De geboorte van Morgaine
Door Patricia op 17/06/2005 - 16:49:
Het was dinsdag 10 augustus 2004 en ik had die dag mijn laatste controle bij de verloskundige. We hadden het er met haar over dat het al vijf dagen na de uitgerekende datum was en dat ik het wel erg zat was. Ook was het heel goed mogelijk dat de toekomstige papa voor zijn werk, half of eind augustus voor drie tot vier weken naar het buitenland moest en ik wou dat hij erbij was als het eindelijk zover is.
Als ik de dinsdag erop (17/08) nog geen weeën heb, dan moet ik bellen met de praktijk. Dan mag ik langsgaan of ze komen bij mij thuis langs voor een inwendig onderzoek om te kijken of er al wat gebeurd vanbinnen. Zo nee, dan gaan ze me misschien strippen en zo ja, dan worden mijn vliezen misschien gebroken. Is er op donderdag (19/08) dan nog niets gebeurd dan word ik overgedragen aan een gynaecoloog en word ik “medisch”.
We hadden het ook over het eten van ananas en het drinken van tonic. De verloskundige raadde ons aan om: “als we nog zin hebben, de weeën proberen op te wekken dmv een vrijpartij.”
Ik had het echter gehad. Ondertussen had ik de ananas, de tonic, een glas wijn en positief blijven denken, al geprobeerd en ik zag het al allemaal gebeuren wanneer mijn man straks in het buitenland zou zitten.
’s Avonds voor het slapengaan, hebben we het advies van de verloskundige opgevolgd. En ik was nog niet uit bed opgestaan, toen ik een lichte kramp voelde. Ik besloot nog even te gaan douchen want dat zou wel eens een extra duwtje kunnen zijn in de goede richting. En zo viel ik dus om half een, na een lekkere warme douche, in slaap.
Het was tussen half vijf en vijf uur die nacht, toen ik wakker werd van de kramp. Toen ik naar het toilet ging, verloor ik een deel van mijn slijmprop, wat gepaard ging met wat bloedverlies. Het zien van bloed maakte dat ik in paniek raakte, en ik maak mijn man wakker. Nadat ik gerustgesteld was, bleven de weeën, daar was ik inmiddels al achter, steeds maar weer komen. Al gauw zaten er 4 à 5 minuten tussen die weeën, maar het was nog vroeg en ik wou de verloskundige niet wakker bellen. Dus pufte ik de weeën dus nog maar wat weg. Elke wee begon met een pijnscheut links onder in mijn rug en naarmate de weeën sterker werden, werd ook de pijn in mijn onderrug steeds heviger. Ondertussen deed mijn hele onderrug pijn. Mijn man moest van mij met zijn vuisten in mijn rug duwen om tegendruk te geven.
Om 07.20 uur was ik het zat. Ik vond het een mooi tijdstip voor de verloskundige om haar bed uit te komen.
Om 08.05 uur, op woensdagochtend 11 augustus, kwam ze dan eindelijk aan. Ik werd inwendig onderzocht en verwachtte eigenlijk geen tot hoogstens 1 cm ontsluiting omdat ik nog maar zo kort bezig was, maar ik had al 3 tot 4 cm ontsluiting. Om 08.25 uur werd ik door de verloskundige aangemaand om nog even te gaan douchen, want dan zouden de weeën wat sneller gaan komen.
Om 09.00 uur belde de verloskundige het ziekenhuis om te kijken of er plaats was. Ik had altijd op een thuisbevalling gehoopt maar doordat we bij mijn ouders inwonen en hen liever niet hadden terwijl ik thuis beviel, moesten we uitwijken naar het ziekenhuis. Op het moment dat we vertrokken, vond ik dat al lang niet meer zo erg.
Ik had alles al klaar gezet om naar het ziekenhuis te gaan. En met alle video- en fotoapparatuur, mijn eigen spullen, de Maxi-Cosi en een tas voor de baby, leek het wel een volksverhuizing.
Rond 10.00 uur strompelde ik de auto op de parkeerplaats van het ziekenhuis uit. We liepen met alle spullen naar de inschrijfbalie, want ik moest nog een ponsplaatje laten maken. Mijn man deed dat voor me en ik zat tussen de andere wachtenden mijn weeën weg te puffen. Aangezien de inschrijfbalie niet vlakbij de verloskamers zat, moesten we eerst een lange gang door. Dan met de lift naar drie hoog, dan weer een gang door en dan met de lift naar (geloof ik) de 6e verdieping van het hoofdgebouw. Tussen de andere mensen in de lift voelde ik me erg bekeken en ik draaide me af om mijn weeën op te vangen.
Eindelijk waren we op de verloskamer en ik ging vrijwel direct in bad. Het bad hielp me om mijn weeën op te vangen en de druk in mijn rug voelde ik een stuk minder. Mijn darmen waren ondertussen ook een eigen leven gaan leiden en ik moest steeds uit bad en dan weer op het toilet. Zodra ik een been uit bad zette, verging ik van de pijn. Klaar op het toilet, weer in bad…
Om 11.30 uur kwam mijn eigen verloskundige aan in het ziekenhuis en ik bleek al 5 cm ontsluiting te hebben. Hierna ging ik weer in bad en wanneer de verloskundige om 14.00 uur terugkwam, had ik al 7 cm. Dat vlotte lekker zo! Ze besloot om mijn vliezen te gaan breken.
Om 14.40 uur moest ik overgegeven en de weeën kwamen steeds sneller, twee achter elkaar en dan even een uitblaasmoment.
Om 15.00 uur had ik het gevoel dat ik naar het toilet moest om te poepen, maar ik wist dat ik niet hoefde. Om 15.38 uur wist ik het zeker: “ik wil persen want ik kan het echt niet weg zuchten.”
De verloskundige liet me zachtjes mee drukken maar ik moest het vooral proberen weg te zuchten. Om 15.45 uur zat ik erdoorheen… Ik kon gewoon niet meer zuchten. Ik wou schreeuwen, persen maar niet zuchten.
Na inwendig onderzoek bleek dat ik nog maar 9 cm ontsluiting had en dus moest zuchten. Ze vroegen me constant of ik misschien in de spiegel wou kijken maar ik had geen behoefte om te zien wat zich daar beneden allemaal afspeelde.
Inmiddels zweefde ik ergens tussen hemel en aarde, want ik hoorde ze wel maar reageerde niet meer. Ik leek wel in trance en zolang ik niet mocht persen, hoefde ik ook niet bij mijn volle bewustzijn te komen.
Om 16.25 uur besloot de verloskundige mij een handje te helpen en inwendig duwde ze tijdens een wee het laatste randje weg. Om 16.54 uur had ik volledige ontsluiting en ik mocht persen. Ik perste en perste, maar nog steeds geen baby...
Om 17.30 uur werd ik op de baarkruk gezet en mocht ik het zo proberen. Weer kwamen ze met een spiegel aanzetten. “Nee, nee en nog eens nee. Ik wil niet kijken hoe uitgerekt het wordt tijdens een perswee.”
De druk onderin werd steeds pijnlijker en ik had het gevoel dat ik er een skippybal probeerde uit te persen in plaats van een kind. Om 17.50 uur werd ik op bed geholpen en tijdens een wee kreeg ik een verdoving toegediend.
Om 18.05 uur was ik uitgeput en aangezien de harttonen van ons kindje steeds lager werden, kreeg ik een knip. En terwijl ik perste, stond een verpleegster op mijn buik te duwen. En dan was ze er! Om 18.08 uur werd onze dochter, Morgaine Chevanity, geboren.
Meteen na het doorknippen van de navelstreng, werd ze weggehaald. Ze huilde niet en zag erg blauw. Ik begon te huilen en wou niets liever dan mijn baby horen huilen. De slijmpjes werden weggezogen, ze kreeg zuurstof toegediend en werd geprikkeld dmv wrijven. En ja, hoor, mijn meisje krijste!
Om 18.23 werd de placenta geboren en dan bleek dat er een deel van de vliezen ontbreekt. Wanneer ik om 18.40 uur mijn dochter voor het eerst vast mocht houden, stond er een verpleegster op mijn buik te duwen om te kijken of er nog wat uit mijn buik wou komen. Het deed vreselijk veel pijn maar ik voelde de pijn niet. Ik woelde ontzettend veel liefde voor mijn kleine meid.
Om 21.15 uur, 3 uren na de geboorte, werd ik eindelijk gehecht. En weer vroegen ze me of ik wou kijken hoe het er beneden uitzag, en weer gaf ik te kennen dat ik daar geen behoefte aan had.
Inmiddels was er een kinderarts opgeroepen omdat Morgaine een onregelmatige hartslag en een versnelde ademhaling had. Ook had ze tijdens de bevalling wat vruchtwater ingeslikt en doordat ze koorts had, waren ze bang voor een ontsteking. Twee zusters van een andere afdeling probeerden bloed van mijn dochter haar handje af te nemen, maar dat lukte. Dus werd ze vervolgens in haar voetje geprikt. Ik lag nog steeds in de beugels en kon niet naar haar toe.
Ik moest eerst eten van de verpleegsters, omdat ik dat de hele dag nog niet had gedaan, alvorens ik mocht douchen. De kinderarts kwam langs en na het zien van Morgaine en de bloeduitslagen, werd besloten dat we toch naar huis mogen. En dan waggelde ik naar de douche, terwijl een trotse papa met zijn dochter in zijn armen, op de stoel in slaap viel. Een verpleegster hielp me en ik kreeg een compliment dat ik al zo gauw weer op kracht was en al rond liep.
Om twaalf uur waren we thuis en kroop ik in bed. Ik was gesloopt en had pijn, maar had ook iets bijzonders in een ledikant liggen: onze dochter.
Patricia
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Irene op 18/06/2005 @ 19:46 
Het is en blijft toch een wonder, door de schoonheid van je kind kan je de pijn overwinnen, zo heb ik dat toen ook ervaren en nu ik het over 7 weken nog eens mag proberen, houd ik me daar maar aan vast.
Door: Dinja op 20/06/2005 @ 17:33
Ja, het is een wonder hoeveel pijn we kunnen verdragen voor onze baby's. Ik heb er alles bij elkaar 11 uren over gedaan... wat op zich niet zo heel veel is voor een eerste, maar de laatste 2u20 min. waren persweeen.
Viel niet echt mee, maar als ik nu zie wat ik ervoor in de plaats heb gekregen...
Eerst dachten ze ook da Nigel een te kort aan zuurstof had gehad, maar gelukkig was hij helemaal OK.
Groetjes,
Dinja
Door: Patricia op 21/06/2005 @ 09:50
Het krijgen van zo iets moois als een kind doet echt alle pijn vergeten. Morgaine is nu al weer ruim 10 maanden oud en we genieten echt van haar. De pijn van de bevalling, de knip en de hechtingen waren het allemaal waard. En ik hoop heel gauw nog een keertje zo iets moois mee te mogen maken.
Door: D op 04/07/2005 @ 04:33
Onze jongste is 11 maanden maar inderdaad, wat is bevallen een gedoe zeg!
Ze zeggen dat de eerste het zwaarste is, en dat bevallen daarna steeds makkelijker word...nou niets id minder waar.Onze jongste kwam na een zucht al ter wereld, de tweede deed er 2 uur over, en de derde ruim 5 uur...pffffffff
Wel heerlijk om zo een druk gezinnetje te hebben, maar de derde bevalling was echt de laatste!
Door: Cheryl op 27/06/2006 @ 14:07
Hallo ik ben nu 27 weken zwanger en snuffel opdeze site wat rond.Tot mijn grote verbazing gaat het hier om mijn nichtje Morgain een pracht meid.Grappig is dit.Patricia ik hoop dat het bij mij niet zo pijnlijk zal zijn als bij sommige dames.Ik heb bij mijn eerste zwangerschap geen weeen gehad en een keizersnee.Ik ben zo bang voor de pijnen en het zal nu misschien heel anders lopen,wie weet.Groetjes Cheryl
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.