< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Bevallen » In de ambulance bevallen!

In de ambulance bevallen!

Hallo allemaal,

Ik zal me eerst even voorstellen: ik ben Roos, 29 jaar. Mijn verhaal begint in augustus 2001.
Mijn man en ik waren zo'n drie maanden aan het proberen zwanger te worden. Maar we besloten om toch nog een verre reis te maken, nu het nog kon.
Op de negende dag van onze vakantie in Venezuela kwam ik erachter dat ik over tijd was. Dus een test gedaan en ja, hoor, zwanger!
Ik had eigelijk vanaf het begin al last van krampen, maar de dokter zei: "Dat zijn darmkrampen of bandenpijn."
Afijn, na lang aandringen mocht ik dan toch met elf weken voor een echo. Die echo wees uit dat de vrucht die er zat, al met 6 weken was afgestorven. Dit was een grote tegenvaller. Ik moest maar afwachten wanneer het zou afkomen.
De dagen die volgenden, duurden lang en ik deed gewoon wat ik eigelijk anders ook gedaan had. Want ondanks het feit dat je weet dat het zal afkomen, wil je toch nog niet geloven dat het kindje in je niet meer leeft.
Ik had al een hele poos ervoor een afspraak gemaakt om als model bij de kapper mee te doen en liet dat ook gewoon doorgaan. Maar het ergste wat me kon overkomen, gebeurde. Ik heb de miskraam gekregen toen ik als model in de kapperstoel zat. Ik dacht werkelijk dat ik door een hel ging en het liefst van al wou ik door de grond zakken. Uiteindelijk ben ik dus gewoon weggelopen zonder iets te zeggen.

Na veel verdriet besloten we om door te doen voor een tweede kindje. Pas na 8 maanden werd ik weer zwanger. En zo gelukkig als ik was, moet ik toch eerlijk bekennen dat ik heel de zwangerschap (ondanks dat alles redelijk goed ging ) bang ben geweest om weer een miskraam te krijgen.
Wel heb ik heel veel last gehad van bekkeninstabiliteit. Op aanraden van de dokter ben ik dus al heel snel gestopt met werken. Met zes maanden viel ik 's nachts van de trap. De volgende dag ben ik gelijk naar de dokter geweest voor een echo en wat onderzoeken. Gelukkig ging alles goed met de baby maar ikzelf had een gekneusd stuitbeentje. Ik moest dus een tijdje op een soort van zwemband zitten maar dat vond ik niet het ergste. "Als het met mijn kindje maar goed gaat", dacht ik.
Met zeven maanden kreeg ik weeën. Wij gingen naar de huisarts toe en zij verwees ons vervolgens door naar een gynaecoloog. Daar werd ik aan de monitor gelegd en kreeg medicijnen om de weeën te laten stoppen. Gelukkig kon ik `s avonds alweer naar huis: de weeën waren gestopt. Natuurlijk moest ik het de rest van de zwangerschap wel rustig aan doen. Dat vond ik wel eens moeilijk omdat wij aan het verbouwen waren en ondanks dat ik niets mocht doen, ik het wel wou.

Drie weken voor de uitgerekende datum waren we op visite bij een zus van mij. Ze had problemen met haar pc en mijn man zou haar even helpen. Normaal ging ik overdag altijd even naar bed toe om wat te rusten maar heel raar, net die dag had ik er geen zin in. Dus ging ik `s avonds nog mee naar mijn zus. Het was drie uur 's nachts toen de problemen eindelijk opgelost waren. Mijn man had me al eens gevraagd: "Ben je nog niet moe" en ik maar zeggen: "Nee, hoor."
Dit was ook echt zo, ik was helemaal niet moe. Thuisgekomen om half vier 's nachts, gingen we slapen.
Rond vier uur schrik ik wakker. Ik hoorde letterlijk mijn water breken. We hadden gekozen voor een thuisbevalling en dus belde mijn man de huisarts op. Die kwam meteen af… En inderdaad, de bevalling was begonnen. Ze zei me ook: "Ik kom rond acht uur nog even kijken hoe het er dan voor staat."
Om acht uur kwam ze terug maar ik had nog niet eens zoveel ontsluiting. Omdat ik me heel erg goed kon ontspannen en er erg rustig onder was, durfde ze me wel alleen te laten. We moesten maar bellen als er iets was en anders zou ze `s middags na drieën weer terug komen omdat ze niet verwachte dat het eerder geboren zou worden.
Maar rond half elf kreeg ik echt persdrang en zei tegen mijn man: "Bel haar maar want dit kindje wil er nu uit."
Op aanraden van mijn man hebben we eerst nog even de tijd tussen de weeën gemeten. Nou, die kwamen op een gegeven moment om de minuut. Duw belden we de huisarts toch maar op. Ze kwam direct en inderdaad ik had volledige ontsluiting. Ze wou nog even haar Patiënten die in de wachtkamer, gaan afzeggen maar ik zei: "Nee, blijf nu maar hier."
Maar ze moest dit echt doen en dus zei ze tegen mij: "Je hebt het nu al heel de tijd alleen gedaan dus kun je het nu ook wel even tien minuten alleen."
Afijn, zo gezegd, zo gedaan.
Ze kwam meteen terug en toen heb ik drie kwartier liggen persen maar de baby wilde er niet uit. Op aanraden van de huisarts en de kraamhulp, die ondertussen ook gearriveerd was, moest er een ambulance gebeld worden.
Dus werd de ambulance opgebeld en hoewel ik in Nederland woon, was het dichtstbijzijnde ziekenhuis in België en dus zou ik daar gaan bevallen.

Toen de ziekenauto er was, heb ik gevraagd of de huisarts mee wilde gaan tot in het ziekenhuis en dat deed ze dus, samen met de kraamhulp.
Ik ben zelf nog in de ziekenauto gaan liggen. Met mijn man, de huisarts en twee ambulancepersoneelsleden was het er een drukte van jewelste. Terwijl de kraamhulp met haar eigen auto erachteraan reed.
Zoals je zult begrijpen, gingen mijn persweeën onderweg gewoon door. Opeens riep de huisarts: "Chauffeur, stop maar want de baby wordt geboren!"
De ambulance stopte direct en toen om kwart over twaalf werd ons kindje (genaamd Tycho) geboren precies op de grens van Nederland naar België.
Wel zijn we daarna nog doorgereden naar het ziekenhuis omdat ik gehecht moest worden. Daar stond een heel team klaar voor de bevalling maar wat een verassing: het kindje was al geboren! Iedereen wou wel even kijken naar het kindje dat in de 100 was geboren.
's Avonds mochten we gelukkig alweer lekker naar huis.

Ondertussen is ons kindje al 19 maanden oud. Ondanks het feit dat ik op een thuisbevalling gehoopt had, was dit de mooiste bevalling die ik had kunnen meemaken. Zelfs voor mijn huisarts was het een hele ervaring omdat ze dit nog nooit had meegemaakt terwijl ze toch al heel wat bevallingen had gedaan.
Deze ervaring heb ik met veel plezier opgeschreven en hoop er dan ook leuke reacties op te krijgen.

Groetjes,
Roos



[Reageer]
Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je zwangerschap, bevalling of baby??
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.