op 02/12/2007 @ 00:28
Hoi allemaal,
Ik heb na weeen, persen, vacuumpomp enz en hij er niet uit kon omdat mn bekken te smal was, een keizersnee gehad.
Ik vond de ruggenprik t ergste van allemaal... van de rest heb ik weinig gemerkt, omdat mn ruggeprik niet hoog genoeg werkte( en ik dus voelde hoe mn buik open ging, au) kreeg ik algehele narcose, dus was er niet bij. Heb zeker 6 weken nog last gehad van mn buik.
Nu ben ik zwanger van mn 2e en ik ben doodsbang voor de bevalling!!!!!
Elke keer als ik er aan denk, kan ik wel janken. Ik durf echt niet meer, maar t moet er toch uit. Misschien zijn t wel de hormonen. Ik hoop dat t deze keer allemaal goed gaat. Ik moet er maar gewoon door heen. Maar ik heb er echt nachtmerries over.
Groetjes
Door: Nadia op 09/01/2008 @ 17:09
Ik ben november 2007 bevallen via een verticale keizersnede.
me bekken waren te nauw en moet altijd via een keizersnede bevallen,
had volledige ontsluiting en na ook de vacuumpomp wou hij maar niet in me bekken dalen, wat dus het gevolg was dat de gynaecoloog niet aan schedeltje trok maar aan zijn hoofdhuidje.
ze besloot toen dat het maar een verticale keizersnede moest worden omdat het spoed was, nou ik ken ook mensen die bevallen zijn met keizersnede waar het ook spoed bij was en die hebben een normale horizontale keizersnede gehad. Nu 6 weken later heb ik nog best veel last, hoesten gaat niet makkelijk en tot een week geleden was goed lopen ook niet echt een makkelijke stap.
Er werd gezegd dat ik over een week of 2 moet gaan beginnen met fysiotherapie, me buikspieren mocht ik niet gebruiken en heb ook het gevoel alsof die helemaal verlamd zijn en ook me rug.
Ik had toch liever een horizontale keizersnede gehad, qua ervaringen van mensen hoor ik dat die toch een sneller herstel hadden.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.