Mijn bevalling en kraamperiode
Door Lief op 05/09/2005 - 15:04:
In november 2003 waren we dolgelukkig: een positieve zwangerschapstest.
De 9 maanden met dat kleine mannetje in mijn buik heb ik echt genoten. Ik ben 4 maanden enorm misselijk geweest, maar voor dit kleine wondertje had ik dit over.
Ik was uitgerekend voor eind juli 2004. Maar in juli, 29 kg bijgekomen en met een hitte van 30°, begon ik het welletjes te vinden.
Vanaf 25 juli begon ik mijn slijmprop te verliezen. De vroedvrouw gaf me hoop, nu zou het niet lang meer duren. Het werd 30 juli en om 10 uur ging ik op controle bij de gynaecoloog: 3 cm opening en de hals gedeeltelijk verweekt. Hij kwam eraan!
Vanaf 12 uur begint het te rommelen. “Zijn dit weeën?”
Ik heb om de 10 minuten harde buiken. “Zou dit het nu zijn?”
Het is heel warm en ik installeer me in een ligstoel op het terras. “Hmm, zo kan ik het lang kunnen volhouden.”
Met de yoga-ademhaling in het achterhoofd begin ik rustig te ademen.
De vroedvrouw komt langs om 17 uur: nog altijd 3 cm. Ze maakt een heerlijk bad voor me klaar en ik laat me erin glijden. Ze belooft van later terug te komen.
Na een uurtje in bad beginnen de harde buiken regelmatiger te komen.
Om 20 uur komt de vroedvrouw nog eens langs: 4 cm opening, het gaat heel langzaam. De harde buiken zijn nog goed op te vangen. Ik eet nog een boterhammetje en geniet van het zwoele weer. De vroedvrouw gaat naar huis en we beloven te bellen als er iets verandert.
Rond 24 uur worden de weeën hevig en ze komen om de 3 à 4 minuten. Ik vraag mijn man om de vroedvrouw toch maar te bellen.
De vroedvrouw besluit bij mij te blijven. Ik heb 5 cm ontsluiting maar de weeën zijn heel hevig.
De rest van de nacht gaat aan mij voorbij. Ik doe mijn yoga-ademhaling en neem verschillende houdingen aan om de pijn toch op te kunnen vangen. Om 6 uur ’s morgens ben ik uitgeput, ik kan niet meer. De vroedvrouw constateert 6 cm. Het gaat te traag en ik ben uitgeput. Zo kan dit niet langer. We besluiten naar het ziekenhuis te vertrekken.
Om 7 uur komen we er aan. Er komt een rust over mij wanneer ik het ziekenhuis binnenstap. “Had ik al vroeger moeten komen???”
Er wordt 7 cm ontsluiting vastgesteld. Mijn zoontje is een sterrenkijkertje en duwt verkeert, vandaar dat het zo lang duurt. Ik hoor langs alle kanten dat ik het goed doe, maar ik kan echt niet meer...
Om 9 uur komt de gynaecoloog en worden mijn vliezen gebroken. Straks komt hij nog eens langs. Ik ben uitgeteld, ik ween dat ik niet meer kan en mijn man weet ook niet meer hoe mij aan te moedigen. Ik heb me zo goed gehouden, maar nu duurt het gewoon veel te lang.
Rond 11 uur 30 krijg ik, met 9 cm ontsluiting, toch nog een epidurale. Ik ben opgelucht.
De baby ligt nog te hoog en ik ben over mijn toeren. Mijn man mag niet mee naar het operatiekwartier. Hij wacht op de kamer.
De epidurale werkt op één plaatsje niet. Dus ik voel nog wanneer er weeën zijn, maar de pijn is weg. Ik kan even rusten en mijn man is blij dat ik terug eens kan lachen. Want ook hij was de wanhoop nabij.
Om 14 uur is hij dan toch gezakt en ik heb volledige ontsluiting. Ik mag persen. Er is veel tijd tussen de persweeën, dus ik kan altijd even op adem komen. De harttonen dalen, maar na een uur persen wordt hij eindelijk geboren: mijn zoon!!! Ik kan het geluk niet beschrijven dat ik op dat moment voel. En wanneer ik de tranen in de ogen van mijn man zie, besef ik: dit is ons kindje. Eindelijk!
De borstvoeding lukt prima. Hij weet onmiddellijk hoe het gaat. Door de lange "bevalling" ben ik compleet uitgeput en emotioneel overstuur. ’ s Avonds als mijn partner vertrekt, heb ik het moeilijk, ik ween en ween en ween. Ik voel me triest. Als ook mijn zoontje de hele nacht weent van de krampen, ben ik een wrak.
De tweede dag ga ik naar huis. Oef, in mijn eigen bedje en vooral, naast mijn man liggen.
Ik ben heel blij met mijn zoontje, maar kan de bevalling en alles wat er bij kwam kijken niet goed verwerken.
De eerste weken ben ik ‘s avonds zo moe en overstuur... Na 2 maand ontdekken we dat mijn zoontje allergisch is voor koemelk en citroenzuur. Daardoor weende hij dus zoveel!
Ik stop onmiddellijk met de borstvoeding en hij krijgt sojamelk en vanaf dat moment wordt hij een blije en opgewekte baby. En ik een opgewekte mama.
Nu 7 maand later kijk ik nog met een wrang gevoel terug naar die periode. Dan denk ik: “Had ik beter dit en beter dat...”
Het verwerkingsproces is nog bezig. Op sommige momenten duiken de donkere wolken terug op. Ik geniet van mijn zoontje, maar in het achterhoofd blijft alles nazinderen.
Ik hoop dat ik, door mijn verhaal neer te schrijven, dat hoofdstuk nu kan laten rusten.
Lief
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: ilkibaby (profiel) op 05/09/2005 @ 18:28 
Hallo Lief,
Ik ben er zeker van dat je het fantastisch gedaan hebt en dat je tenvolle van je zoontje mag genieten zonder te tobben over "als ik nou dit of als ik nou dat". Elke nieuwe mama zit met duizenden vragen en niemand kan het in hun plaats oplossen, maar ik ben er zeker van dat ondanks de moeilijke en pijnlijke momenten, je een pracht van een mama bent!
Geniet tenvolle van jullie zoontje en maak je geen zorgen, we moeten het allemaal leren!
dikke zoen,
Ilke
Door: Irene op 06/09/2005 @ 10:03
ik herken het verhaal. Toen onze dochter 4 jaar geleden werd geboren, wilden we meteen beginnen met voeding tegen spugen en krampjes. Dit werd ons ontraden door consultatiebureau en kraamzorg. We waren nog zo groen als gras, dus hebben geluisterd. Zat vervolgens 6 uur lang 's nachts met een baby die de longen uit haar lijf krijste. Met 4 weken moest ze alweer naar het ziekenhuis, want we gingen er beiden aan kapot. Bleek dat ze veel honger had, meer dan gemiddeld at en dus al die tijd geschreeuwd had om eten. Het duurde nog veel weken tot alles op orde was; uitzoeken welke voeding we het beste konden gebruiken en welke verdeling (voeding tegen spugen en krampen en voeding voor hongerige babies). Bij het consultatiebureau kregen we steeds commentaar op de hoeveelheid, waarop ik uiteindelijk heb gevraagd of ze het dan normaal vonden als je kind vergaat van de honger ... Ik kijk nog wel met verdriet terug naar die tijd waarin we niet ten volle konden genieten en zij zo heeft afgezien. Maar dan kijk ik naar onze mooie meid van 4 jaar, die met plezier naar school gaat, altijd goed eet en qua lengte en gewicht altijd goed heeft gezeten en bedenk ik me dat ze toch altijd ons mooiste kind van de wereld is geweest en zeker ons mooiste meisje van de wereld zal blijven (we hebben nu sinds 4 weken een zoontje erbij).
Het is moeilijk, want ook nu modderen we weer aan. Het vermoeden bij onze zoon is ook een koemelkallergie, dus nu speciale voeding. Ik zie je schrijven over citroenzuur, dat moest ik dus gebruiken van een arts in België om zijn galwerking te stimuleren (hij heeft obstipatie), maar toen spuugde en krijste hij niet normaal meer.
Jee, een heel verhaal, ik moet toch eens verder lezen of er mensen zijn om mee te praten over de voedingsproblemen.
Probeer toch zeker de positieve dingen te blijven zien (al heb ik het daar ook niet altijd makkelijk mee), ze komen nog altijd niet met een gebruiksaanwijzing helaas ...
hoi hoi lief!!
ik weet hoe je je voelt!!
heb ong hetzelfde meegemaakt
van mijn oudste dochter!!
die okt 3 wordt!!
had die zondag wat gerommel!!
en die maandag is mijn man thuis gebleven, want het was begonnen!!
maar de centimeters wouden ook niet doorzetten!!
ik had ook eerst de weeen achter elkaar!!
en soms zat er weer wat meer tyd tussen en de weeen werden wel elke x wat heviger!!
want die dinsdag op woensdag nacht had ik pas 4 centimeter!!
en toen kwamen de weeen inenen achter elkaar!!
van 2 tot 4 uur s`nachts.
en dat bleef ook zo
en toen heb ik mijn man wakker gemaakt en gezegd dat ik nu niet meer kon !!
en ik moest ook huilen.
ik was hellemaal op!!
toen de voedvrouw rond een uur of half 5 a 5 uur kam.
zei ze dat ik dus nog maar 5 cm ontsluiting had.
we zijn toen toch maar naar het ziekenhuis gegaan.
rond de half 6 lag ik aan een monitor om de weeen en het hartje in de gaten te houden.
en op een gegeven moment kreeg ik perdrang maar die moest ik nog wegpuffen!!
de 1e 6 persweeen!!
en toen werd er op mijn buik meegedrukt en werd ingeknipt 2x een knip.
want het hartje daalde.
en ze zou en moest zo snel mogenlijk komen!!
en om 10:22 is mijn mooie meid geboren alles erop en aan!!
en het eerste wat ik zei was `` de volgende doe ik zo weer!!
heb geen pijn gehad tydens de bevalling!!
(heb ook geen verdoving gehad)
alleen een prikje in mijn been, zodat ik wat rust had.
`t`was een hele vermoeide bevalling!!
moest ook echt een weekje bij komen!!
en had alleen na de bevalling last van de inknippen!!
maar dat was na 2 weken ook weer zo goed als over!!
had gelukkig ook alleen maar buikweeen!!
want als ik mijn vriendin zo hoor met haar rugweeen!!
dat moet erg lastig zijn!!
de hele bevalling heeft dus 77 uur geduurd zonder dat ik kon slapen!!
en de 2de was heel anders!!
had niet zo snel door dat ik weeen had!!
dacht dat ze zelf gewoon tegen mijn onderbuik aandrukte!!!
maar dat bleek al de weeen te zijn!!
en dat ging allemaal veel sneller!!
begon om 6 uur s`ochtens na een goeie nachtrust!!
en om kwart voor 4 is ze geboren!!
gewoon lekker thuis!!
moest wel ff wennen want de weeen kwamen heel vlot achter mekaar!! met zowat geen pauze er tussen!!
en de bevalling heeft 10 uurtjes geduurd.
en was totaal niet moe!!
in tegenstelling van de eerste bevalling!!
wou dus ff zeggen dat eventueel de tweede bevalling niet perzee ook zolang hoeft te duren!!
de eerste was 9 dagen telaat en de 2e was 3,5 dag telaat!!
zal nog wel ff duren, maar dan hoop ik dat er ook een derde komt en wie weet tegelijk wel een 4de ben namenlijk een tweeling en heb dus kans op een tweeling!!
mijn moeder is ook een tweeling!!
en in de beide fam van mij en mijn man zit genoeg tweelingen!!
ach we zien wel hoe alles loopt!!
veel liefs trienke
Door: lief op 09/09/2005 @ 11:35
Hey , hartelijk bedankt voor jullie reacties. Ondertussen duiken de donkere wolken minder en minder op en zijn er veel zonnige perioden.
Nu kan ik op en top genieten van mijn zoontje.
groetjes
Door: daniëlle (profiel) op 14/09/2005 @ 22:30
Hoi Lief,
Ik kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt. Ook ik heb mijn bevalling ervaren als een loodzware opdracht. Ook nu, bijna een jaar later, kan ik er nog emotioneel onder zijn. De indruk die het op mij heeft nagelaten is enorm...zowel in positieve als in negatieve zin. Toch zou ik het direct weer willen doen..zeker als ik in de ogen van ons dochtertje Fenne kijk. Zij is het mooiste wat ons had kunnen overkomen! En dat geldt voor jou zo te lezen ook! Mochten we gezegend worden met een tweede zwangerschap, dan wil ik mezelf bewijzen dat ik het die eerste keer toch niet verkeerd heb gedaan..het was gewoon niet anders!
Ik hoop dat, mocht het jullie wens zijn, een tweede zwangerschap en bevalling vele malen prettiger zal verlopen.
liefs,
Door: Jenna op 13/10/2005 @ 17:23
Hallo,
ik heb ook een sterrekijkertje gebaard, al ging de ontsluiting bij mij wel snel (heb alleen 3 dagen met hevige voorweeen gelopen
).Om 16.00 uur ben ik gestript en om 22.30 uur mocht ik gaan persen!!!!! Toen bleek dat ze een sterrekijkertje was (volgens mij heb je meerdere varianten!!) en kon niet op de natuurlijke manier geboren worden. Ze is uiteindelijk om 0.16 uur met behulp van de vacuumpomp geboren. Toch ervaar ik het niet als heel naar, het was niet anders en ik was juist heel blij dat er zo snel werd ingegrepen. Tot nu toe is er bij mij nog nooit de gedachte opgekomen van als ik nou eens dit of als ik nou eens dat...
Ik weet eigenlijk ook wel zeker dat je een bevalling nooit fout kunt doen, je staat gewoon op de automatische piloot en hebt even niets over je eigen lichaam te vertellen. Er zit iets in dat klaar is en eruit moet, en tja, soms zitter er van die eigenwijze kindjes in die verkeerd gaan liggen, allemaal de "schuld" van moeder natuur.
Ik geniet iedere dag weer met volle teugen van mijn dochter, huilen of lachten!
Ik leg me wel bij Danielle neer, en hoop ook dat een tweede bevalling lekker snel en goed zal gaan. Geniet ervan!
Groetjes
Door: Lief op 10/11/2005 @ 10:53
Danielle en Jenna,
Inderdaad hebben we niks fout gedaan en bij elke vrouw is de bevalling anders.
Mijn collega is vorige week bevallen van haar eerste kindje, een dochtertje.
Op 3u tijd en het was een stuitje!!!
Als ze me belde zei ze "je zal me vervloeken": omdat het bij haar heel snel en zonder te veel pijnlijke weeen was gebeurd.
Tja, ik had even een wrang gevoel hoor. Maar elk lichaam is anders en daar moet ik me bij neerleggen.
Ik begin nu zo stilaan te dromen van een 2de. Mijn man staat erachter als ik er helemaal klaar voor ben.
Maar dat is het hem juist, als het te echt wordt, schrikt het me toch nog af. Vooral omdat de kraamperiode zo zwaar is geweest en ik eigenlijk toch niet ver van een postnatale zat.
Hoe gaat het nu met jullie??
Met mijn zoontje alles ok hoor, een echte lachebek.
Door: Lief op 22/01/2006 @ 12:15
Hey
We hebben beslist om vanaf juni 2006 voor ons 2de kindje te gaan. Ik ben er klaar voor en wat de bevalling en kraamperiode betreft; dat zien we wel.
Hoe gaat het met jullie?
Door: Tais op 22/03/2006 @ 03:06
Hoi,
Ik had ook al zo'n lange bevallig.Heeft bijna 4 dagen geduurt! En ik kreeg geen enkele steun van mijn verloskundige. Ze heeft achteraf ook geprobeert te ontkennen dat de bevallig zo lang duurde. Gelukkig was ik in het ziekenhuis bevallen, dus kon ik haar gewoon met haar neus op mijn geboorte verslag drukken, die in dat ziekenhuis was opgesteld. maar ook tijdens bevallig was ze erg vervelend. Mijn weeen zaakten dat ook elke keer als ze langskwam. en dan zei ze elke keer weer : noem je DIT nou weeen? en ze geloofde mij gewoon niet dat ik al die tijd gewoon netjes om de 5 min. een sterke wee kreeg van 1,5 min! tot de verpleegkundige haar vertelde dat het toch echt waar was. en toen heeft ze eindelijk mijn vliezen gebroken-krijg ik 10 minuten later een enorme weeenstorm! en een uur later persdrag. Ze kwam nog net op tijd aan. En jawel, bij de nabespreking van mijn bevalling ontkende ze ook dat ik een weeenstorm had. God zij dank waren de verpleegkundigen echt geweldig. Toch had ik er erg veel moeite mee dat verloskundige zo naar deed. ik had al een enorm gevoel dat ik tekort schoot, omdat het zo lang duurde, maakt ze mij alleen maar schuldiger voelen. Ze wilde mij na 2 dagen (en maar 4 cm ontsluiting) niet eens strippen! Ze vroeg mij zeer verontwaardigd hoe ik op het IDEE was gekomen en hoe ik uberhaubt erachter kwam dat dat tot de mogelijkheden behoorde. Mijn man stond wel de hele tijd achter mij, en ook het ziekenhuispersoneel steunde mij. Toch ben ik na de bevallig nog een tijdje depressief geweest. Nu is alles weer goed,maar ik zal nooit meer naar die verloskungenpraktijk gaan! Al is zij de laatste in de wereld!
Door: Lief op 07/03/2007 @ 14:20
Ik ben ondertussen van mijn 2de kindje, een meisje bevallen.
Van begin tot einde heeft het 7u geduurd en alles is heel vlot gegaan.
Ik was er zo bang voor, maar je ziet, het kan ook anders.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.