< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Bevallen » De racebevalling

De racebevalling

Al 2 keer vals alarm, 2 keer was ik ervan overtuigd dat het begonnen was maar niets was minder waar. De weeën hielden nochtans telkens 6 uur aan en ja, ze waren toch wel al wat pijnlijk. Maar nog even wachten, was dus de boodschap. Een weekje later was het weer van dat. Ik zo van: "Ja, hoor, jij niet meer. Ik zal de boel wel afwachten." Maar na enkele uurtjes puffen en blazen, bleven de weeën toch aanhouden. Dit was dus toch het startsein. De familie werd gewaarschuwd dat ze mijn oudste mochten komen halen, ik pakte nog enkele spulletjes in en weg waren we… Op naar het ziekenhuis vol verwachting over de komst van onze kleine spruit.

Daar aangekomen, nestelde ik me lekker in het bed met de monitor op mijn buik, rustig luisterend naar de hardslag van mijn kleine meid. Dit was zo ongeveer rond een uur of twee 's nachts. Weer zat ik te wachten op wat er zou volgen. "Neen, hé! Toch niet weer, hé!"
Maar jawel, hoor, blijkbaar was ik daar zo op mijn gemak dat de hele rimram rond een uur of vijf 's morgens weer stilviel. Ik en mijn ventje waren natuurlijk in alle staten. Geen drie keer, hé! Dit kon toch echt wel niet meer, vonden we. Ik was op 2 dagen na 40 weken zwanger. We hebben een eigen zaak en we zijn 7 op 7 open. We zagen het echt niet meer zitten om telkens weer voor opvang zowel voor onze dochter als voor onze winkel te moeten zoeken. En dan was er nog, niet te vergeten, mijn ventje zijn werk. De vorige 2 keer was ik wel thuisgebleven maar nu terug naar huis gaan, zag ik niet meer zitten. Ik vertelde dit alles tegen de vroedvrouw. Ze zei van nog even af te wachten toen ik haar vroeg om het in gang te zetten.
Na contact met mijn huisarts die mijn bevalling ging begeleiden, gaf hij de toestemming om het tegen de middag op te starten.

12 uur 's middags:
"Oké, hier gaan we dan", dacht ik. "Eerst een lavementje", zeiden ze: "Het kan zijn dat het dan vanzelf terug begint."
Nee, hoor, alleen helse pijn, daar ik er niet tegen kan.
"Dan de volgende stap maar", zeiden ze, en dus werden mijn vliezen doorgeprikt en even later kreeg ik een baxter om de weeën op te wekken.
En ja, hoor, we waren vertrokken deze keer. De baxter zat nog geen 2 minuutjes in of daar waren de weeën al en hoe! De vroedvrouw kreeg de toevoer niet goed geregeld en daardoor kwamen de weeën ongelofelijk snel en hard opzetten. Ik begon met ongeveer 3 cm opening. Jongens, deed met dit wel even pijn! Zo kon ik met het niet meer herinneren van mijn eerste bevalling.
Op minder dan een half uur kwamen de weeën zo snel op elkaar dat ik het uitriep van de pijn. "Alsjeblief, geef met iets", vroeg ik toen: "Ik hou dit niet lang meer uit op deze manier."
Maar helaas het mocht niet omdat het opgewekte weeën waren en de kans was te groot dat alles dan terug stil zou vallen. Ik mocht dus verder de gang bijeen roepen want van puffen en blazen kwam niets meer in huis.

Ongeveer 50 minuten nadat ik de baxter gekregen had, hield ik het niet meer. De vroedvrouw besloot om mijn baarmoederhals wat masseren om me op die manier wat te helpen want ik had toen 7 centimeter opening. Eén minuut later had ik ineens 10 centimeter met de hulp van de vroedvrouw. Dat was de tot nu toe langste en pijnlijkste minuut uit mijn leven. Mijn ventje wist toen gewoon niet meer waar kruipen en ik had bijna geen stem meer, haha.
Toen kwam het, de persweeën begonnen. De vroedvrouw zei: "Nog niet persen, meid, we gaan je vlug verhuizen naar de verloskamer."
Was me dat even een utopie!
Ik riep: "Er kom er één en ik kan ze niet tegenhouden."
Mijn ventje: "Ik zie haar haartjes al."
De vroedvrouw zei nogmaals: "Niet persen, puffen."
Ja, hallo, al eens geprobeerd? Bij mij lukte dat van geen kanten en nog geen 30 seconden later kreeg ik al een tweede perswee te verwerken.
"Hier komt de volgende al", riep ik.
Terwijl de hele arbeidskamer in rep en roer stond en iedereen er rondliep als een kip zonder kop, had ik er haar hoofdje al uitgeperst. Mijn ventje riep: "Haar hoofdje! Ik zie haar gezichtje al."
De vroedvrouw stond nog met de achterkant van het bed in haar handen toen mijn derde perswee eraan kwam en ik het uitriep: "Hier komt ze..."
En floep… Daar lag ze op het bed. Niemand was op tijd om haar op te vangen. Iedereen was wel iets aan het doen: mijn ventje had mijn hand vast, de vroedvrouw de bedspon en nog een ander de kar met het bevallingsmateriaal. En daar lag ze dan, mijn kleine meid. Vlug heb ik haar in mijn armen genomen en bewonderd terwijl de tranen over mijn wangen liepen. Het enige dat ik kon zeggen was: "Ze is net een Elfje."
En voor ons was ze dat ook want haar naam is Arwen (zoals in de film "Lord of the Rings").

"Een racebevalling", noemden ze het, want de vroedvrouwen waren ook verwonderd dat het uiteindelijk zo snel gegaan was. En noch de dokter noch een gynaecoloog was eraan te pas gekomen. Het heeft uiteindelijk 1 uurtje en 3 persweeën op 1 minuut geduurd en ik had mijn kleine elfje in mijn armen. Er werden zelfs geen foto's genomen en de videocamera is niet uit de tas gekomen, zo snel ging het. Maar dat kon me allemaal niet meer bommen, mijn kleine meid was er. En voor mij was ze het mooiste wat er bestond, mijn eigenste Elfenprinsesje: Arwen...

Groetjes,
Mama Christel



[Reageer]
Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je zwangerschap, bevalling of baby??
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.