Mijn bevalling
Al van in het begin van mijn zwangerschap had ik schrik voor de bevalling. Maar toch wou ik bevallen zonder verdoving. Ik hou niet van naalden en ik wou het allemaal "meemaken". Dus hoe dichter de bevallingsdatum kwam, hoe zenuwachtiger ik werd. Ik hoorde allerhande wilde verhalen over hoe lang het kon duren bij een eerste kindje.
Twee weken voor "D-day" was ze nog altijd niet ingedaald en had ik nog steeds geen opening. De gynaecoloog droeg me op om foto's van mijn bekken te laten nemen. Misschien was het te nauw en moest ik een keizersnede ondergaan.
Toen ik de deur van de gynaecoloog achter me dichttrok, barste ik in tranen uit. Ik wou geen keizersnede! Ik vervloekte mijn lichaam, zelfs nog voor de foto's genomen waren. Mijn broer ving me ongelofelijk goed op (hij was met me mee naar de gynaecoloog geweest). Hij troostte me en zei dat ik moest wachten met vloeken tot ik de uitslag wist.
Ik maakte een afspraak en 2 dagen later stond ik er met een klein hartje terug. Ik had er mij nog altijd niet bij neergelegd dat het een keizersnede kon worden.
Toen de foto's genomen waren, kreeg ik ze in een dichtgekleefde envelop. Ik stond nog maar net in de lift toen de envelop al open was. Ik keek naar de foto's en een andere emotie kwam in me op. Ik zag de botjes van mijn kindje. Het hoofdje, ribbetjes,… alles zag ik erop. Ik pinkte een traantje weg en toen pas nam ik vrede met het feit dat het een keizersnede kon worden. Zolang er maar niets met mijn kindje gebeurde.
Ik opende een andere, kleinere envelop waarop het verlossende antwoord stond: "Afmeting bekken: NORMAAL". Ik was door het dolle heen!
Uiteindelijk was ik 4 dagen over tijd toen mijn water brak. Ik vertrok zonder weeën naar het ziekenhuis. Daar vertelden ze me dat het kon dat ik terug naar huis mocht, als mijn weeën niet kwamen opzetten.
Een uurtje later kwamen ze toch langzaam maar zeker opzetten. Ik lag op het kraambed en wist niet waar ik moest kruipen van de pijn. Ik werd agressief van de pijn en begon zelfs, om mijn gedachten te verzetten, de kamer op te ruimen! Maar de vroedvrouw stuurde me altijd terug naar het bed.
Na 2 uur weeën gehad te hebben, kroop ik in het bevallingsbad. De rugpijn verdween onmiddellijk en ik kon mijn weeën veel beter opvangen. Nog eens 2 uur later mocht ik beginnen persen!
Tijdens de bevalling vielen de weeën plots stil. De gynaecoloog vreesde het ergste en beval de vroedvrouw om me een prik te geven en als dat niet hielp... Een keizersnede. Maar gelukkig kwamen de weeën terug en na amper 7 uur van weeën en persen, was mijn bloedmooie dochter er!
Mijn bevalling was super! Ik heb er echt goede herinneringen aan. Het is heel vlug gegaan. De verplegers dachten dat ik er zeker 12 uren zou liggen, maar gelukkig was dat niet zo.
Ik raad iedereen een badbevalling aan. Het is heel relaxend en neemt de pijn tussen weeën volledig weg (bij mij toch)!
Sarah
Reacties:
Door: Esther op 07/05/2004 @ 21:16 
Wat fijn dat je zo’n goede bevalling hebt gehad!! ik ben op het moment 36 1/2 wk zwanger van mijn eerste kindje, en zit ook niet echt te springen om pijn... Ben niet echt bang ofzo, maar hoop niet dat het een marathonbevalling wordt... Denk niet dat ik dat aan zou kunnen... Gelukkig heb ik mijn vriend en een goede vriendin bij me, die me zullen steunen... De spookverhalen die je hoort over bevallingen doen me niet echt wat, maar ik kom er wel achter dat ze steeds meer in mijn gedachten zijn... Vreemd... Veel plezier en succes met je dochter!!
Liefs Esther
Door: tiziana op 12/05/2004 @ 14:29
hoi, elke bevalling is anders,de ene vrouw heeft meer pijn dan de andere,maar wat bij iedereen hetzelfde resultaat geeft is dat kleine wondertje dat je erna in je armen kan vasthouden,zalig.geniet van je dochtertje
Door: Anoniem op 14/05/2004 @ 19:46
Hallo!
Ik heb ook al een zoontje van 8, maar mijn man en ik zijn volop bezig met vrijen, zeker 1 keer om de 2 dagen, dus we hopen dat er vlug een ander kindje komt!
Ik weet dat mijn e-mail een beetje raar is, maar ik gebruik die van mijn zoontje, omdat ik geen e-mailadres heb!
Stuur aub vlug een mailtje naar mij!
Daag,
Anoniem
Door: Anoniem op 05/10/2004 @ 11:39
Hallo,
ik ben 34 weken zwanger en zie dus de bevalling al aankomen,ik hoop dat ik ook zo een goede bevalling mag meemaaken.. Maar ik wordt bijgestaan door een super lieve vriend en een schat van een mama
ik kijk er echt naar uit om mijn eerste zoontje in mijn armen te kunnen nemen 
groetjes van mij
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.