Moeilijke bevalling
Door Priscilla op 02/02/2005 - 15:41:
Op 21 januari is mijn dochter, Mabel, na een moeilijke bevalling ter wereld gekomen.
Op zich had ik een mooie zwangerschap. Tussentijds verloor ik soms wat bloed, maar na elke controle werd ik weer met een gerust hart naar huis gestuurd. Mijn grootste klacht tijdens die 9 maanden was voornamelijk de constante vermoeidheid, maar dat was te wijten aan mijn ziekte, sarcoidose (vooral op mijn longen). Ondanks de (kleine) kwaaltjes heb ik 9 maanden genoten, ik zou het zo weer doen! Alleen de bevalling viel me zwaar tegen. Lees maar waarom…
Op 19 januari moest ik voor mijn laatste controle naar het ziekenhuis. Ik was wat zwaarder geworden (logisch toch) en had er behoorlijk de pest in dat iedereen van zwangerschapsgym al was bevallen, behalve ik.
Op de echo die ik kreeg, was te zien dat het vruchtwater afgenomen was. Ik zou dus de volgende dag ingeleid worden. Dus wij op de 20ste om 8.00 uur ‘s morgens naar het ziekenhuis. Er werd ons het een en ander uitgelegd, waarna ik een gel, om de baarmoedermond te laten verstrijken, ingebracht kreeg. Na 2 uur werd dit nog een keer herhaald.
Omdat ik na een paar uurtjes een mooie baarmoedermond had, werd ik aan het infuus gelegd om de weeën op te wekken. Sorry, hoor, maar dat vond ik niet bepaald een pretje. Je hoort af en toe van die wilde verhalen over het niet op kunnen vangen van weeën… Helaas zijn ze waar.
Toen ik 4 cm ontsluiting had, waren de weeën niet meer normaal op te vangen. Ik had er van 7 minuten lang met nog geen halve minuut pauze ertussen. Daarbij kwam dat ik al heel gauw persdrang kreeg, zodat ik het na een uurtje of wat niet meer zag zitten. Met goedkeuren van mijn arts werd er besloten om me een pijnstiller te geven. Nadat ik dit toegediend had gekregen, was een goed gesprek met mij helemaal over. Ik ging er volledig naast praten en de weeën waren nog steeds veel te heftig. Na zo wat uurtjes te zijn doorgekomen, besloot men toch om me een ruggenprik te geven. Heerlijk, ik heb de prik niet meer gevoeld en de weeën natuurlijk ook niet meer. Toen het eindelijk wat rustiger was geworden, werd ons geadviseerd om maar lekker te gaan slapen. Het was al 22.30 uur en ik had ongeveer 7 cm ontsluiting. Mijn arm werd in een beugel gelegd, omdat het alarm van het infuus telkens afging, en toen zijn we lekker gaan slapen...
Het volgende moment werd ik spugend wakker met 5 artsen aan mijn bed, mijn man lijkbleek in een hoekje en een handjevol verpleegkundigen, die met mij bezig waren. Ik had een enorme hoofdpijn, was wat duizelig en mijn tong deed ontzettend pijn. Mijn arts bleef me vragen stellen: hoe dat ik me voelde en of dat ik nog hoofdpijn had. Ik merkte op dat moment dat praten moeilijk ging en het leek net alsof mijn hoofd een absorberende spons was. Ik wilde dingen zeggen, maar door mijn dikke tong ging dat moeilijk.
De arts legde me uit dat ik tijdens de 8 cm ontsluiting een insult (soort epileptische aanval) had gekregen en daardoor in een coma was geraakt. Mijn hartslag was enorm gedaald en mijn bloeddruk was nog maar 23/48. Ik was enorm blauw geworden tijdens de insult. De doktoren kregen de tube niet in mijn keel, omdat ik mijn kaken stijf op elkaar hield (met mijn tong ertussen). Omdat Mabel het in mijn buik wel goed deed, besloten de artsen om mij eerst stabiel genoeg te krijgen voordat we verder zouden gaan met de bevalling.
Ik had allerlei medicijnen gekregen om een ander insult tegen te gaan. De weeënopwekker via infuus had men al tijdens de insult verwijderd en ze hadden me een katheter ingebracht.
Nadat ik 2 uren later eindelijk stabiel genoeg was, hebben ze Mabel via een keizersnee gehaald. Ook hier heb ik maar weinig van meegekregen, omdat ik zo suf was van alle medicijnen die ik toegediend had gekregen.
Op 21 januari om 4.07uur is onze dochter dus geboren na een zeer moeilijke en gevaarlijke bevalling. Achteraf bleek dat ik een acute zwangerschapsvergiftiging had.
Als je nu denkt: een happy ending… Helaas.
Een paar dagen na mijn bevalling stond de neuroloog naast mijn bed. Nadat ik een hersenscan had ondergaan (omdat ze alles wilde uitsluiten), bleek ik teveel vocht bij mijn hersenen te hebben. Via een ruggenmergpunctie moest er bekeken worden of er geen bloed bij zat. Gelukkig niet.
Maar de punctie ging helaas een beetje mis, in de zin dat ze verkeerd stak waardoor mijn benen even uitvielen. Sinds de punctie heb ik wel een constante piep in mijn oren, alsof je uit een discotheek stapt. Daarbij komt dat ik sinds de bevalling een vergroot hart heb, waarvoor ik nog steeds in het ziekenhuis loop. Mijn evenwichtsorgaan functioneert niet helemaal zoals het zou moeten. Kortom, ik ben nog steeds uit de roulatie door mijn bevalling.
Bij de laatste nacontrole in het ziekenhuis werd ons ook nog even vermeld dat een eventuele volgende bevalling gewoon via de ’normale’ weg moest gebeuren, maar dat ik wel veel eerder zou worden ingeleid. Voor een tweede keizersnede kom ik niet in aanmerking, ook al heb ik meer kans op een herhaling. Om een indicatie te geven; in ons ziekenhuis komen jaarlijks maar 2 bevallingen als die van mij voor. Ik was de eerste voor 2004!
Ondanks dit gegeven zou IK toch heel graag een tweede willen. Mijn man is er wat sceptischer over. Hij is enorm bang voor een herhaling, omdat hij mij zo heeft zien wegglijden. Achteraf zitten wij met vragen, die het ziekenhuis niet heeft kunnen beantwoorden, zoals: had ik ingeleid mogen worden, terwijl Mabel niet volledig was ingedaald? Hadden ze Mabel niet eerder moeten halen, omdat ‘s ochtends (20ste) bleek dat ze in het vruchtwater had gepoept? Waren de symptomen die ik in de loop van de maanden opnoemde niet duidelijk genoeg(?): ik was veel misselijk, duizelig, zag zwarte vlekken, ging enorm veel vocht vast houden etc, etc…
Allemaal geklets achteraf natuurlijk. Alleen zit ik helaas met de gebakken peren, om het zomaar te noemen. IK heb de kwalen, IK heb zwarte gaten in mijn geheugen en IK ben diegene die af en toe behoorlijk in de put zit.
Zijn er nog meer vrouwen die zich in dit verhaal kunnen herkennen? Laat me a.u.b. iets weten! Misschien kunnen we elkaar helpen.
Priscilla
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Pricilla , Ik weet ongeveer wel wat je hebt doorgemaakt , verschrikelijk hé .
Nu bij wij was het ook een stralende zwangerschap . tot ik op 8 maanden ook plots zwarte vlekken voor mijn ogen kreeg en en in het ziekenhuis terecht kwasm ook met een zwangerschapsvergiftiging . NU ik heb daar drie weken gelegen eer ze mijn bloeddruk op pijl haddden , ondertussen was mijn lever en nieren ook al aangetast . Toen na die weken van onzekerheid besliste ze ook om het op te wekken . nu met een pilletje en plots brak mijn water nog geen twee uur later en werd het plots heel pijnlijk . inderdaad veel te snel en geen tijd om te recuperen . om 4uur begon ik ook plots hevig te schokken , en kon ik ook niet meer praten . ik heb toen zuurstof gekregen en om 6 uur mocht ik persen . nu na meer dan een half uur persen werd het te gevaarlijk en werd de vacuum erbij gehaald . dan om 7u05 is ons meisje geboren .
Ik dus een knip van voor tot achter verschrikkelijke aanbijen van het persen . en op de koop toe nog een blaasontsteking van de sonde die ze moesten steken tijdens het persen . Het heeft bij mij ook nog 8 weken geduurd eer mijn bloeddruk ok was en ik me terug wat goed voelde .
Nu inderdaad het is goed afgelopen maar de schrik zit er bij mij toch ook in hoor .
nog veel geluk met je kleintje geniet ervan .
Door: tine (profiel) op 03/02/2005 @ 13:50 
Pfff wat een verhaal!! Ik wil graag zwanger worden, maar als ik dit lees. Ik hoop dat dit maar eenmaal voor jullie is en de volgende keer alles normaal gaat.
groetjes martine
Door: elke op 03/02/2005 @ 19:42
Hallo,
Ik begrijp wat je meemaakte voor een stuk. Ik ben in de zomer van 2003( ja het was een hittegolf) op 33 weken zwangerschap opgenomen met bloedverlies. Toen bleek dat ik al 4 cm ontsluiting had en weeen had, hebben ze mij opgenomen. Ik was al 28 kg bij en 32 w. Enorm veel! Mijn zwangerschap viel mee tot dan... Door de weeenremmers slipten mijn aderen dicht en werd mijn hartslag en dat van ons zoontje te snel. De medicatie werd afgebouwd en op 35 weken zou ik spontaan bevallen. De baby lag in stuit en ik zou zo bevallen omdat de baby klein en fijn was.... Ik wou geen epidurale.( Was doodsbang van de prik) en ik kon de weeen goed opvangen. Op het einde van de dag heeft de gyn besloten een keizersnede te doen omdat de baby niet goed indaalde en met 1 beentje naar omhoog lag.
Dus... Een keizersnede en zodoende een epuderale verdoving. Dit vlotte niet zo goed. 8 keer moeten prikken en uiteindelijk is de verdoving naar mijn hoofd gegaan waardoor ik niet meer kon spreken en ademen! Ik weet dus totaal niks van de keizersnede en de geboorte van ons eerste kindje. Gelukkig viel het voor de baby best mee. Hij heeft wel in de couveuse gelegen en met mij ging het minder goed want ik was opeens bij bewustzijn en dan kon ik geen blijk van erkenning geven. ook kon ik nog niet praten. Ik vond dat het genoeg geweest was maar tot overmaat van ramp heb ik een infectie gehad op de naad. Ik ben 7 aug 2003 bevallen en half oktober was mijn naad dicht. Ik wou nog een kindje maar dat verlangen was fel afgezwakt. Door in contact te komen met een psychologe ben ik er bovenop geraakt, want ik heb een zeer zware depressie gehad. Ik heb na de bevalling een schildklierontsteking gehad en ook dit woog lichamelijk door... Nu achteraf gezien kan ik alles relativeren en hoe dikwijls er ook gezegd is dat dit bijna niet voorkomt is dit voor mij een schrale troost geweest. Eind maart beval ik van mijn tweede kindje en ik ben optimistisch! De baby ligt goed en ik heb veel kans dat het een gewone, vlotte bevalling wordt! Het enige wat ik zeggen wil is, kop op, en als het echt niet gaat om dit trauma te overwinnen, zoek hulp en krop het niet op want het probleem wordt soms toch onderschat. Troost je dat het met je kindje ok is! Ik heb 7 jaar geleden mijn papa moeten afgeven door kanker en ik heb het er soms nog moeilijk mee dat hij er niet meer is om zijn kleinzoon te zien! Veel sterkte!
Groetjes, Elke
Door: Qira op 03/02/2005 @ 20:57
hallo,
Kan wel zeggen dat ik het begrijp maar dat kan ik niet.Het enige wat ik je kan vertellen dat ik bij de eerste een zeer traumatische bevalling heb meegemaakt.
Ruim 40 uur weeen tot 3x toe gesproken over een keizersnee maar dat is er niet van gekomen 3,5 uur persweeen moeten opvangen en uiteindelijk na een half uur persen een gezonde zoon op de wereld gebracht.
Dit alles doordat men niet te tijd nam om alles door te lezen en te luisteren.
Nu ben ik zwanger van de tweede maar heb duidelijk vertel bij mijn eerste bezoek aan de verloskundige hoe ik erover dacht. Gelukkig zijn er nu duidelijke afspraken gemaakt over hoe ik straks zou willen bevallen( mocht het weer dezelfde kant op gaan).
Mocht je toch een tweede willen op termijn praat erover hoe je het graag zou willen hebben en hou je mond niet dicht.
Succes voor nu en voor de toekomst.
Qira
Hallo,
als ik dit zo lees dan valt mijn bevalling nog wel mee (zie januari 2005 forum, en dan bevallingsverhalen)een vacuum en een flinke knip, en daarna 2x een blaasontsteking en een baarmoederontsteking.
Wel moet ik zeggen dat wij uitstekend zijn opgevangen in het Wilhelmina KinderZiekenhuis in Utrecht. elke dag kwam minimaal 1x de gyneacoloog die bij de bevalling was langs, ook was er zeer veel aandacht voor mijn man, en zijn gevoelens over de bevalling. na 5 weken hebben we een nagesprek gehad, en adviezen over een volgende zwangerschap. ze gaven aan dat het niet anders gekund had, maar dat het ook voor hen erg schrikken was (op het moment dat Tim zijn hoofd werd geboren draaide meneer zijn schouders haaks op mijn bekken, dus hij zat klem....) Gelukkig hebben we er allebei niets aan overgehouden, en hebben we het ook psychisch goed kunnen verwerken, met name door de begeleiding in het zh, als ik sommige andere verhalen lees dan besef ik wel dat we daar mee geboft hebben, maar eigenlijk hoort ook de begeleiding NA de bevalling er gewoon bij!!!
Door: Marjorie op 21/01/2006 @ 20:55
Beste Priscilla,
Ik denk dat ik in hetzelfde schuitje als jou heb gezeten. Ik ben in september 2005 na 38 uur bevallen van een zoon. Rond 7 cm ontsluiting kreeg ik net als jij een insult waardoor mijn hartslag dermate daalde dat het ook voor mijn kindje niet goed was. Raar maar waar, op dat moment verbeterde het lichtjes, dus werd het geen spoedkeizersnede. Ik heb magnesium toegediend gekregen, via een tweede infuus. Ik was als de dood voor het ziekenhuis, en voor naalden ook, dus vroeg ik aan de verpleegkundige of ze niet gelijk in mijn andere hand er ook een voor de zekerheid wilde prikken. Dat is achteraf mijn redding geweest. Ook mijn man heeft er vreselijke nachtmerries aan over gehouden.
Er is bij mij ook naderhand een lange tijd geweest met onderzoeken in het ziekenhuis. Diverse scans bloedonderzoeken en testen met electrische schokken hebben uitgewezen dat er geen sprake is van een tumor, maar dat dit insult het gevolg is geweest van een zwangerschapsvergiftiging. En die heeft zich niet zoals gebruikelijk aangediend. Ik had geen verhoogde eiwitten oid.
Het is nu 1,5 jaar verder en ik ben de ergste schrik voorbij. Ook wij praten nu weer over mogelijk stoppen van de anti conceptie, maar wel met de risico's in ons achterhoofd.
Wat mij het meest is bijgebleven is de reactie van mensen om ons heen. Die hebben echt totaal geen inlevingsvermogen! Dat is me het meest tegengevallen! Het heeft mij wel echt laten zien wie er met ons begaan waren! En ik merk dat als er nu mensen in mijn omgeving bevallen, ik er zoveel als mogelijk WEL probeer te zijn.
Ik weet ook inmiddels dat er een middel is wat tegen die zwangerschapsvergiftiging helpt. Het heet Trandate. Het is erg beperkt te bestellen, maar mocht je in de toekomst weer zwanger zijn kan je dat alvast proberen te regelen bij jouw gynaecoloog. (ben ik ook mee bezig)
Groeten,
Marjorie
Door: Vee op 27/02/2006 @ 17:46
aan alle mama's die zwangerschapsvergiftiging hadden
Ik was 36 weken zwanger en had ook al geruime tijd last van opnieuw misselijk zijn, vlekken zien en heel veel hoofdpijn en maagpijn.
Het was mijn eerste zwangerschap, dus dacht ik dat dit wel normaal zou zijn, de maagpijn zag ik als gevolg van het feit dat onze baby nogal groot en zwaar was, dus geen paniek.
Ik was in mijn laatste week werken dus zou ik nog wel wat op mijn tanden bijten ....
Op een dag begon ik ook extreem veel vocht op te houden, voeten als een ballon !
Tja, wat in de zetel liggen en het zou wel overgaan zeker ?
Tot ik na een avonddienst op het werk echt heel veel maagpijn had. Eens thuis had ik enkel een tas soep gegeten en mij op mijn bed gelegd.
Mijn man was toen net niet thuis, dus ik hem gebeld om mijn verhaal te doen.
Hij was toch wat ongerust en belde voor mij naar het verloskwartier om raad. Daar vertelden ze dat ik best langskwam zodat ze bloed konden trekken om na te gaan of ik geen zwangerschapsvergiftiging had.
Nu, ik ben als de dood voor naalden, dus toen ik dat hoorde
Ik zou dus gewoon wat proberen slapen en wel zien hoe het evolueerde.
Een paar uur later ( 's nachts ) kon ik het echt niet meer uithouden van de pijn en ik maar op de wc gaan zitten in de badkamer ! Mijn man was ondertussen thuis en die heeft dan uiteindelijk mij naar het ziekenhuis moeten sleuren als het ware, mét valies ! Ik dacht nog altijd dat dat niet nodig ging zijn !
De pijn was echt niet uit te houden, moest er zelfs van overgeven.
Dan na om het uur bloed trekken en een bloeddruk die niet normaal was, bleek dus het gedacht van de verpleegsters correct, zwangerschapsvergiftiging én mijn lever was al aangetast
Ik had nog niets van opening en mijn kindje was nog niet ingedaald, dus konden ze het risico niet nemen om mij in te leiden, ik moest zo snel mogelijk met een keizersnee bevallen, want het ging de slechte kant op.
Na de epidurale te hebben gekregen, ik naar het operatiekwartier, heel bang natuurlijk, maar op dat moment heb je geen keuze en denk je alleen maar aan je kindje !
Daar hebben ze me volledig in slaap moeten doen omdat de verdoving niet pakte op mijn linkerkant.
Uiteindelijk werd "Gilles" mijn zoontje geboren, 51 cm en 3 kg 260 !
Zelf heb ik ook een prachtige zwangerschap meegemaakt en plots werd het gewoon bevallen van mij ontnomen.
Ik heb het hier ook héél moeilijk mee gehad en blijkbaar kon ik ook op niet veel begrip van collega's rekenen, die dachten dat ik iets verkeerd had gegeten
en zagen er de ernst niet van in.Ik mocht geen bezoek ontvangen en heb een tijdje op het verloskwartier in een kamer gelegen vooraleer ik naar materniteit werd overgebracht.
Ik kon mezelf niet wassen, niet naar de wc, kon amper mijn baby vasthouden, mits hulp omdat ik borstvoeding gaf ( zou dat in zo'n situatie nooit meer doen ! ).
Mijn bloedwaarden waren absoluut nog niet ok en ik was meer van de wereld dan wat anders !
Bij mij heeft het zo'n 7 weken geduurd vooraleer ik weer een beetje ok was, met de nodige "bijna flauwvallen" situaties als ik mij wou wassen al zittend in bad.
Ben dan nog 1 keer in de kliniek opgenomen met een borstontsteking, weer overgeven van de pijn ... en toch weer blijven volhouden ( zou dit dus ook nt meer doen )!
Maar eind goed al goed, de baby was kerngezond én mama na een hele poos ook !
Nu, 2 jaar later, willen we een 2de baby, maar zulke ervaringen blijven in ons hoofd spoken, maar houdt ons niet tegen !
de gynae zei me dat ik bij een tweede zwangerschap een soort aspirine zal moeten nemen, om je bloed wat te verdunnen, zodat het risico op dichtslibben van de bloedvaten minder groot is, maar het is niet uitgesloten dat er terug een vergiftiging zal zijn.
Meestal is dit bij een eerste zwangerschap en ik had het geluk dat ik 36 weken was en geen 26 of zo.
Laten we hopen op een makkelijke gewone bevalling bij een tweede
Groetjes,
Vee
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.