De geboorte van Thijmen en de tijd erna
Door Anja op 08/09/2004 - 16:19:
18 mei 2004...
Ondertussen is het al 9 dagen na uitgetelde datum en ondanks alle voorweeën, het strippen en noem maar op… heb ik mijn tweede kindje nog steeds niet in mijn armen. Om 11 uur 15 moet ik naar de gynaecoloog voor onderzoek en een gesprek. De dag voordien heb ik bij de verloskundige aangegeven dat het door de bekkeninstabiliteit en voorweeën niet meer gaat. Ik blijk gelukkig inleidbaar te zijn en mag me op 19 mei om 08.00 uur bij de verloskamers melden om me in te laten leiden.
Omdat ik weet dat mijn moeder graag bij de bevalling wil zijn, maar dit eigenlijk vanwege het eigen bedrijf van mijn ouders niet kan, bel ik mijn vader. Stiekem, als verrassing voor mijn moeder, regelt mijn vader alles zodat ze er toch bij kan zijn.
De rest van de dag verloopt verder een beetje gek... Het is raar om te weten dat je de volgende dag je kindje krijgt.
’s Ochtends rond 8 uur, als ik met een beetje een schoolreisachtig gevoel naar het ziekenhuis vertrek, vertelt mijn vader aan mijn moeder dat ik ga bevallen. Dus ook zij stapt in de auto voor een flinke rit naar het ziekenhuis.
Als ik om 8 uur in het ziekenhuis ben, krijg ik eerst een CTG. Ons kindje doet het prima. Om 08.45 uur worden mijn vliezen gebroken en rond 9.30 uur krijg ik een infuus met een weeënopwekkend middel. Dat doet eerst niet echt veel. Ik lig lekker te lezen in bed terwijl de verpleging het infuus steeds een standje hoger zetten.
Rond 11.00 uur begin ik wat te voelen. Ik denk nog: “Nou, dit kan ik allemaal prima aan.” Maar binnen een half uur heb ik om de 3 minuten felle weeën. Weg is mijn schoolreisachtige gevoel... Heb ik dit gewild???
Rond 11.45 uur ga ik onder de douche in de hoop dat ik daar de weeën wat beter op kan vangen. Had ik het maar niet gedaan, want nu komen ze nog vaker en zijn ze feller. Om 12.15 uur moet ik er van de verpleging onderuit. Ondertussen is ook mijn moeder gearriveerd. Ik ben kapot en wil de beloofde Pethedine. Maar omdat ik al 6 centimeter ontsluiting heb, krijg ik die niet meer.
Rond kwart voor 1 krijg ik persweeën en gelukkig heb ik om 13.00 uur volledige ontsluiting en mag ik meepersen. En dan gaat het erg snel... Om 13.23 uur is Thijmen (een zoon) er.
Ik kan het allemaal nog niet goed beseffen, want de bevalling van mijn oudste zoon duurde maar liefst 30 uur. Ik loop figuurlijk op wolken en leg mijn zoon voor het eerst aan de borst. Als de verpleging hem meeneemt om te controleren/verzorgen en ik gehecht ben, ga ik douchen. En daarna... Lekker naar huis!
Om 16.30 uur ben ik thuis. Kom maar op... Ik ga nu lekker genieten.
Helaas is dat niet helemaal verlopen zoals ik gehoopt had. Mijn bekkeninstabiliteit brengt nog erg veel klachten en pijn met zich mee. En mijn vader, met wie ik zo heerlijk een complot om mijn moeder bij mijn bevalling te krijgen had gesmeed, is helaas op 20 juni naar een zeer kortstondig ziekbed overleden. Ongelooflijk dat geluk en verdriet zo dicht bij elkaar kunnen liggen. Ik koester de ene foto die ik heb toen hij bij me op kraambezoek kwam. Mijn moeder had "wraak" genomen en op haar beurt geregeld dat hij naar mij toe kon. Ik koester die herinnering...
Anja
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Het leven heeft inderdaad enorme vreemde wendingen voor d e mens in petto...
Helaas kent niemand het antwoord op de al zo vaak gestelde ’waarom’ vraag...
Life goes on zegt men...
Geloof daarin...
In de ogen van je 2 prinsjes zul je heel af en toe een andere vertrouwde blik ontmoeten...
dikke knuffels
Door: Claudia_D op 09/09/2004 @ 10:30 
Hallo Anja,
mij ken je misschien nog van de januari moeders 2003. Ik hoop dat je het leven weer een beetje hebt kunnen oppakken. Ik ken zelf het gevoel om je vader te moeten missen heel goed. Mijn vader is 2 jaar geleden overleden, toen ik 3 maanden zwanger was.
Ik heb er nog steeds last van dat ik hem moet missen maar ik kan ook terug kijken naar fantastische tijden met hem. Helaas heeft hij Julia nooit gezien, maar ik denk dan maar zo dat hij op de een of andere manier wel bij ons is.
Ik wens je veel sterkte maar vooral ook veel plezier met je 2 mannetjes thuis.
Groetjes Claudia
Door: Katrien op 09/09/2004 @ 10:41
Hallo Anja,
Je kent me misschien nog wel van het mei mama’s 2004 forum, want ik ben zelf op 14 mei 2004 moeder geworden van een dochtertje Lore. Ik begrijp de pijn die je hebt met het overlijden van je vader. Mijn grootvader is vorig jaar gestorven, de begrafenis was op 14 mei 2003, net een jaar later, is ons Lore geboren. We zien haar dan ook als een geschenkje van opa, hij blijft verderleven in zijn kleindochter. Nooit zal hij met zijn achterkleinkind kunnen spelen en ravotten, maar ik ben er zeker van dat hij altijd een oogje in het zeil houdt, net zoals jou vader dat gaat doen.
Veel sterkte nog!
Groetjes, Katrien
Door: elke op 09/09/2004 @ 16:33
Anja, wat heb je dat mooi opgeschreven. Het is een lach en een traan. Je prachtige ouders, die mooie momenten. En dan dat grote verdriet dat je nog een hele tijd met je zal meedragen. Geniet van je ventjes en koester je mama. Ik hoop dat het allemaal wat vlot gaat met jullie.
Knuffel van Elke
Door: sasje op 14/09/2004 @ 10:10
tranen staan in mijn ogen bij het lezen van je verhaal, zo mooi geschreven...
Geloof er in dat hij over jullie waakt en je beschermd, en koester al de momenten die je samen hebt met je familie en je gezinnetje...
dikke knuffel sasje
Door: san 21-09-2004 op 17/09/2004 @ 16:08
prachtig verhaal..........
Lieve Anja,
heb met veel spanning en emoties je verhaal gelezen, knuffel je ventjes maar heel goed en zeg hen vaak genoeg hoe graag je hen wel ziet.
Kus, Joke x
Door: kathy op 04/10/2005 @ 21:24
ik ken dat gevoel men vader is ook overleden toen ik zeven maand zwanger was
Door: Luna (profiel) op 06/11/2007 @ 16:14
Anja,
je bent nu al een aantal jaren verder en ik weet niet of je dit nog lezen zal..
maar het deed goed om jouw verhaal te kunnen lezen. Bedankt daarvoor. Ik kan elk moment bevallen, en mijn ouders zijn allebei gestorven, ons mam in januari en ons pap 2 jaar ervoor, ons pap na een kort ziektebed en ons mam na een slopende kanker, leukemie.
Het is zo moeilijk om hen te moeten missen, het doet pijn dat ik van hun geen oma en opa heb kunnen maken.
Ik mis ze nu zo ontzettend hard, tot in het diepste van mijn wezen, dat het bijna ondraaglijk is.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.