Als die vroedvrouw er niet was geweest…
Door S. op 29/06/2004 - 22:12:
Mijn verhaal begint zo’n tien jaar geleden.
Op mijn 17de had ik al maanden last van hevige buikpijnen en na veel onderzoek werd bij mij endometriose geconstateerd. Mijn gynaecoloog verwees me onmiddellijk door naar een specialist ter zake, die mijn probleem perfect op kon lossen. Endometriose leidt bij veel vrouwen namelijk tot onvruchtbaarheid en omdat ik nog zo jong was (de jongste op wereldvlak bij wie ze ooit endometriose hebben aangetroffen), vond hij het heel belangrijk dat ik geopereerd zou worden door de beste dokters.
De operatie werd een fiasco: ze hadden niets gevonden, hoewel het gezwel op de echo een doorsnede van 3 cm had. Later bleek dat ze opzettelijk alles hadden laten zitten om mij als proefkonijn te kunnen gebruiken. Mijn gynaecoloog wilde het spelletje van de heren professoren niet meespelen en verwees me door naar een andere specialist die op dat gebied werkzaam was. Ik werd succesvol geopereerd en bij de opvolging van het genezingsproces, verzekerde mijn gynaecoloog me dat ik later probleemloos zwanger zou kunnen worden.
Zeven jaar later leerde ik mijn man kennen. Tot dat moment wilde ik eigenlijk geen kinderen, ik had echt geen moedergevoel en ik ergerde me zelfs aan kleine kinderen. Mijn man was echter wel stapelgek van kindjes en dus zette ik stilletjes aan mijn afkeer van kinderen opzij. Toen kwam het telefoontje waar alles mee begonnen is...
Mijn ouders waren op vakantie in Spanje en op een nacht kreeg ik mijn vader aan de telefoon, helemaal in paniek. Mijn moeder had een tweede hersenbloeding gehad en zou het waarschijnlijk niet halen. Mijn wereld stortte in. Ze zaten zo’n 2000 km ver weg en ik kon niet naar hen toe. Na veel over en weer getelefoneer, bleek de toestand van mijn moeder stabiel te zijn en zou ze het waarschijnlijk wel halen.
Nu was ik toevallig twee weken voordien gestopt met de pil omdat ik van plan was een ander voorbehoedsmiddel te gaan gebruiken. Ik vroeg aan mijn vriend wat hij ervan zou vinden om voor een kindje te gaan. Ik wilde absoluut dat mijn moeder dat nog zou kunnen meemaken. Mijn vriend was in de wolken en we hebben onmiddellijk de daad bij het woord gevoegd. En, ongelofelijk maar waar, het was van de eerste keer raak! Na dertien jaar de pil én met endometriose, was ik onmiddellijk zwanger. Na de eerste schrik, we hadden het echt niet zo snel verwacht, waren we dolgelukkig.
De eerste maanden van mijn zwangerschap zijn probleemloos verlopen, ik was zelfs niet misselijk. Maar op 5 maanden had de gynaecoloog minder goed nieuws. De placenta lag volledig voor de baarmoederhals, wat een normale bevalling onmogelijk maakte. Ik moest het ook rustig aan doen maar kreeg gelukkig geen platte rust voorgeschreven. Ik legde me neer bij het feit dat ik met een keizersnede zou moeten bevallen en deed het ook wat rustiger aan.
Alles verliep zonder problemen, tot de zesde maand. Na verder onderzoek wist de gynaecoloog me te vertellen dat ik een vrij zware vorm van zwangerschapssuiker had en dat ik insuline moest spuiten. Mijn wereld stortte nogmaals in: een streng dieet, 3 keer per dag spuitjes zetten en 6 keer per dag mijn bloed controleren. Geen pretje, hoor. Ik besloot in samenspraak met gynaecoloog, endocrinoloog en huisarts vanaf dat moment thuis te blijven en me volledig op mijn gezondheid en die van onze dochter te concentreren. Mijn trouwdag en de feestdagen verliepen dus niet zo "zoetjes" als ik gehoopt had, maar de bevalling naderde en uiteindelijk kwam de gezondheid van onze kleine meid op de eerste plaats.
Vier weken voor de uitgerekende datum wist de gynaecoloog me te vertellen dat ik mijn valiesje klaar moest zetten. Volgens hem zou het zeker geen vier weken meer duren, in feite kon het iedere moment gebeuren omdat ons prutske al heel laag zat.
De feestdagen gingen voorbij en hoewel ik op oudejaarsavond geweldig heb staan dansen, voor zover dat ging met die dikke buik, duurde het nog tot 5 januari voor er "schot" in de zaak kwam.
4 Januari, een zondag, was een vreselijke dag. Ik had de hele dag voorweeën die vrij pijnlijk aanvoelden en ’s avonds was ik totaal uitgeput. De volgende ochtend werd ik wakker met een andere, meer snijdende pijn. Ik wachtte een tijdje af en ja, hoor, er kwam een soort regelmaat in de weeën. Voorzichtig vertelde ik mijn man dat het nu echt wel begonnen was. We besloten te wachten tot de weeën om de 5 minuten kwamen en dan naar het ziekenhuis te vertrekken.
Om 13u was het zover, om de 5 min kwam er een redelijk flinke wee. Mijn man moest echter gaan stempelen om 15u en dus ik zei dat we daarna dan wel konden vertrekken. Toen gebeurde er iets raars… Toen mijn man terug was, kwamen de weeën maar om de 8 à 10 min meer. Ik besloot naar de kraamafdeling te bellen om te vragen wat ik moest doen. Daar raadden ze me aan toch maar eens langs te komen om aan de monitor te liggen. Zo gezegd, zo gedaan en om 16u30 lag ik in een kamertje aan de monitor. Die bevestigde mijn vermoedens: de weeën kwamen te onregelmatig.
De assistente van de gynaecoloog kwam me onderzoeken en constateerde 2 cm opening. Maar volgens haar was het nog niet echt begonnen. Ze ging eerst met de gynaecoloog zelf overleggen of ik weer naar huis moest of mocht blijven. Om 22u viel het verdict: mijn gynaecoloog had besloten dat ik beter in het ziekenhuis bleef. Mijn man maakte het mij zo comfortabel mogelijk. Hij reed zelfs over en weer naar huis om speciale koekjes, zoetjes voor de thee en mijn onafscheidelijke "worstkussen" te halen.
De nacht die volgde, was een ware nachtmerrie. Ik had nog steeds onregelmatige weeën maar die waren zo pijnlijk dat ik geen oog dicht kon doen. Het enige wat een beetje hielp, was rondlopen. Mijn man had ik om 5u maar naar huis gestuurd, zodat hij nog wat kon slapen.
Om 7u kwam er weer regelmaat in de weeën: om de 4 min. Ik werd weer aan de monitor gehangen, de gynaecoloog kwam en ja, hoor: 3cm ontsluiting. Van toen af ging het snel: ik kreeg een epidurale verdoving en een glucose & insuline-infuus om mijn suiker onder controle te houden en mijn vliezen werden gebroken.
Om 12u had ik 5cm ontsluiting en besloot de gynaecoloog de weeën te stimuleren met een baxter. Vanaf dat moment begon het mis te lopen... Plots vielen de harttonen van ons meisje weg en voelde ik dat de epidurale langs één kant niet meer werkte. De vroedvrouwen namen mijn bloeddruk om te zien of ze verdoving bij konden geven maar mijn bloeddruk daalde plots pijlsnel. Ook mijn suikerspiegel was veel te laag. Om de epidurale beter te doen werken, moest ik op mijn andere zij gaan liggen. Maar telkens als ik mij omdraaide of een hevige wee kreeg, viel de hartslag van mijn dochter weg. Bovendien was ons meisje een sterrenkijkertje waardoor de ontsluiting niet snel genoeg ging.
Om 15u sloeg één van de vroedvrouwen alarm: onze kleine meid verkeerde duidelijk in moeilijkheden. De assistente kwam me nogmaals onderzoeken, ik had op dat moment nog altijd maar 5cm opening. Hoewel de gynaecoloog eerder die dag gezegd had dat ik bij eventuele problemen direct aan een speciale STAN-monitor moest gaan liggen, moest de vroedvrouw de assistente bijna dwingen die bepaalde monitor aan te sluiten. Een (STAN-monitor is een apparaat dat rechtstreeks op het hoofdje van de baby aangesloten wordt en heel accuraat is.)
Wat later stonden er 4 vroedvrouwen en 2 dokters naar de monitor te turen. Mijn man en ik raakten stilaan in paniek. Niemand vertelde ons wat, hoewel er overduidelijk iets niet in orde was. Door de paniek en mijn lage bloeddruk raakte ik zelfs even buiten bewustzijn. Ik kreeg extra vocht toegediend en daarna ging het gelukkig wat beter, hoewel ik terug veel pijn begon te krijgen door de slechte werking van de epidurale.
Nadat de assistente weer vertrokken was, zei één van de vroedvrouwen me dat ze vermoedde dat de navelstreng rond het nekje zat en dat ik waarschijnlijk met een keizersnede zou moeten bevallen. Het was toen 16u. Om 17u30 gaf de Stan-monitor een alarm (bij zo’n alarm worden normaal gezien geen risico’s meer genomen en wordt er onmiddellijk tot een keizersnede overgegaan) en plots stond de hele kamer in rep en roer. Eén van de vroedvrouwen rende de kamer uit op zoek naar de assistente. Die bekeek op haar gemakje de resultaten en opnieuw moest de vroedvrouw de assistente aansporen om de resultaten onmiddellijk naar mijn gynaecoloog door te faxen. Mevrouw de dokter zag nog steeds geen problemen en begreep precies niet goed waar al die heisa voor nodig was. Gelukkig dacht de gynaecoloog er anders over en om 18u kwam de assistente ons beduusd vertellen dat ik naar de OK moest.
Ik was zo opgelucht op dat moment... Die keizersnede kon me geen bal schelen, als alles maar oké was met ons meisje. En ja, hoor, om 18u45 werd onze dochter Isana geboren: 2 kg 955 zwaar en 50,5 cm groot. Met de navelstreng tweemaal rond haar nekje gedraaid, dus de vroedvrouw had gelijk!
Aanvankelijk was ik nog heel ongerust, wie weet had ons mieke wel zonder zuurstof gezeten en hoe lang? Maar alles bleek in orde te zijn. En na 48 uurtjes op pediatrie om haar suikers in de gaten te houden, mocht ze bij mij op de kamer, een onvergetelijk moment.
Nu is Isana 8 weken en het is een wolk van een baby. Soms denk ik nog wel eens dat het helemaal anders had kunnen lopen. En als ik naar mijn slapend meisje kijk, dan bedank ik in gedachten die kordate vroedvrouw voor de goede afloop. Want als zij er niet geweest was...
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
how en dan te denken dat ze er voor gestudeerd hebben. ZO’n assistent had toch al lang klop gehad van mijne vent denk ik. Wat die epidurale betreft ik voelde ook al de pijn nog, omdat ze die niet goed gestoken hadden, hebben nog 3 keer opnieuw moeten steken.
IK wens je nog veel plezier met je prachtige dochter en hopelijk als er een volgende keer komt dat het beter gaat. Uit ervaringen leert men.
groetjes
els
Door: karolien op 30/06/2004 @ 10:54 
ik heb met afschuw je verhaal gelezen en moet befestigen dat de ene dokter dit zegt en een andere dokter dat ik heb dat ook meegemaakt de ene zei het is prima en mijn eigen gyn zei mevrouw rustig aan doen zo zie je maar weer, en niet iedere assistente is hier van op de hoogte naar jaren ervaring leer je pas zo iets bedankt de vroudvrouw maar dat zei alles in de gaten heeft gehad en de assistent een duwtje in de rug heeft moeten geven,,veel plezier met de kleine meid van mijn kant gewenst,,,,en weet je ik moet pas op 12 januari volgend jaar bevallen van nummer 4 en hoop dat dit iets makkelijker verloopt, en dat de ene arts weet wat de ander doet en mij niet laat liggen met het idee het komt wel...
groetjes karolien...
Amaai, ik zou zo die assistente een klap tegen haar kop willen geven. Gelukkig is alles goed afgelopen en mag je die vroedvrouw heel dankbaar zijn!
Nog veel geluk met Isana...
Door: Bianca'76 op 30/06/2004 @ 17:24
Jeetje toch een heel fijn idee dat de assistenten niet alleen zijn en vooral ook dat de vroedvrouw er zo’n druk op zetten.
Je zou die assistenten toch bijna gaan aanklagen zeg.
Oke het zijn ook mensen maar toch ze spelen wel met andere mensen levens.
Geniet lekker van je meisje en blij dat er vroedvrouwen zijn
Liefs BIanca
Door: heleen mama van Robin (profiel) op 01/07/2004 @ 11:41
Wat een verhaal zeg pffff
E worden toch vaak genoeg fouten gemaakt door mensen die er verstand van hebben
En de voedvrouw heeft het super gedaan
Heel veel geluk met jullie kleine meisje
Groetjes Heleen
Wat fijn dat het goed is afgelopen. Geniet maar lekker van je dochter.
Wat ik me alleen afvroeg; het zou toch sowieso al een keizersnede worden. Waarom is er dan toch overgegaan op een natuurlijke bevalling tot het bijna misgaat?
Misschien miste ik net een stukje ofzo, maar dat is me even ontgaan...
Door: Nancy op 01/07/2004 @ 13:25
Gelukkig is alles goedgekomen met jou en je kleine meid. Leve de vroedvrouwen!!!
Door: Anneke (profiel) op 01/07/2004 @ 15:18
Wel Sabje, je hebt nu toch een prachtige dochter Isana en jawel weess die vroedvrouw dankbaar maar ook jouw energie en moed ! geniet samen van jullie dochtertje !!!dikke proficiat hoor meid !
Liefs Anneke
Door: Tinny Gilis (profiel) op 01/07/2004 @ 19:30
Sabje,wat een mooi verhaal,alleen wat een dokters ziijndat;gelukkig waren er toch nog de vroedvrouwen,die doen meestal toch het meeste werk.
geniet met volle teugen van je flinke dochter en tot op het forum hé
tinny
Door: Sabje (profiel) op 02/07/2004 @ 17:02
Mariannetje, je hebt gelijk hoor. Er ontbreekt een stukje: op 7 maanden bleek dat de placenta toch voldoende opgeschoven was en toen heeft de gyn na enkele bijkomende onderzoeken zijn fiat voor een gewone bevalling gegeven. Die navelstreng kon niemand voorzien, maar de assistente wou het precies echt "alleen" doen en ze heeft dus veel te lang gewacht om de gyn op de hoogte te brengen van de complicaties.
Iedereen hartelijk bedankt voor de reacties hoor!
Door: Petra op 06/07/2004 @ 14:25
al ging het in begin verkeerd nu heb je het geluk je dochtertje dagelijks in je handen te kunen houden
geniet ervan en als er ergens een 2de bijkomt hoop ik dat die vlotter verlopen mag
groetjes
petra
Door: Elke (profiel) op 10/07/2004 @ 22:26
Proficiat met je meid. Ik had de indruk dat ze toch beter sneller die beslissing genomen hadden he, brr. Maar hoe is het met je mama en hoe reageerde ze? Want zo begon je je verhaal, maar dan heb je niks meer gezegd???
Elke
Door: Nathalie op 11/07/2004 @ 14:00
Nog niet zo lang geleden werdt ik ook voor het eerst"mama" en weet dat dit niet het moment is om je zorgen te maken i.d.p van die dokters.Reeds meermaals heb ik al dergelijke verhalen gehoord en ik zou het echt niet graag hebben meegemaakt.
In ieder geval ik maakte een droom van een bevalling mee en zulke wens ik je de volgende keer dubbel en dik toe want je hebt het verdient!!!
groeten de mama van Xim
Door: Sabje op 23/07/2004 @ 18:03
Wel Elke, met mijn moeder gaat het nog altijd niet zo heel goed. Ze is er inmiddels bovenop, maar ze heeft nog altijd last van heel erge hoofdpijn en daar wordt ze nogal depressief van. Toen ik haar vertelde dat ze oma zou worden, reageerde ze niet echt positief. Maar daar is later wel verandering in gekomen hoor, toen deed ze niets anders dan met babykleertjes komen aandraven. De eerste maanden dat Isana er was, durfde ze haar niet goed pakken. Maar nu Isana echt al een flinke brok geworden is, is ze er voortdurend mee bezig.
Ik denk dat Isana haar veel goed gedaan heeft, maar wij moeten ons neerleggen bij de keiharde realiteit: mijn moeder is op haar 57ste een gehandicapte vrouw en dat zal ze voor de rest van haar leven blijven. Ik ben echt blij dat we toen besloten hebben een kindje op de wereld te zetten, want Isana is nu echt wel het lichtpuntje in haar leven.
Groetjes van Sabje
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.