Van ingeleid worden tot spoedkeizersnede
Ik ben Heidi, 28 jaar en sinds 9 oktober 2003 de mama van Sara, die voor een viergeslacht zorgde. Ik hou van haar met heel mijn hart maar ik ben voor haar naar de hel geweest en terug. Ik wil graag hier en nu, aan wie het wil, mijn verhaal vertellen omdat ik het nog steeds moeilijk heb en hoop op deze manier de zorgen van me af te schrijven. Ik wil met mijn verhaal niemand ontmoedigen of de stuipen op het lijf jagen, want uiteindelijk was ze het allemaal waard...
Vorig jaar had ik met Valentijn dé verrassing voor mijn ventje: ik was zwanger!! Ik was pas in november met mijn pil gestopt en het was dus bijna direct prijs.
Het verliep allemaal best vlot: geen misselijkheid of andere kwaaltjes. Ik was alleen heel moe, maar dat beterde ook na een paar weken. Pas in de tweede helft van de zwangerschap begon het wat lastig te worden: hoge bloeddruk en terug die vermoeidheid en natuurlijk de hitte van die zomer! Ik liep risico op zwangerschapsvergiftiging. Het was geen gemakkelijke zwangerschap, maar ook niet bijzonder slecht. Dankzij mijn shiatsu-meester kon ik het allemaal goed onder controle houden en ik hield vol tot een week voor de uitgerekende datum. Eigenlijk begint daar mijn echte verhaal...
Op woensdag, precies 1 week voor mijn uitgerekende datum, moest ik nog even op controle bij de gynaecoloog. Ik had de voorbije weken bij de controle telkens aan de monitor gelegen en een bloedonderzoek gekregen om te kijken naar de zwangerschapsvergiftiging. Deze keer kreeg ik te horen dat mijn bloeddruk gevaarlijk hoog geworden was en dat ik in het ziekenhuis moest blijven om de bevalling in gang te steken. Ergens had ik een voorgevoel gehad want ik had mijn mama gevraagd om mee te gaan.
Mijn mama is dan, lichtjes geschrokken, mijn spullen thuis gaan halen naar huis en ze waarschuwde mijn man en regelde een paar zaken. Mijn man is die avond komen bij me zitten en we waren in de wolken dat onze dochter de volgende dag geboren zou worden. Omdat ik nog geen opening had en mijn baarmoeder nog niet klaar was voor een bevalling, werd er een pilletje opgestoken om de baarmoeder te laten rijpen. Ik heb de hele nacht door lichte weeën gehad maar ik heb wat kunnen slapen.
's Morgens vroeg, donderdag 9 oktober, was mijn ventje er weer en dan namen ze me mee om een ballonnetje op te steken. Mijn weeën schoten direct in gang en alles verliep vlot want tegen de middag (nog geen 5 uren later) had ik 5cm opening. Mijn man stond me bij zoveel hij kon, gewoon door er voor me te zijn.
Dan kwam de fatale beslissing! Ik had gans de zwangerschap gezegd dat ik geen epidurale wou, maar vriendinnen, dokters en vroedvrouwen hadden me steeds van het omgekeerde proberen te overtuigen. Nu kwam de gynaecoloog me vertellen, dat bij een in gang gestoken bevalling de weeën veel heftiger waren en ik moest toegeven dat er al een paar ferme gepasseerd waren. Ik nam, tegen beter weten in, deze laatste kans om een epidurale te laten steken. De gynaecoloog wou opgeroepen worden als ik wat meer opening had.
Even later kwam een assistente anesthesie binnen en ze begon aan de voorbereidingen. Een tijdje later stond alles klaar maar er was nog geen anesthesist te zien. Zij stak dan maar de epidurale en enkele seconden later lag ik te kronkelen van de pijn. Mijn lichaam lag te schudden alsof ik één of andere aanval kreeg. De dokter kwam eindelijk binnen, mompelde iets van dat de epidurale verkeerd zat maar dat dit wel nog gebeurde en probeerde zelf opnieuw. Dat verliep ook niet echt vlot maar even later zat deze goed en stopte de pijn. Het was allemaal zeer vaag en onduidelijk wat er gebeurde.
Kort erna begon ik echter koorts te ontwikkelen. Zowat heel de namiddag lag ik te rillen van de koorts en mijn opening ging geen stap meer vooruit. Uiteindelijk (rond 16u) hebben ze mijn gynaecoloog erbij geroepen en die zei dat ik al lang antibiotica moest gekregen hebben. Hij was boos, omdat niemand hem op de hoogte had gebracht. Daarna beterde het inderdaad: de koorts zakte en tegen 20 uur had ik 10 cm opening.
Dan duurde het nog even maar uiteindelijk mocht ik gaan persen. Maar mijn kleintje wilde niet indalen en ondertussen was de koorts weer gaan stijgen. Ik had amper 4 keer geperst toen ik plots klaargemaakt werd voor een spoedkeizersnee, want door de stijgende koorts kwam mijn baby in gevaar. Alles ging zo vlug dat ik me niet meer herinner hoe ik er kwam, maar in no-time was ik, zonder mijn man, in de operatiekamer. Hij mocht niet mee van de anesthesist, een andere deze keer, terwijl ik zijn steun best kon gebruiken. Net voor ze me het OK binnenreden, hadden ze mijn man gezegd dat ze hem een half uurtje later zouden komen halen om zijn baby te zien. Hij moest even geduld hebben.
Doordat de koorts ondertussen weer enorm gestegen was, lag ik te rillen van de kou op de operatietafel . Ik voelde me doodziek en teleurgesteld dat het op een keizersnede uitgedraaid was. Enkele minuten later werd Sara geboren, om 21 uur 20. Ze toonden me haar even en de assistente pediatrie zei enthousiast: "Je mag haar aanraken, hoor!"
En daar lag ik: met mijn handen vastgebonden aan de operatietafel! De tranen sprongen in mijn ogen, zowel van geluk als uit frustratie. Mijn kleine meid!
Ze mompelde een excuus en weg was ze met mijn Sara. Ik werd dichtgenaaid (amai, wat duurde dat lang!) en moest dan bijkomen op de recovery, groggy van de koorts. Het was net alsof het allemaal in een droom gebeurd was!
Tegen 23 uur mocht ik naar mijn kamer. Wat was ik opgelucht toen ik mijn ouders daar zag! Ik had nog steeds koorts en voelde mij een mislukkeling omdat ik met een keizersnede bevallen was. Mijn ventje was niet te zien: hij was pas 5 minuten eerder naar zijn dochter geroepen! Hij had eerder nog niets gehoord! Hij wist niet eens of alles in orde was of niet! Ze hadden beloofd hem na een half uur te komen halen maar waren dat vergeten of zo.
We kregen dan ook nog eens te horen dat Sara op neonatologie zou moeten blijven om zeker te zijn dat ze geen nadelen van mijn koorts ondervond. Het was donderdagavond en ze zou daar moeten blijven tot de maandag! Dat was de alweer een slag in ons gezicht! Ik kreeg een fotootje van haar. Een schrale troost op dat moment want ik wilde mijn dochter zien...
Heel de nacht heb ik daar koortsig gelegen. Om de haverklap kwam een verpleegster me wekken om mijn temperatuur te nemen, bloeddruk te meten, medicatie toe te dienen en weet ik veel wat nog... Tegen de ochtend was ik een wrak en nog steeds koortsig.
Toen mijn ventje vroeg in de ochtend belde, begon ik spontaan te huilen omdat ik mijn dochter nog niet gezien had en ik het gevoel had dat ik geen baby had. Mijn ouders en mijn man hebben heel die dag aan mijn bed gezeten, terwijl ik lag te ijlen van de koorts en emotioneel kapot was door al het gebeurde. Ik herinner me dan ook bitter weinig van die dag.
Ik weet wel nog dat ik die dag ben beginnen afkolven, want ik had vooraf gezegd dat ik borstvoeding wou geven. Mijn man ging dan met de melk (ik had er direct) naar zijn dochter en zag haar dan ook geregeld. Ik had enkel mijn fotootje.
Ik ben de vroedvrouwen zeer dankbaar dat ze me tot het afkolven "gedwongen" hebben, want ik voelde me zo ellendig dat ik de borstvoeding niet meer zag zitten! Zij hebben me overtuigd om door te zetten!
De volgende nacht was een herhaling van de vorige en tegen de zaterdagochtend zat ik er helemaal door. Ik had nog steeds koorts en werd nog altijd platgespoten met antibiotica.
Die zaterdagnamiddag werd ik dan in een rolstoel met baxters en aanhangsels en al, door mijn man en een verpleegster tot bij mijn dochter gereden. Daar mocht ik haar dan voor de eerste keer vasthouden. Wat een zalig moment! Het was even zielig om haar in de couveuse te zien liggen maar eens ik haar vasthad, voelde ik dat ze gezond was: 2.980 g en 49,5 cm. Het duurde maar even en dan werd ik naar mijn kamer teruggebracht.
Ik mocht nog steeds geen bezoek hebben maar ik was daar zeker nog niet aan toe! Maar ik had Sara gezien en geknuffeld en wist nu dat ik echt bevallen was...
Op zondag was ik dan veel beter maar ik miste Sara. Ze was later die dag 3 dagen oud en ik had haar amper 5 minuten gezien! Maar nog 1 dag en dan zou ze bij me zijn. Wat keek ik ernaar uit!! Die ochtend haalden ze een aantal van de buisjes weg die in en uit me gingen en had ik alleen nog de baxter met de medicatie. Daardoor alleen al voelde ik me stukken beter.
Die namiddag hadden ze een verrassing: Sara mocht een dagje eerder naar mijn kamer komen. Ze was er net toen mijn ouders binnenkwamen. Dan pas hadden we het gevoel dat er reden was om te vieren. De bedrukte sfeer die er al van de donderdagavond hing, verdween als sneeuw voor de zon! Die avond kon ik haar voor de eerste keer aanleggen en mocht ik het afgrijselijke afkolfapparaat een schop geven. Ook werd mijn baxter verwijderd.
Vanaf dan ging alles beter: ik voelde me mama, had mijn dochter bij me, mocht bezoek ontvangen, de koorts was weg, ... Ik nam wel nog medicatie voor die opgelopen ziekenhuisinfectie, had hier en daar pijn maar ik voelde me voor de rest goed. Dank zij de steun van mijn ouders en mijn liefste ventje had ik het doorworsteld.
Op dinsdagavond betrapte de verpleegster me terwijl ik aan het huilen was: ik voelde me goed genoeg om naar huis te gaan en de gedachte dat ik nog tot te vrijdag moest blijven, maakte me triest. Ik miste mijn man, mijn hondje, mijn huis, mijn eigen bed, ...
De volgende ochtend kwam de gynaecoloog met het bericht dat hij gehoord had dat ik naar huis wou en dat hij daar geen probleem in zag! Ik moest wel beloven te rusten en hulp te vragen bij het huishouden. Dat was geen probleem want mijn moeder helpt nu nog steeds! Ook moest ik op zaterdag teruggaan om de hechtingen te verwijderen. Omdat ik die dag nog veel bezoek verwachtte, ben ik gebleven tot 18 uur maar dan konden we met onze dochter naar huis! Wat een zalig gevoel! En wat had ik mijn hondje gemist!! Ik ben nog nooit zo graag naar huis gegaan!
Nu zijn we ruim 3 maanden verder, bijna 4 en ik kan me het leven zonder Sara niet meer voorstellen. Ik krijg nog steeds de tranen in mijn ogen als ik aan die moeilijke eerste dagen denk. Ergens heb ik schuldgevoelens over de keizersnede maar wat vooral op me werkt, is dat ik de eerste dagen van haar leven gemist heb. Ik voel me er enorm schuldig over en ik weet niet of ik er ooit aan zal kunnen terugdenken zonder te huilen...
Ook blijf ik boos, omdat niemand me wou/kon vertellen wat er nu precies misgelopen was. Ik heb het verhaal zelf aan elkaar moeten knopen door aan verschillende mensen gerichte vragen te stellen. Er werd in alle talen gezwegen over die infectie. Zelfs mijn huisdokter kreeg een enorm vage brief met het verslag over mijn bevalling en wist niet wat hij er van moest denken. Nadien bekeken kon het allemaal nog veel slechter afgelopen zijn, want die ziekenhuisinfecties zijn best wel gevaarlijk! Er waren veel mensen die het allemaal wat draaglijker voor me probeerden te maken. Ik ben hen dan ook oneindig dankbaar: de verpleegsters en de vroedvrouwen van mijn afdeling, mijn gynaecoloog en natuurlijk nog wat familie en vrienden, maar vooral mijn ouders en mijn man. Ach, mijn ventje had zelfs de hond al laten blaffen aan de telefoon...
Vandaag sukkel ik nog met mijn gezondheid en ik heb vreemde pijnen overal in mijn lichaam, maar niemand vindt wat ik heb. Of het met de ziekenhuisinfectie te maken heeft, weet ik zeker niet... Maar ondanks de dagelijkse pijn ben ik dolgelukkig. Dit is de mooiste periode van mijn leven! Mijn ventje en ik zijn dolverliefd op elkaar, we zijn beiden verzot op onze dochter en zelfs onze hond past perfect in het beeld.
We hadden altijd 2 kinderen kort na elkaar gewild maar de schrik zit er nog teveel in en ik weet niet of het er ooit zal van komen. Toch was Sara het allemaal waard. Ik zou het volgend jaar allemaal nog eens over kunnen doen voor een broertje of zusje, maar mijn man wil me niet meer zo zien afzien. Aan de andere kant kan ik toch geen 2 keer zo'n pech hebben?? Ach, we zien dat volgend jaar wel...
Vele groetjes,
Heidi en Sara
Reacties:
Door: natje (profiel) op 01/02/2004 @ 15:00 
hallo heidi,
wat een verhaal meid!
vind toch dat jij je heel kranig hebt gedragen hoor!
je mag best trots op jezelf zijn hoor!
veel beterschap en nog een dikke proficiat met je dochtertje!!!!
veel liefs natje
ps ik ben nu 27 weken zwanger van mijn 5de kindje!
Door: Diana op 01/02/2004 @ 20:10
beste Heidi ,
Wat een rotbevalling meid, ik kreeg er gewoon de tranen van in mijn ogen, mede omdat ik ook een noodgedwongen keizersnee heb gehad. Ook ik ben mama geworden van een gezonde en blije zoon ( in juni 2003) maar vraag inderdaad niet op welke manier.
De hele zwangerschap ging bij mij perfect, geen misselijkheid, geen pijntjes, alles liep op rolletjes.
En gezien ik van mijzelf wist dat ik best wat pijn kan verdragen had ik niet anders verwacht dan dat ik de bevalling helemaal zelf aankon. Samen met mijn vriend uiteraard, maar zonder medicatie en dergelijke. Helaas liep alles anders, ik zal niet het hele verhaal hier uit de doeken doen, dat is teveel van het goede. Maar na 30 uur in het ziekenhuis te hebben liggen kreperen ( ik had de verkeerde medicatie gekregen waardoor ik zeker 20 uur lang heb liggen hyperventileren tijdens de weeen) Mijn ventje was toen nogsteeds niet ingedaald en wilde er dus ook met geen mogelijkheid uit. Een ruggenprik wilde ik nooit, maar ik heb ze er uiteindelijk om gesmeekt. Neen was het antwoord!!!!!Gelukkig kreeg ik op het laatst eindelijk een andere gyne die het belachelijk vond dat het zo lang duurde als de kleine nu nog niet ingedaald was zou dat ook niet meer gebeuren volgens hem, en dus volgde er een keizersnee.Ik heb net als jij tranen met tuiten gehuild, en ik had mijn hummel nog wel dezelfde nacht bij mij op de kamer. Maar dat gevoel van gefaald hebben ging maar niet weg.
Na 6 weken heb ik dan een gesprek gevraagd met de gyne, en na dat gesprek was mijn verdriet grotendeels weg. Ik had namelijk niet gefaald,net als jij waren er ook bij mij factoren van buitenaf die ervoor gezorgd hebben dat het niet op de natuurlijke manier lukte.
Ik wil je daarom aanraden om een gesprek te vragen met je gyne, hij is verplicht om jou uur voor uur te vertellen wat er plaats heeft gevonden. Doet hij dit niet, dan heb je het recht om je dossier op te vragen, daar staat ook alles in.Het zal je echt helpen om je verdriet te verwerken, het gaat niet helemaal weg hoor, maar je weet in ieder geval wel wie de schuldige is van "jouw falen" . Dan kan je je boosheid op een ander dan jezelf richten, en dat helpt echt hoor.
Ik weet echt hoe moeilijk je het hebt ( nog moeilijker dan ik , omdat jij je kindje al die tijd hebt moeten missen) maar prober het voor jezelf een plek te geven , dan kan je echt weer ten volle van alles genieten.
Ik wilde net als jij een 2e vlak na de 1e, maar heb dat nog even opzij gezet, maar een 2e komt er zeker bij ons.Ik heb nu al alles op papier laten zetten bij de gyne, dit zal mij nooooooooit meer gebeuren.
Ik heb goede hoop dat een 2e bevalling bij mij wel op de natuurlijke manier zal verlopen, hoewel de kansen op een keizersnee nu natuurlijk vele malen groter zijn.Evengoed ben ik niet bang meer voor een 2e kindje, omdat de gyne mij heel goed heeft uitgelegd wat er nu precies gebeurd is en hij heeft in mijn dossier genoteerd wat er bij een volgende bevalling vwel en niet mag gebeuren.En met hele grote letters staat er in: ALS MEVROUW EEN EPI VRAAGT: GEEF HEM DAN!!! Ik hoop dat je met mijn verhaal beseft dat je niet de enige bent met dit akelige gevoel, maar je komt er overheen meid!!!! En je hoeft er echt geen schuldgevoel van te hebben, dit heb jij niet gedaan, dit is jou aangedaan!! En dat is heel wat anders he.
Nou meid, heel veel sterkte en geniet lekker van je vent en je meisje!
heel veel geluk
Diana
Door: Natalie Guns op 01/02/2004 @ 22:04
Hallo,
als ik dit verhaal lees komen ook bij mij weer de emoties los. Tijdens mijn 2de zwangerschap (1ste was miskraam) moest ik rond de 26ste week opgenomen worden in het ziekenhuis. Ik had namelijk alle tekens van een zwangerschapsvergiftiging. Na een week rust mocht ik weer naar huis. Maar ik moest wel 2-wekelijks op controle bij de functiemetingen (bloedname, bloeddrukcontrole en monitoring). Rond de 30ste week werd ik weer opgenomen. Reden: bloeddruk 19/12. Zo heeft men mij in het ziekenhuis weken laten liggen. De medicatie hielp niks, maar bij de dagelijkse monitoring zag en voelde ik dat mijn kindjes hartslag verzwakte. Hij was ook minder beweeglijk. Maar niemand geloofde mij, ook al stonden de bewijzen zwart op wit. Ik was bijna 34 weken ver als men mij plots met een rolstoel kwam ophalen om mijn nierfucties te controleren. Toen bleken mijn nieren niet meer te functioneren. De beslissing om te bevallen was genomen. Op vrijdag 30 maart 2001 rond 13u werd mijn man opgeroepen en mochten we naar het bevallingskwartier. Ik kreeg ook een pilletje opgeduwd en na een uur had ik 1cm opening. Maar verder niks. Nog maar een pilletje (en dat was pijnlijk). Toen begonnen de weeën, maar men zag dat mijn mannetje in moeilijkheden kwam (harttonen gingen te laag). Hij was niet sterk genoeg om zelf te komen. Om 22.12 werd mijn zoontje geboren met een keizersnee. Ook ik was teleurgesteld. Ze zijn onmiddellijk met hem vertrokken naar neonatologie. Hij woog 2,240 kg en was 45cm. Ik heb hem pas 2 dagen later gezien. Ik had op mijn kamer 2 polaroïd-foto’s. Ik heb het moeilijk gehad om alles te verwerken en heb in de put gezeten. Het eerste wat ik heb gezegd is ’dit nooit meer’. Het heeft zo’n twee jaar geduurd voor ik er overheen was. Nu ben ik opnieuw zwanger en ik hoop dat het nu wel allemaal goed gaat.
Dus niet wanhopen, de gevoelens die je nu hebt, die verdwijnen gelijdelijk aan. binnen een paar maanden, misschien een jaar zullen jullie ook een broer of een zus voor Sara willen.
Groetjes Natalie en zoontje Jordan (bijna 3)
Door: Sabine (profiel) op 02/02/2004 @ 14:02
Hallo,
Ik was dus blijkbaar toch niet de enige bij wie het niet zo goed ging met de keizersnede. Heel vaak hoor of lees ik reacties van ’onmiddellijk opnieuw een keizersnede enz.’ Ik heb een gelijkaardige situatie meegemaakt in augustus 2000. Bevalling laten inleiden, kindje niet indalen, uiteindelijk radiografie en bekken te smal voor een tamelijk groot kind (4.3 kg). ’s anderendaags keizersnede, met een veel te lang verblijf op recovery (ze waren vergeten mijn vraag door te spelen aan de gyne om vroeger naar mijn kamer te gaan). Ze hadden mij zoveel weeênopwekkers gegeven dat mijn baarmoeder tijdens de operatie voor veel te veel bloedverlies zorgde en ik dus extra bloed moest krijgen. Mijn armen stonden stijf van de blauwe plekken omdat verschillende infusen verkeerd ingebracht werden.
Ben 10 dagen op de materniteit gebleven en voelde me nog steeds emotioneel en fysiek slecht. De eerste dag thuis met mijn zoon en man was voor mij heel wat beter - pas vanaf dan voelde ik me beter worden.
En ja, het slijt natuurlijk wel, hoewel ik het terug moeilijk heb als ik het verhaal van Heidi lees.
Mijn zoon was toch al 2.5 jaar voor ik me opnieuw klaar voelde voor een tweede kindje. Ben nu opnieuw zwanger en het zal nu een vooraf geplande keizersnede worden. Ik wil toch niet het risico van de bijkomende complicaties lopen, alhoewel ik wel wat bang ben voor de operatie. Ik hoop dat het deze keer allemaal wat vlotter verloopt.
Heidi, veel sterkte en geniet zoveel mogelijk van je gezinnetje.
Door: Heidi op 03/02/2004 @ 08:15
Hoi iedereen!
Bedankt voor jullie lieve reacties en het delen van jullie verhalen. Ik vind het zeer erg dat jullie ook het één en het ander meemaakten, maar voor mij is het een opluchting dat ik niet de enige ben...
Natje, bedankt voor het complimentje...
Diana, jij hebt ook je deel afgezien en zo lang! Ik heb trouwens mijn dossier gezien, maar dat is niet volledig! Ze verdoezelen echt hun fout!!
Nathalie, ik moest wekelijks op controle voor de zwangerschapsvergiftiging, maar ik ben gelukkig nooit opgenomen: het werd pas op het einde erger, dan stond mijn bloeddruk 18/13 en werd ik opgenomen om te bevallen... Zoals ik in mijn verhaal vertelde kon ik het zolang volhouden dank zij mijn shiatsu-meester!
Sabine, ik krijg ook kippenvlees als ik lees ’onmiddellijk opnieuw een keizersnede’ en van die dingen! Niet leuk als ze de infusen verkeerd steken, hé?! Van mij zaten ze wel goed, maar de plek waar hij in mijn ader zat, ontstak altijd maar en ze moesten ze dan versteken... ook een spelletje zonder eind... Mijn handen en polsen zaten vol met bulten van de ontstekende infusen! Ik ben gelukkig geen 10 dagen op de materniteit moeten blijven als jij. Ik wist dat ik thuis sneller zou herstellen en voelde mij goed genoeg om naar huis te gaan. Ik heb een paar keer mogen horen, dat ik een taai beestje ben...
Momenteel ben ik terug aan het werk, maar geniet ik ook van mijn gezin. Toch blijft het ook nu nog emotioneel een zware brok. Ik ben zeer dankbaar voor jullie reacties en opbeurende woorden!
Vele groetjes,
Heidi en Sara
Door: Daan op 03/02/2004 @ 13:58
Het is net alsof ik mijn verhaal lees, gedeeltelijk dan! Ik snap hoe je je gevoeld moet hebben en dan heb ik gelukkig na mijn bevalling dezelfde avond mijn zoontje nog in de armen gehouden. Maar 3 dagen zo goed als zonder?? Vreselijk!
Ik had ook een hele goede zwangerschap! Niets aan het handje. Totdat ik met verlof ging had ik een zwangerschap uit het boekje maar toen.... Ik ging direct de eerste dag van mijn verlof op controle en daar was alles goed, zeiden ze. Twee weken later had ik een verhoogde bloeddruk, enorm veel vocht en eiwit in de urine. Tja einde onbezorgde zwangerschap en op naar het ziekenhuis. Daar bleek dat 2 weken daarvoor de bloeddruk al aan het stijgen was maar niemand die dat had gezien. Op zondag 2 maart steeg mijn bloeddruk zo hoog dat men besloot mij de volgende ochtend in te leiden (alleen vergaten ze dat tegen mij en mijn man te zeggen). Volkomen verrast onderging ik alles. De weeen kwamen daarna snel maar zakten zo weer af. Tegen 3 uur ’s middags nog een dosis (manlief was er toen net) en een goed uur later bleek onze zoon niet goed te reageren (een hele hoge hartslag tijdens een wee en een hele lage hartslag na de wee). Snel naar een verloskamer en aan allerlei monitoren. Ik werd goed in de gaten gehouden maar ik werd erg ziek (overgeven, vreselijke pijnen rillen eigenlijk was ik geen baas meer over mijn lichaam). Er kwamen een aantal verpleegsters om me een infuus te geven maar dat mislukte tot 3 keer toe. Uiteindelijk lukte het en werd besloten me een keizersnede te ’geven’. Op naar de OK en daar werd Dave geboren om 7 minuten voor 7 op 03 03 03. Direct ging hij weg samen met de kinderarts en mijn man. Even heb ik hem gezien. Tegen 9 uur was ik op kamer en daar waren ze mijn mannen!!!! de volgende dag is ons ook echt verteld dat we geluk hebben gehad met de afloop! Op zich vond ik een keizersnede niet erg (ik vond de weeen ook zeer pijnlijk) ik ben blij dat ik in het ziekenhuis was, anders was Dave misschien dood geboren. Maar liever...... Het is soms een gemengd gevoeld, dankbaar om de afloop, verdrietig om de manier waarop. Ik voelde het in het beging ook als falen maar dat heb ik een plaats kunnen geven! Probeer dat zelf ook, en verder ga door met het genieten van je dochter (maar dat doe je al zo te horen) En heel veel succes met alles, je werk, je gezondheid, je dochter en je man!!!!
Liefs Daan & Dave
Hey Heidi,
Nu ben ik hoogzwanger, uitgerekend voor de 9ste dus niet lang meer maar ik begin nu pas schrik te krijgen want net zoals jij heb ik bij mijn eerste(dochter) het moeten inleiden en dat was helemaal geen pretje!
Ik ben toen op dinsdag binnen gegaan en daar hebben ze me ook onmiddellijk zo’n tabletje gestoken maar er gebeurde niet veel
Ondertussen was het al donderdag, ja al 2 dagen ! en had ondertussen al 6tabletjes gekregen!!!Ik maakte amper 5cm!!!Na ik een warm badje had genomen in het ziekenhuis donderdag avond, begon ik plots hevige weeen te krijgen, niet te doen, wat een pijn!!!
Dus ook epidurale gekregen want ik had geen tijd om te recupereren en was zo moe..
Mijn man heeft toen heel den tijd bij mij gestaan , hij was een hele troost voor mij!!
Op vrijdag morgen begon ik me vreselijk misselijk te worden en begon over te geven, mijn man belde de vroedvrouw die onmiddellijk vertelde dat ik klaar was om te bevallen !! Joepieéé uiteindelijk !!
Mijn dochter is na een paar uurtjes op de wereld gekomen, wel niet met een keizersnede.
Toen ik op mijn kamer lag begon ik heel hevig te bloeden, die verpleegster zei nog, dit is niet normaal !! en belde de dokter maar die zei gewoon dat het normaal was en dat we geduld moesten hebben.
Maar die bloeding bleef en de verpleegster vond dit helemaal niet normaal meer, plots voelde ik mij helemaal weg glijden.... mijn bloeddruk zakte en zakte...
En dan hadden ze plots toch door dat er iets niet pluis was???
Ik ben toen met spoed naar de operatie kamer gereden en volledig onder narcose hebben ze me inorde gemaakt.
Maar wat er juist is gebeurd weet ik nog altijd niet???
Volgens mijn huisarts, zou de moederkoek er niet volledig uitgeweest zijn? Wie zijn fout is dat?Mijn man, ouders en schoonouders waren allemaal vreselijk geschrokken en moesten mijn man steunen die dacht namelijk dat hij me kwijt was!
Enfin , nu loopt het hopelijk anders uit en komt deze baby, een zoontje trouwens, normaal op de wereld. Weet je, weeen krijgen, vliezen die breken.. neen, ik laat het niet inleiden meer...
Zo zie je maar hé Heidi, een kind krijgen kan veel verdriet doen maar het geschenk dat je nadien krijgt maakt wel veel goed!! Mijn dochter is nu een flinke meid van 5 jaar al!! en ze kijkt er enorm naar uit naar haar broertje
Zo nog veel moed en succes verder
Vero
39 weken en 4dagen !!
Heidi, amaai, ik wist niet welk verhaal er achter je Saartje schuilging. Ik heb een verschrikkelijke zwangerschap gehad met een massa complicaties en 9 maanden angst om mijn zoontje te verliezen, maar heb een prachtige (ingeleide) bevalling gehad. Ben blij dat bij mij de problemen in de zwangerschap waren, want zo’n bevalling is inderdaad hél!
Leentje & Nils
Door: Isabelle op 10/02/2004 @ 12:16
Hoi heidi
Bedankt om op mijn verhaal te reageren.
Jouw verhaal is niet minder dan het mijne hoor jij hebt ook heel wat meegemaakt.
Ziekenhuisinfectie?? Volgens mij heb jij alle tekens van het hellpsyndroom en da’s een ernstigere vorm van een zwangerschapsvergiftiging!!(ook ik heb koorts gehad)
Die pijnen kunnen daardoor komen , je lever en eventueel je nieren, Probeer er eens meer van te weten te komen!! Het goede nieuws is dat die klachten meestal verdwijnen na een tijd. Zelf heb ik deze klachten nooit gehad omdat ze er toch op tijd () bij waren.
Bij een tweede zwangerschap komt dit normaal gezien niet meer voor en zeker zo ernstig niet meer, of tenzij met een andere partner.
Het hellpsyndroom is een heel raar beest en hopelijk vinden ze er eens iets op.
veel sterkte en groetjes Isabelle.
Door: mariska op 10/02/2004 @ 12:56
Jeetje wat een verhaal, ik ben wel blij te horen dat er in meerdere ziekenhuizen fouten worden gemaakt en verdoezeld dat is bij mij ook het probleem geweest.
ik had al een uur persweeen, maar er was geen gyn, geen verpleegster niemand bij te druk alle 7 verloskamers bezet. eerste kindje dus je weet het niet, tegen nichtje (kraamverpleegsters) gezegd ik heb pers weeen die zei het kan, maar wacht op een gyn of verpleegster, eindelijk na een uur kwamen ze oh u heeft volledige ontsluiting, geen weeen meer en dan word er gezegd u heeft wel weeen, nou ik voelde ze in ieder geval niet meer die waren al geweest, dan maar een knip zetten en vacuumpomp, dus ze moest een knip zetten vergeten, trekken met man en macht aan de vacuumpomp, blijkt je kindje net andersom te liggen dus leek het alsof de pomp er af schoot, maar bleek dus mijn zoontje te zijn die zijn hoofd die terug knakte, en vervolgens door alle kracht totaal ruptuur (voor naar achter uigescheurd), moest onder narcose gehecht worden maar liefst 75 hechtingen binnenwaards en 12 buitenwaards. mijn zoon is inmiddels 4 jaar en toch denk je er nog geregeld aan terug zeker na het lezen van zulke verhalen. ik wens je sterkte met het een plaats geven.
Door: Heidi op 11/02/2004 @ 09:59
Nogmaals aan iedereen bedankt om op mijn verhaal te reageren! Jullie helpen me echt om alles te verwerken en het een plaats te geven...
Vero, ondertussen ben jij waarschijnlijk al bevallen! Ik hoop dat je momenteel kunt genieten van je zoontje en de rest van je gezin!
Isabelle, ik had nog nooit van HELLP-syndroom gehoord en er staat zeker niets over in mijn dossier. Maar zoals ik al eerder zei, is mijn dossier niet volledig: bepaalde verslagen zijn "zoek" geraakt... Ik ben nu bezig met onderzoeken via een internist (doorgestuurd door mijn gyne) en hoop eindelijk antwoord op mijn vragen te krijgen. Ik ben alleszins helemaal binnenstebuiten gedraaid en hopelijk levert het iets op... Ik zal haar ook even naar HELLP vragen als ik terug moet voor mijn uitslag. Heb er ondertussen al veel over gelezen op het Net. Pff, ik word het stilaan beu om niets te weten en het toch lastig te hebben!!
Nogmaals bedankt aan iedereen en vele groetjes,
Heidi en Sara
Door: Isabelle op 12/02/2004 @ 14:12
Heidi,
Als je hoge bloeddruk gehad hebt, onderdruk meer dan 9.5 dan heb je volgens mij hellp gehad hoor. Maar wie ben ik om dat te zeggen hé, ik ben trouwens geen dokter. Veel sterkte en hopelijk vind je een antwoord op al jje vragen.
groetjes Isabelle
Ps: hellp betekent niet dat je eiwitten in je urine moet hebben.
Door: Ingrid op 16/02/2004 @ 10:22
Hoi Heidi,
Ook ik heb een bijna soortelijk verhaal achter de rug op zaterdag 20 oktober 2001 begonnen mijn oefen - weeen en ik had voor maandag al een afspraak om ingeleid te worden op 41,5 week dus naar het ziekenhuis en gel en weeopwekkers toegediend gekregen en na 20 uur heftige weeen en eindelijk 9,5 cm ontsluiting bleek mijn baarmoedermond niet zacht te worden dus uiteindelijk een spoedkeizersnee omdat mijn dochtertje ongeveer in coma was !! dinsdagochtend om 06.40 uur zag ik voor het eerst mijn dochtertje Esmée, gelukkig mocht zij na wat zuurstof wel bij mij op de kamer maar ook ik was een wrak van zaterdagochtend tot dinsdagochtend niet meer geslapen en dan 20 uur weeen om de 30 seconden!!.
Maar het goede nieuws, ondanks dat ben ik nu weer 19 weken zwanger, alles gaat heel goed en heb met de gynacoloog goede afspraken kunnen maken voor een keizersnee op 39 weken. Ben er absoluut niet bang voor maar vind het een hele rust dat ik niet dat hele voortraject hoef door te lopen van weeen en pijnen en kijk heel erg uit naar mijn zoontje of dochtertje welke 8 juli 2004 geboren zal worden.
Hoop dat ook jij het vertrouwen weer krijg.
Groetjes,
Ingrid
Door: Annick op 24/02/2004 @ 13:56
HAllo Heidi,
Ik kan me perfeckt voorstellen wat jij meegemaakt hebt ik heb bijna net hetzelfe gehad, ik ben een week voor de exatcte bevallingsdatum opgenomen met een keel, oor en nieronsteking, ook ik had hoge koort en een bloeddruk die de pan uitvloog! ze hebben me ook aan de monitor gelegd en besloten de bevalling in gang te zetten nu voor mij was dat een opluchting echt ik was zeer blij dat ik die dag mijn zoontje zou zien! Ik had van mezelf al 3 cm opening en daarom hebben ze dan mijn vliezen gebroken en zo een baxter gegeven om de ween op te wekken dat ging vrij snel, en die weeen oh oh ik had ook voorgenomen geen epudurale te nemen maar als je daar ligt met 39graden koorts en een verstopte neus zodat je je ademhalingsoefeningen totaal niet kan uitvoeren ben je wel blij met die epidurale! Dus na zo een 2 uur puffen tot zover het ging heb ik dan ook een epidurale gevraag en daar heb ik gelukkig geen last van gehad enkel deugd, maar toen gebeurd het een half uurtje later zagen ze op de monitor dat mijn zoontje zijn hartslag omlaag ging en wel 2 minuten lang! dus grote paniek en ineens werd ik dus ook klaargemaakt voor spoedkeizersnede , ik zelf besefte maar half wat er gaande was door de sufheid van de koorts en de antibiotica die ze opgestard hadden, mijn man daarintegen die had de schrik van zijn leven toen hij hoorde het keizersnede was!
Op nog een 5 minuten was ik al in de ok, gelukkig mocht bij mij mijn man wel mee omdat ik epidurale gehad had, mocht hij mee anders was het volledige verdoving en was het niet mogelijk, zo een spoedkeizersnede is een hel vind ik het gaat allemaal zo snel hier een darmpje daar een ding pffff maar het belangrijkste is natuurlijk dat je babytje zo snel mogelijk geboren word en van alle gevaar verlost is en dat was dan bij ons wel een grote opluchitng dat om 19u 45 onze zoon Siebe geboren werd met een gewicht van 2710 gram en 50 cm lengte alles was gelukkig goed met hem, enkel begon hij al naar de medicijnen te ruiken die ik gekregen had ik het ziekenhuis.
Ik heb siebe even gezien en ze hebben hem mij een kusje laten geven dat vodn ik wel zeer lief van de vroetvrouw! Mijn man was dus weg met siebe en inderdaad die nazorgen en dat hechten wat duurd dat lang!!!!!!!!!!!! ik lag zelf ook te bibberen op de tafel van de koorts en de hoge bloeddruk die ook maar niet wou zakken, alle 5 minuten kwamen ze vragen gaat het nog mevrouw, maar ik viel telken in slaap gewoon van vermoeidheid,, eenmaal ik terug uit het ok was hebben ze me in een apparte kamer gelegd met een warmte deken op me( terwijl ik eigenlijk alleen maar wou slapen en mijn baby eerst zien!) na ongveer 2 uur heb ik dan toch de kans gekregen om siebe te gaan bekijken en vast te houden op de neo dienst en ik moet zeggen het was heel aangenaam maar ook vermoeiend.
De nacht op de bevalling heb ik net zoals jij hoge koorts gemaakt en had ik een hartslag van 167 ! dus bij mij ook alle 5 minuten die bloeddrukmeting en koorts enz;;;;; met als resultaat je niet kan slapen dus je nog zieker word! de volgende dagen ging het tamelijk goed behalve de pijn van de wonde viel het allemaal wel best mee, tot op 3 dagen na de bevalling de verpleegster me zei als je wil mag je even gaaan douchen natuurlijk ik onmiddelijk oh ja zalig even verfrissen want zo een bedbad is ook maar niets vind ik persoonlijk, dus ik dacht ik sterker was dan ik was en ik ging douchen ik moet je zeggen dat ik na 5 minuten al terug op weg was naar mijn bed in rolstoel!!!! ik was gewoon flauwgevallen door bloedarmoede dus dan heb ik nog een bloedtrasfusie gekregen en dat heeft er me echt doorgebracht ik voelde me de dag later helemaal fit en in orde! en was dan ook blij dat ik met nieuwjaarsavond ( siebe is geboren op kerstavond) naar huis mocht met man en kind!
Nu 2 maandjes later ( precies vandaag) ben ik zelf al perfeckt hersteld van de keizersnede en is siebe mijn grote schat en vreugde in mijn leven, waar ik dit alles met plezier voor over gehad heb!
groetjs Annick
Door: mariskatje op 05/03/2004 @ 14:37
hallo heidi, ik heb ook zo iets mee gemaakt maar dan wel iets minder erg, want ik kon mijn dochtertje al na 5 uur na de bevalling vasthouden, heb 4 jaar geprobeert om zwanger te worden en 4 miskramen gehad en dan bij de 5e zwangerschap heb ik 2x per week spuiten pregneyl gekregen om mijn vruchtje op te houden en ook nog vaginale pillen progesteron,dat heeft dus heel goed geholpen en heb een zware zwangerschap gehad,verhoogde kans op kindje met down syndroom, veel plat liggen tot een week voor de uitgerekende bevallingsdatum dat de gyne ontdekte dat mijn baarmoederhals niet wou rijpen, bon dan maar in gang zetten he met vaginaal pilletje prostine, zou dus de baarmoederhals moeten week maken, maar gebeurde niet, kreeg wel ineens harde weeen, om 20u op woensdag 4feb2004 begonnen de weeen en om 23u ben ik binnen gegaan in kliniek en om 02u snachts is dan spontaan mijn water gebroken en om 04u kon ik het niet meer houden van de pijn en had nog maar 01cm ontsluiting maar baarmoederhals wou niet rijpen, dus maar epudirale gevraagt en zonder problemen gekregen en gezet, daarna zalig gevoel geen pijn meer maar ging ni vooruit,dus mijn man vroeg hoelang het nog ging duren aan vroedvrouw en die zei oh dat zal nog ni voor de eerste uren zijn, dus hij vlug naar huis ons hondje gaan buiten laten, om 08u25, 10min later dan dat mijn man weg was begon ik koorts te maken en begon mijn baby haar hartslag tot 220 te gaan en hebben ze onmiddelijk de gyne en mijn man gebeld, om 08u32 is de gyne beginnen snijden en om 08u35 is mijn man aangekomen en om 08u38 is ons kleine prinsesje maité dan eindelijk geboren, ze had 38 koorts en zag blauw van zo gekneld te zitten in mijn bekken, ze heeft 5u op neontologie moeten verblijven en dan mocht ze bij mij op de kamer, wat een opluchting, ze heeft wel nog 4 dagen antibiotica moeten krijgen tegen haar koorts, maar alles is goed in orde gekomen ze is nu een maand oud en heeft reflux en dinsdag moet ik 24u naar kliniek om een wiegedood test te gaan laten doen, verhoogde kans op wiegedoood! dus ik begrijp heel goed wat jij hebt meegemaakt, maar 1 ding weet ik zeker ik blijf bij 1 kindje want dit wil ik geen 2e keer mee maken, maar ze was het wel waard! ( als je zin hebt om erover te praten, mag je mij altijd een mailtje sturen, mariskatje_p@hotmail.com vele groetjes en sterkte mariskatje en maité en mischien tot later?
Door: Fien op 17/03/2004 @ 10:45
Hey Heidi,
Misschien ben je al die trieste verhalen en reacties al beu gehoord, of wordt je er alleen maar triester van!
Maar het kan ook anders, niettegenstaande ook ik een traantje heb weggepinkt bij het lezen van je verhaal ena lles zo’n beetje terug kwam. Ik weet nochtans dat ik het heb verwerkt!!
Ook ik was 28 jaar toen ik beviel van een prachtige dochter Leonie.
4 jaar eerder was er bij mij een eierstok weggenomen omdat mijn eierstok (na veelvuldige cystes)door een gote cyste van 10 cm zijn zuurstof was kwijtgeraakt en op die manier afgestorven was.
Ook mijn andere (gezonde)eierstok werd ziek, maar een kinderwens was er nog niet echt. Mijn man en ik voelden ons goed met zijn tweetjes.
Tot 2 jaar geleden! Ik bleek weer cystes te ontwikkelen. Mijn gynaecoloog vroeg me hoe ik stond tegenover kinderen, en mochten weer willen, dan zouden we wel moeten voortmaken.
Daar stond ik. Ik wist wel dat ikkinderen wou, maar nu niet. Mijn man vond kinderen niet zo nodig. Na een paar helse weken hebben we dan maar beslist dat we kinderen zouden nemen, maar we wisten zelfs nog niet of dat zou lukken ja dan neen! We kregen eerst een behandeling met hormonen om mijn eierstok telaten rustenen zo die cystes kwijt te raken. Na 6 maanden behandeling mochten we beginnen "proberen".
3 maanden later, waren we zwanger en stonden we daar met een gevoel van enerzijds blijdschap en anderzijds het gevoel van :"hier ben ik echt nog niet aan toe!"
Dit leest misschien vreemd, maar zo was het wel!
Nu, ik had een perfecte zwangerschap en stillaan werd die band met ons onegboren kind zo groot! We kochten een slaapkamertje, schilderden alles,... We waren met 30 weken zwangerschap volledig klaar, de baby mocht komen!! We wilden graag nog een weekendje er op uit en met een paar vrienden besloten we naar de Ardennen te gaan voor het verlengde Hemelvaartweekend. Het was wel 26° buiten en na 3 uur in de auto, had ik geen voeten meer, maar precies 2 olifantenbenen. Ik voelde me verschrikkelijk miserabel. Na 2 dagen hebben we onze vrienden met spijt achtergelaten, want ik was op. Ik kon niet meer. Ik had geen energie, mijn benen waren gezwollen tot boven mijn knieën (je zag geen verschil tussen enkel en knie, zo dik waren mijn benen) en eensmaal thuisgekomen heb ik 24u aan een stuk geslapen.
De volgende dagen waren iets beter, maar die welling bleef enik kreeg de godganse dag door last van een ongelooflijke jeuk. Ik krabde mijn handen, armen buik, benen,... open!! De gynaecoloog kon niet echt iets vinden, ik had ook geen eiwit in mijn urine.
De dagen erna kon ik niet meer slapen van de jeuk en 2 weken later zat ik weer voor de gynecoloog, Ik was op een week tijd 8 kg (vocht) bijgekomen, was compleet uitgeput, ten einde raad, hem smekend om de baby op 37 weken te halen. Ze woog 3,630 kg en was 50 cm dus eigenlijk zou het kunnen en ikkon hem dan ook overhalen. Hij wou wel nog bloed nemen.
De volgende dag werd ik door de gynaecoloog opgeroepen, ik moest aan de monitor en moest onmiddelijk binnen gaan om de baby te laten komen omwille van een hellp-syndroom? Mijn nieren waren gestoord, mijn levertesten gestoord, en ik had een bloeddruk van 24/16.
Dus pilletje opgestoken om de weeën op te wekken om 04u00 ’s morgens, maar om 12u ’s midaags (ettelijek pilletjes later) nog maar 5 cm opening en zelfs nog niet volledig verstreken.
Omdat ik te uitgeput was, moest ik van de gynaecoloog een epidurale nemen. Goed, de anestesist komt die steken. Ik ben 20 minuten lang flauwgevallen, wist van niets meer,... Maar de weeën waren er wel nog. Volgens de verpleegkundige voelde ik die weeën niet, maar zag ik de evolutie van mijn wee op de monitor. Je kon ook zelf wat bijspuiten via een knopje aan een bakje. De verpleegster spuitte elke kwartier bij, maar ik bleef die heftige weeën voelen. Tot er een andere anestesist binnekwam, mijonderzocht en zag dat die epi te laag zat, enkel mijn bovenbenen sliepen.
Nieuwe epi gestoken, en ik voelde plots mijn hele rug nat en klam worden, de 2de epi was opengesprongen en de dokter ramde er een wel heel erg lelijke vloek door. 3de epi is dangelukt: geen pijn meer gehad.
Om 17u: volledig verstreken maar slechts 5 cm opening!! Uiteindelijk hebben ze om 22u00 beslist een spoedkeizersnede te doen omdat de harttoontjes van ons meisje begnnen te dalen.
Om 22u12 is ze geboren en ik heb ze nog even in mijn armen gehad, maar toen hebben de verpleegsters haar meegnomen omdat ik echt wel mijn rustnodig had.
De volgende morgen om 6u was onze dochter bij ons. Ik mocht haar borstvoeding geven, iets waar ik op stond!! Ze zoog onmiddelijk heel krachtig en ik was uitermae trots. Maar ik had absoluut geen erngie maar dacht dat dit nog van die zware bevalling was. De dag erna hetzelfde, de dag erna hetzelfde. Elke dag werd bij mij boed genomen en plots kwam de gynaecoloog zeggen dat ikbloedmoest hebben. Mijn lever en nieren waren geblokkeerd en het gif in ijn loichaam vernietigde mijn rode bloedcellen, waardoor ik er zeer ernstig aan toe was. 2 dagen mocht ik geen bezoek krijgen en tot overmaat van ramp moest onze Leonie onder de lampen (fototherapie) want ze was zeer geel van de bilirubine in haar lichaam die niet werd afgebroken. Buiten heerste toen een dagenlange hittegolf en mijn dochter lag te zweten onder zonnebanklampen. Je hart breekt!!
Na 10 dagen mocht ik naar huis, maar k voelde me nog steeds ellendig, zonder energie, zonder fut, niet wetend of ik voormijn dochter zou kunnen zorgen.
Gelukkig was mijn man er. De schat, hij heeft zich ook zo eenzaam gevoeld in die periode. Sterk willen zijn voormij, maar hij voelde zich zo bang dat ik er nietmeer zou zijn. Het heeft ook aan een zijden draadje gehangen.
Eens thuis gekomen ben ikzelf allerhande info gaan zoeken over Hellp en ik wist zeker dat ik nooitnog een kind zou willen. Wellicht zou het ook niet lukken, met die cystes en zo!!
Maar, het moedergevoel kruipt, daar waar het niet kan gaan en toen Leonie een paar maanden oud was had ik het gevoel dat mijn gezin niet af was!! Dat ik die nare periode moest afsluiten of ik echt in een depressie zou raken!!
Ik heb dan heel goed stil gestaan bij dat gevoel en echt diep negedacht: wil ik nog een kind of wil ik die nare zwangerschap goedmaken???
Toen ik er zeker van was dat ik echt een kind wilde omdat ons gezinnetje niet af was, heb ik het mijn man verteld. Hij was zeer terughoudend, bang dat dit opnieuw zou gebeuren. Maar ik heb het er voor over!!
Want ik weet dat dat gevoel van falen voor die keizersnede, het idee dat de placenta van je kind dat je zo graag ziet jezelf dodelijk ziek maakt, het idee dat je er bijna niet meer was, het idee dat je eigen lichaam je zo in de steek laat en het feit daje er niets kan aan doen, dat je dat KAN verwerken!!
Dat die pijn en dat gevoel overgaat!!!! Maar je moet praten, durf na 6 maanden nog te huilen!!!!, vertel je moeder, je partner, een vriendin hoeveel pijn je dat heeft gedaan, en op een dag zal je merken datje het een plaatskan geven. Dat je kan aanvaarden dat je het nooit zal kunen begrijpen, en dat dat ookniet meer hoeft!!
Voor mijn verjaardag in oktober zijn mijn man en onze toen 3 maanden oude dochter naar de Ardennen geweest voor een weekje rust,gezelligheid, even lekker gaan herfsten!!
In de auto zei mijn man, dat hij graag een tweede kind wou en ik heb de rest van de weg gesnotterd van blijheid, omdat ik die nare periode toen heb afgesloten en beslistheb om ondanks mijn gevoelens toch voor een tweede kind te gaan. Ik kan Leonie nu toch een broer of zus schenken en ons gezinnetje zal af zijn, net zoals we het willen.
Geen Hellp-syndroom die daarnog tussenkomt!!!
En nu ben ik 8 weken zwanger en ik weet dat ik wellicht weer verhoogde bloeddruk en gezwollen bene zal hebben, zij het in mindere mate want een Hellp komt bij volgende zwangerschappen in veelmildere vorm voor. Maar ik ben er klaar voor en ben helemaal voorbereid!!
Die broer of zus die komt en desnoods ben ik maar weer een paar weken/maanden ziek.
Maar het heeft me niet klein geskregen en je kan niet geloven hoe TROTS ik ben op mezelf dat ik er nog sta. Straks weer met een dikke buik, want ook die cystes hebben me niet van mijn gedacht af kunnen houden!!
Dus Heidi,
mail me desnoods terug als je wil praten, of even stoom wil aflaten want je moet praten!!!
Ook jij kan dit aan, geloof me maar!
ook jij en alle anderen hier met die trieste verhalen (die me toch wel nog een beetje huilerig maken), maar je kan het eenplaats geven net zoals ik heb gekund!!!
Veel sterkte en hou je goed!!
Fien.
Door: Chantal op 20/03/2004 @ 10:45
Beste mensen,
Vinden jullie dit normaal?
Ik heb ook een ongelofelijke eerste bevalling meegemaakt.
Uiteindelijk komt het altijd op hetzelfde neer.
Ingeleid worden, epidurale, bloeddrukdalingen en stijgingen en infecties en het resultaat achteraf ...... totaal geen uitleg van je medisch team of gynae.
Ik heb er ook zo mijn buik van vol en kies deze keer hopelijk binnen een paar dagen want ben nu uitgerekend voor 26/03/2004 voor een thuisbevalling.
Thuisbevalling???????? zullen velen onder jullie nu denken, is ze gek geworden na zo’n bevalling en al die komplicaties.
Inderdaad, je zou er zo kunnen over denken maar voor mij is dit een heel rationele keuze geworden na het onderzoek dat ik nu al maanden voer over de actie en reactie van manipulaties tijdens de bevalling.
Het resultaat is steeds hetzelfde, als je een vlotte zwangerschap hebt en een vlotte in gang komen van je arbeid maak het dan aub niet ingewikkeld door al die spullen in je te laten spuiten want dat maakt alles alleen maar gecompliceerder.
Vorige keer was ik 15 dagen voorbij mijn uitgerekende datum en als me dat terug overkomt (het mag zelfs maar een tiental dagen deze keer door de keizersnede) dan zit ik tegen mijn wil in terug in dat gemanipuleerd ziekenhuisstraatje.
Dus duim aub voor mij en voor jezelf als je ooit nog eens zwanger wil zijn en een lief kindje op de wereld zetten dat het deze keer spontaan en op tijd op gang komt en dat ik en jullie de kans krijgen om het te laten verlopen zoals we dat zelf willen en dat is
Zo natuurlijk mogelijk!!!
PS als jullie de moed nog kunnen opbrengen om mijn verhaal eens te horen reageer dan en dan zal ik het ook nog eens uitschrijven, ik kan jullie verzekeren dat eenieder die het hoord evenzeer onder de indruk is als van jullie gruwelverhalen. Ik wacht jullie reaktie af.
Chantal (32j) mama van Kato nu 22 maand en hoogzwanger van nummertje 2
Door: Mandel op 12/05/2004 @ 12:20
Ik ben blij om jullie verhalen te lezen ! Ik was uit gerekend voor 20/10/2003 . Ik heb een schitterende zwangerschap gehad . Ik zal het nooit vergeten , Dinsdag 27/10 zou ik in geleid worden want ik had totaal nog geen opening . Ik voelde mij super want ik dacht dat ik eindelijk mijn zoon zou zien , vergeet het !!!! Dinsdag op woensdag nacht heb ik geen oog toe gedaan van de pijn , ik kon niet meer plassen want ik dacht dat ik flauw ging vallen van de zeer , ik bloedde als een rund ! Mijn man was woensdag heel vroeg daar want het zou eens snel kunnen gaan , hij verschoot toen hij mij zag , ik was totaal uitgeput van de pijn . Na 5 pillen & 4 gels en heel veel pijnlijke inwendige onderzoeken van assistenten heb ik gesmeekt voor een keizersnede . Toen woensdag avond heb ik voor de eerste keer ( en de laatste keer ) mijn gynaecoloog gezien , hij heeft toen wel gezorgd dat ik een epu kreeg . Wat voelde ik mij plots goed en heb wat kunnen slapen . Mijn man mocht bij mij blijven want het zou die nacht kunnen gebeuren . Blij was ik toen om 04u ’s nachts mijn water brak , ik maar denken " straks kan ik hem vast houden " . Ondertussen donderdag avond had ik eindelijk 9 cm opening . Toen plots mijn epu los zat wist ik niet waar kruipen van de zeer . Na een uur & half af zien kreeg ik om 22u een nieuwe epu . Eindelijk kon ik weer rusten , dachten we , een half uur later stonden er zeker 15 man op mijn kamer , ik had hoge koorts , mijn opening werd kleiner , en het ergste mijn zoontje was in gevaar ! Ze zouden een spoed keizersnede doen , de manier waarop ze mij dat vertelde , ( ik krijg er terug koude rillingen van )ik werd dus heel angstig ! Eindelijk om 23u35 was hij er ! Ik was er van overtuigd dat hij het niet ging halen , maar daar was hij met zijn 3,700 kg & 52 cm groot & super gezond ! Ik heb hem ook bij mij mogen houden ! Lars was dus in orde , ik daar tegen heb een week gehuild ! Ik heb mijn gynaecoloog dus maar 1 keer 10 minuten gezien , hij is mij daarna ook niet komen opzoeken . Spijtig want ik heb dus ook nooit uitleg gehad over wat er mis is gegaan . Ik ben op na onderzoek geweest bij iemand anders , die heeft mijn dossier in gekeken maar heeft niks speciaals gevonden . Ik heb mij er bij neer gelegd , ik ben gewoon blij dat Lars gezond is . Lars is nu 6 maand en we zijn aan’t proberen voor een 2e ; Ik heb ondertussen 3 maand geleden wel een miskraam gehad . Ik heb het meeste schrik dat die moeilijke bevalling gevolgen heeft voor een volgende zwangerschap ! Dit was dan mijn verhaal , ik hoop dat het iets of iemand geholpen heeft ! Ik wens iedereen heel veel succes !!!!!!!!!!
Mandel XXX
Door: Fien op 07/07/2004 @ 16:59
Beste Heidi,
Ik heb vorig jaar in juli een beetje een gelijkaardige bevalling gehad.
Een heerlijke, perfecte zwangerschap zonder kwaaltjes of ongemakken,... Ik voelde me vol energie, fit, supervrouwelijk,... tot de laatste weken.
Toen ik bijna 37 weken was, kreeg ik last van een zeer hoge bloeddruk (26/20 ipv de gebruikelijke 12/7, ik had enorme gezwollen voeten,... Ik had reeds 2 weken last van enorme jeuk die met niets tegen te gaan was en ik kon absoluut niet meer slapen en kwam nog slechtsaan een paar uurtjes per nacht en dit terwijl ik nog voltijds werkte. Bloedtesten wezen uit dat mijn nier- en leverfunctie gestoord was en ik een zeer laag hematocrietgehalte had. Een Hellp-syndroom dus. Ik zou ook worden ingeleid, moest om 04u00 ’s morgens een pilletje opsteken die de bevalling wat op gang zou brengen en werd om 7u in de maternitiet verwacht. Ik moest onmiddelijk een epidurale nemen omwille van mijn gezondheidssituatie en mijn oververmoeidheid. 5 minuten na mijn epidurale voelde ik me zo slap als iets worden en verloorik constant het bewustzijn. Dat beterde dan wel iets, maar ik had het gevoel dat ik elke wee voelde en die waren ook behoorlijk pijnlijk. De verpleegkundige kwam elke 10’ op het knopje duwen om wat verdoving bij te geven, maar telkens werd ik opnieuw heel slap en verlaagde mijn bewustzijn. Na een tijdje kwam de anesthesist kijken en bleek dat de epidurale veel te laag zat en enkel mijnbovenbenen sliepen, maar mijn onderbuik niet, dus die epi had geen enkel verschikl gemaakt. Er werd mij een nieuwe gestoken en toen de ansthesist de ampule wou inspuiten, brak die kapot. Ik voelde mijn hele rug nat worden en volgens mijn man had die dokter al die vloeistof opzijn armen en gezicht. Derde poging dan maar en na opnieuw de nodige bewustzijnsverliezen bleek deze te werken.
Ik kreeg echter absoluut geen opening en na 13u had ik nog maar 5 cm opening. ’s avonds rond 21u50 begonnen de harttoontjes van onze baby te dalen en werd beslist een spoedkeizersnede te doen omdat nog meer verdoving een slechts invloed bleek te hebben op mijn bloeddruk die nog steeds zo onnoemelijk hoog was. Om 22u12 werd onze Leonie geboren en gelukkig was mijnman er wel bij.
De hele nacht heb ik geen oog dicht gedaan enerzijds van blijdschap dat ik mama was, niettegenstaande leonie niet bij mij op de kamer mocht blijven en anderzijds van angst dat ik in slaap zou vallen, mijn dochter honger zou hebben en ik haar geen borstvoeding zou kunnen geven.. Tegen de ochtend ben ik in slaap gevallen en heb ik verschrikkelijke nachtmerries gehad dat mijn ziekenhuisbed maar 30cm breed was en op palen van 3 meter stond en mijn baby daar op de grond lag en ik er niet bij kon. Ik was zo bang uit dat bed te vallen op mijn baby,...
De volgende dagen heb ik in eenr oes beleefd. Er kwamen massa’s volk, maar ik had heel weinig notie van wat rond me gebeurde. Ik had absoluut geen energie, had nog steeds een zeer hoge bloeddruk, voelde me zeer zwak, misselijk en draaiierig,...
Bleek dat mijn zwangerschapsvergiftiging na de bevalling was verder gegaan (typisch bij hellp) en dat mijn hematocriet (dat wwil zeggen dat mijn rode bleodcellen door mijn eigen lichaam werden vernietigd) dermate was gedaald dat ik bloed moest krijgen. Er werd wel bijna geen ader gevonden om mij dat bloedtoe te dienen, zo diep lagen ze. Op mijn hand dan maar in een heel dun adertje. Ik was helemaal geel (leververgiftiging) en mocht absoluut geen bezoek meer krijgen. Buiten was er ondertussen reeds 6 dagen een ware hittegolf aan de gang en mijn dochter moest 24u onder de lampen omdat ze ook geel begon te worden. Dat kindje van 5 dagen oud zweette enorme druppels op zijn voorhoofdje. Ik krijg nog koud als ik er aan denk.
Na dat bloed te krijgen is het dan toch nog redelijke snel gebeterdn maar tot op de dag van vandaag ben ik heel vermoeid en moe. Ik ben ook heel erg ontgoocheld gewest in mijn lichaam dat mijn kind had afgestoten, mijn lichaam dat mezelf bijna kapot had gemaakt, mijn lichaam dat mijn kind via borstvoeding ziek maakte (ben moeten stoppen na 6 dagen),...
Maar, mijn gezin was nog niet af!!!
Ik wou meer dan 1 kind en niettegenstaande mijn man me bijna kwijt was geweest want mijn leven is toch serieus in gevaar geweest, was dat gevoel sterker dan de ontgoocheling in mezelf en de angst om opnieuw hetzelfde mee te maken. Volgens de gyneacoloog zou ik bij een volgende zwangerschap opnieuw die hellp krijgen, maar in een mildere vorm.
Ik heb toen voor mezelf beslist dat ik het ervoor over had, dat ik Leonie die broer of zus niet wou ontnemen uit angst en om dus die 2de baby te krijgen, zo snel mogelijk want ik heb een probleem met mijn eierstok en vorming van cystes.
En nadat we op 1 januari zijn gestopt met de pil, was ik in februari zwanger!
En in oktober beval ik van een flinke zoon of dochter.
En nu is mijn zwangerschap absoluut niet zonder problemen, want sedert mijn 7de zwangerschapsweek heb ik een hernia en kan ik maar half meer stappen. We hadden ook een negatieve Tripple test, maar een vruchtwaterpunctie wees na 3 zeer angstige en bange weken uit dat het kindje helemaal gezond was.
Maar de baby stelt het heel goed en de mama blaast en puft regelamtig ne keer!
Gelukkig heb ik een schat van een man die mij heel veel bijstaat, zowel met onze kleine meid die veel aandacht vraagt als met het koken, poetsen, en de nodge schouderklopjes, knuffeltjes en aanmoedigende woordjes.
En als ik het dan al eens lastig heb dan denk ik er gewoon aan dat ik straks 2 gezonde, flinke kinderen heb en ik dan tijd zal hebben om te recupereren, want met zijn 4tjes is mijn gezin nu echt wel af!!!
Dus, geef het idee aan een tweede kindje niet zo snel op!!
Het is echt de moeite waard!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.