De laatste loodjes...
Woensdag 26 augustus 1998.
Mijn zwangerschap heeft nu bijna zijn volle negen maanden behaald en ik moet eerlijk toegeven, dat het al bij al erg goed mee is gevallen. Toch zijn er de ups en downs geweest, denk maar aan de eerste maanden: misselijkheid, braken en vooral mijn lunch moest er steeds weer aan geloven.
Dan was er die periode met Jessica en Wesley, onze pleegkindjes, waarop alles beter ging en waar ik een fijne periode mee had. Alleen begon ik opeens erg last te krijgen van verkrampte kuiten en vermoeide benen. Mijn lichaam kon de hele situatie niet meer bolwerken en ik belandde in het ziekenhuis. Nu is dat allemaal achter de rug. Intussen is hun moeder bevallen van een dochtertje (Kaia) op mijn verjaardag, zodat de kindjes weer thuis zijn.
Toch is het laatste trimester van mijn eerste zwangerschap nogal pijnlijk geworden. Pijn in onderbuik, urineleider en vooral op de spieren. Gelukkig komt de kinesiste drie keer per week langs voor massage en oefeningen.
Hilde, de eerste hoogzwangere kinesiste die eerst langs kwam, heeft helaas haar zoontje van 6 dagen oud verloren. Zijn hartje was niet in orde. Het kindje heette Niels.
Ann, de nieuwe kinesiste heeft mij verder goed verzorgd en vrijdag komt ze voor de voorlopig laatste keer langs. Toch zullen we contact houden tot mijn eerste telg geboren is, zodat ze het eens kan bewonderen.
Ik heb ook veel last van vaak te moeten plassen. Ook zitten en liggen wordt lastig en dus tracht ik me maar op mijn hobby's te concentreren (computer en handwerken).
Nu is Danny (mijn toekomstige echtgenoot en vriend, waarmee ik al jaren samen woon in een eigen huisje met tuintje en beestjes) eindelijk aan de babykamer aan het verder werken. We hebben lang op de ramen moeten wachten, maar ze staan er nu toch in!
De inrichting komt er pas als ik in het ziekenhuis lig en ons eerste telgje geboren is. Hij heeft speciaal een paar halve dagen verlof genomen om eraan door te kunnen werken en ik compenseer dat met een goede maaltijd te maken voor mijn harde werker!!! Bovendien moet hij nog wel van zes tot tien gaan werken, dus zijn het vermoeiende dagen voor mijn schatje.
Mama (mijn moeder) is met mijn verjaardag bij ons langs geweest met Snoopy (haar poedeltje) en we zijn lekker samen mosselen gaan eten in de GB. We zijn ook nog wat gaan shoppen en naar de kermis geweest (dat was prettig en lang geleden), waar we genoten van heerlijke smoutebollen.
Ik heb mezelf een nieuw brilletje aangeschaft, dat me uiteindelijk toch veel beter zit! In het begin is alles wennen. Mijn haarkapsel bijvoorbeeld, dat leek me veel te kort maar ik ben er nu blij om want het is heel praktisch om te wassen en te kammen! Vooral met al mijn rugklachten.
De baby beweegt nog steeds even erg. Tijdens de hele zwangerschap (tussen de vierde en vijfde maand begon het) heb ik daar nogal wat stampjes van gekregen hoor! Maar achteraf bekeken, halen de heerlijke momenten de overhand op de laatste pijnlijke schopjes nu en dan en het gewroet van de baby die nu te weinig plaats over heeft.
Momenteel ben ik aan de kruissteek bezig van een drumjongen en die hoop ik nog af te krijgen eer baby geboren wordt. Lukt het me, dan kan ik het later samen met het meisje inkaderen en op de babykamer een mooi plaatsje geven!
Kun je geloven dat ik er amper een maand over heb gedaan om dat motiefje te maken? Mijn absoluut record was wel het lintje voor Nicole's moeder, een goede vriendin van me. Dat was op een dikke week klaar. Maar toch mag ik best trots zijn op deze prestaties want mijn andere motieven duren al jaren!!
Nou, dat was het voorlopig, misschien breng ik nog meer verslag uit binnen een paar dagen over het verdere verloop.
Tot dan.
Vrijdag 4 september 1998
Het was een zeer zware vermoeiende dag, Mijn benen wogen loodzwaar en ik kon haast niet meer zitten, liggen of gewoon staan. De toestand wordt nu echt ondraaglijk. Volgens mij zal het niet lang meer duren.
Ons mama heeft samen met mij de kasten op Steffi's kamertje terug gevuld nadat ze ze had uitgewassen.
Ons mama is al vanaf woensdag bij ons en morgen moet ik op controle bij de dokter. Eerst hadden we afgesproken dat ik woensdag binnen zou gaan om de bevalling op gang te brengen, maar daar wou ik niet van horen! Ik wou weten hoe het was om te bevallen, spontaan, dus. afwachten en afzien! Ik had al weeën maar toch nog niet snel genoeg op elkaar om binnen te gaan.
's Avonds keken we naar de film "The nutty professor" met Eddy Murphy, en we hebben heel wat afgelachen. Dan werd het tijd om te gaan slapen. Ik heb nog vlug een kortere nachtjapon aangetrokken omdat ik vond dat die lange te lastig was, zeker met al die pijn. Ik had echt moeite om me nog om te keren in bed, laat staan om stil te liggen!
Welterusten mama, slaap lekker Danny.
Zaterdag 5 september 1998
Ik had het al eigenaardig gevonden dat Kelly, ons hondje, de vorige dag ontroostbaar had liggen janken. Eerst dacht ik dat het kwam doordat ze van Snoopy's eten had gegeten (daar zat medicatie in) maar nu weet ik waarom ze zo flauw deed. Ze had het aangevoeld, dat er vandaag iets te gebeuren stond.
Omstreeks 00:45 brak mijn water. Dat was een hele ervaring, de leukste van de hele zwangerschap. Ik voelde mij gisteren al zo anders en ook de massage van de kinesiste hielp niet echt meer. Naar het toilet gaan, ging al helemaal niet meer zonder moeite en pijn. Rondlopen was me ook teveel geworden, amai zeg! En ik had dik slijmverlies gehad.
Gelukkig dat ik die korte pon aan had want net toen ik me op mijn zij wou leggen: "Pats!" Danny schrok en kon het eerst niet geloven toen ik zei: "Mijn water is gebroken, schatje!"
"Serieus, meent gij da? Nu?" Ocharme... hij was moe van de hele week vroege te doen.
Ik vroeg hem wat ik moest doen maar dat wist hij ook niet. Alleen naar het ziekenhuis rijden, meer kon hij ook niet bedenken.
Ik ging naar de badkamer. Het water bleef maar komen en m'n slipje was doornat met licht bloedverlies. Het was bijna zover, dacht ik. Ik vroeg Danny om een schone slip en een extra dik nachtverband (dat gelukkig in de bus als staaltje was aangekomen), trok mijn badjas aan en stond te trillen op mijn benen. Terwijl Danny mama verwittigde dat het zover was, belde ik de huisdokter op om te zeggen dat ik binnen moest. Mama was ongerust omdat we haar 's nachts alleen thuis lieten.
Onderweg naar het ziekenhuis bleef ik rillen, bibberen en klappertanden, deels van de spanning, deels van de schrik, deels van opgewondenheid, deels van vreugde en opluchting, deels van zenuwachtigheid voor het onzekere dat nog moest komen.
Ik loodste Danny naar de spoedgevalleningang. Waar een verpleger me in een rolstoel hielp en me een deken gaf omdat ik nog steeds rilde. Mijn hartslag ging sneller dan 140 per minuut! Terwijl Danny de auto weg zette, werd ik een eindje verderop de gang ingereden. Het bibberen ging niet over.
Toen Danny terug kwam met de koffer en camera, zijn we samen naar de arbeidskamer vertrokken. Binnen het uur kreeg ik mijn infuus, een verdovingsprik en een epidurale katheter tegen de pijnlijke weeën. Nog steeds bibberend, probeerde een vroedvrouw (die later ook bij de bevalling aanwezig was) mij te kalmeren en me te helpen om een kattenrug te maken en in die houding te blijven liggen zonder te bewegen. Dat ging helemaal niet makkelijk want ik bleef maar bibberen! Ik voelde er niets van de epidurale, alleen een ijzig koud gevoel ineens alsof er water doorheen mijn hele rug stroomde.
Toen dat achter de rug was, mocht ik terug op mijn rug gaan liggen, soms ook op mijn zij, zodat ik wat kon proberen te slapen. Vier verschillende verpleegsters zijn me afwisselend inwendig komen onderzoeken. Dat vond ik het minst aangename van alles maar achteraf bezien, loonde het toch steeds de moeite. Ik had immers elke keer een centimetertje winst.
In het begin kon ik ook nog goed (en vaak) plassen en de verdoving werkte de eerste keer het langst. Met baxters hebben ze de weeën doen opdrijven, nadat de gynaecoloog langs geweest was (tegen half 11 pas). Ze maakte grapjes, zei dat ze nog even de tijd had om boodschappen te doen en een tas koffie te gaan drinken. En dat ik beter niet meer op controle moest komen, want dat het grote moment met rasse schreden naderbij kwam.
Hoewel Danny en ik niet veel geslapen hebben, deed het af en toe toch deugd om van het gebibber verlost te zijn. Het was er ook niet heel warm op de kamer, wat misschien maar goed was ook.
De anesthesist is verschillende keren moeten komen om verdoving bij te geven. Twee keer duurde het enorm lang eer ik verdoving bijkreeg, omdat hij onvindbaar was of te druk in de weer. Dan voelde ik de weeën duidelijk pijnlijker worden en dat deed geen deugd! Maar ik heb op z'n minst gevoeld hoe het is om alle twee minuten weeën te krijgen, ook al was het van korte duur.
Toch begon ik behoorlijk ambetant te worden van het lange wachten: "Zeg, lig ik hier om pijnloos te bevallen of wat? Dat duurt nogal, zeg! Straks schreeuw ik moord en brand dat ze het tot in de stad horen!", zei ik nerveus.
Gelukkig was er een tv op de kamer, die voor wat afleiding kon zorgen. En maar wachten tot de opening groot genoeg was. Ik viel ben nog in slaap gevallen omstreeks 16u en heb toen liggen zweten. Tot de gynaecoloog me een uur later kwam wekken en rechtzetten.
Een half uur later werd ik op de verloskamer van bed verwisseld, het persen kon beginnen. Wat was het vermoeiend. Ik sliep nog half en was totaal uitgeput. Een goede perswee, en persen maar! Alles werd gefilmd door Danny, op mijn verzoek. Binnen de vijf minuten was ons kindje geboren, een meisje, Steffi.
Ik heb in elk geval heel wat traantjes gelaten, eens ik Steffi hoorde huilen. En dan het ultieme moment, waarop ik zolang had moeten wachten: een klein huilerig meisje, helemaal van mij, in mijn armen.
En zij maar schreien. Wat was ze mooi en zoveel haartjes dat ze had. Ik huilde met haar mee van ontroering, blijdschap, geluk en opluchting dat ze oké was.
Terwijl ons kindje verzorgd werd, werd ook ik verzorgd en mijn knip werd dichtgenaaid. Danny mocht haar ook eventjes vasthouden, terwijl ik weer in bed gelegd werd.
Plots moest ik overgeven, het hield niet op... maar even later voelde ik mij al iets minder misselijk. Steffi werd weer in mijn armen gelegd, terwijl we naar de kamer reden. Ik besefte nog niet goed wat er allemaal gebeurde. Ik moest nog bekomen van de bevalling.
Toen we op de kamer waren, had Danny naar huis gebeld en ze kwamen meteen met mijn moeder. De hele avond bleef ik huilerig. Onze ouders huilden ook en Danny en ik huilden in elkaars armen van geluk. De oma's waren trots en blij en ook Mario (Danny's broer) en Niki (diens vriendin) waren erbij.
Zolang de verdoving werkte, had ik weinig of geen pijn en hinder van mijn knip, dat is achteraf pas begonnen. Lieve help, zeg! Maar ik had het er graag voor over, voor zo'n lief schattig poppetje, het mooiste geschenk voor een mama.
Diezelfde avond mocht ik proberen om Steffi borstvoeding te geven, om haar te laten wennen. Het viel niet mee. De hele tepelkolf moest in haar mondje gepropt worden en het zuigen zelf, was in het begin nog wat pijnlijk. Eens het zuigen vorderde, ebde de pijn weg en kon ik mee genieten van dit fijne moment. Na het zogen kreeg ze nog een flesje met suikerwater, zodat ze zeker voldoende vocht naar binnen kreeg.
De eerste foto's werden gemaakt, de eerste emoties kwamen naar buiten en het resultaat van deze lange dag (17,5u) is een gezond dochtertje met een mooie zwarte haardos, dat je hartsverwarmend in de ogen kijkt tijdens het voeden. Vertederend en zalig... moeder zijn!
Mireille
Vervolgverhaal:
De kraamperiode...
Reacties:
Door: Anoniem op 22/06/2001 @ 09:45 
Dag Mireille,
Wat leef je in een mooi land, dat je gewoon een epiduraal krijgt. In Nederland laten ze je gewoon flippen van de pijn. Helaas werd mijn bevalling daardoor een waargebeurde nachtmerrie. Voor mij geen kindje meer of bevallen met verdoving!
Door: Bruno op 23/12/2001 @ 21:17
Hello Mireille,
Mijn vrouw is zwanger van ons tweede kindje, bij de eerste kreeg ze gelukkig een epiduraal (ja, In Nederland !). Echter blijkt achteraf dit vooral uit geluk zijn : we zijn op gesprek geweest bij de gynecoloog, en ze deed heel moeilijk over een epiduraal voor de 2de. Als mijn vrouw 's-nachts gaat bevallen, dan is er geen anesthesist bereid om te komen. En overdag is maar afwachten of ze het nodig vinden. We overwegen om maar naar Belgie te gaan voor de bevalling, maar moeten wel zeker van zijn, dat ze wel soepel mee omgaan : krijg je in Belgie altijd een epiduraal als je om vraagt ? ook 's-nachts ?
We zijn wel benieuwd !
Veel groetjes, en fijne kerstdagen met jouw kindje,
Bruno
Door: Anoniem op 15/01/2002 @ 12:57
beste anoniem, wat zijn die belgen verwend he, geen centje pijn, meteen platgespoten.Dat gaat in nederland wel anders, na 1 1/2 dag weeen ben ik van een baby van 4 kg bevallen, met knip, met tang, zonder enige verdoving. Pijnbestrijding is voor de zwakke aansteller, zo werd mij gezegd.Waarom beslist iemand anders of ik wat mag of niet, wanneer gaat nederland de 22(nee, 21!!!) eeuw in en stopt met als enige land in europa en moderne wereld met hetr opzettel;ijk schuldgevoel aanpraten bij pijnstilling en het botweg weigeren zoals bij mij.
Bruno, veel sterkte voor je vrouw en jezelf, en laat ze zien dat je hun niet nodig hebt, dan maar zonder, dat lukt ook wel, kijk maar naar mij, 30 uur weeen ; helaas is het in ned. niet anders.
Door: Angela op 15/01/2002 @ 13:25
Ik kan me zo ergeren aan die vrouwen die durven te klagen over de 'pijn'bij hun bevalling als ze een epidurale verdoving hebben gehad!Ik heb een zoon van 4390 gram en 53 cm. lang op de wereld gezet op eigen kracht, zonder zielig te doen en zonder pijnmiddeltjes, na een bevalling van 12 uur.Dan weet je pas wat pijn is, deze mevrouw en anderen met hun verhalen waar ze rennen naar het ziekenhuis om een epidurale te krijgen, moeten niet zeuren.Met 4 of 5 cm. ontsluiting verdoofd en dan klagen over pijn, of even wachten op de gyn. of anesthesist, kom nou, hoe kleinzielig ben je dan? Moesten deze vrouwen maar eens naturel bevallen, dan konden ze hun verhaal opschrijven, nu is echt niemand onder de indruk. Waarvan, niemand zegt wat knap als jre maar hebt liggen wachten zonder pijn totdat de baby er is. Dit is mijn mening in ieder geval, maar iedereen moet het zelf weten, maar klaag niet als je verdoving kreeg!
Door: Pmmeke op 23/01/2002 @ 12:21
Het belangrijkste is dat het kind het goed stelt. Toegegeven er zijn verschillen tussen Nederland en Belgie. Welke methode er best is, dat is bijzaak.
Als je kind maar gezond is.
Door: Anoniem op 08/02/2002 @ 11:33
Ik vind de reactie van Angela behoorlijk agressief. Een bevalling van 12 uren ???? pfoe !! een peuleschil. Hoe voelt dat ?
Ik heb een eerste bevalling meegemaakt van 26 uren. Ik werd bijna verplicht om een epidurale verdoving te nemen na een uur of 15, ook al omdat de kans bestond dat ik een keizersnee zou krijgen en dat het dan gewoon een kwestie van "bijspuiten" zou zijn. Er zijn vrouwen die praktisch geen last hebben van weeen, en er zijn vrouwen die echt liever sterven dan nog weeen te moeten doorstaan. Dit heeft te maken met zoveel factoren (hoe ben je gebouwd, hoe deed je moeder het, je zussen ?...)
Iedereen moet voor zichzelf uitmaken wat haar het beste lijkt. En het kan best dat je toch tussen het inspuiten van de verdoving erg veel last hebt van de weeen. Waarom zou een vrouw dan niet over die pijn mogen spreken ???? Ik vind de reactie van Angela in ieder geval erg arrogant. Ik ben hoogzwanger en weet nu al : ik vraag lekker een epidurale verdoving en als ik toch nog pijn heb tussenin, ervoor, erna of tijdens de verdoving : dan zal ik het nog uitroepen en geen Angela zal me dat verbieden !!!
Door: corine op 05/11/2002 @ 11:50
Ikzelf heb een kindje gekregen van 4930 gram.Ook met vacuum aangezichtsligging nb zonder persweeen.Ook de gewone weeen waren verschrikkelijk vw inleiding.Dus een weeenstorm.Dit alles was zo erg dat de gyneacoloog zelf heb aangeboden om bij de volgende een ruggeprik te plaatsen en hij heeft meteen uitgelegd dat de geboorte op zich wel te voelen is om te zorgen dat je goed meeperst.Ik weet wel wat ik doe volg. keer
Door: Anoniem op 05/07/2003 @ 15:19
Ik kan me zo ergeren aan mensen zoals Angela.
Ik vind dat vrouwen zelf moeten kunnen kiezen voor pijnbestrijding bij hun bevalling en dan hoef je echt niet minder trots te zijn!
Pijn was vroeger misschien nuttig maar tegenwoordig laat iedereen zich ook verdoven bij het vullen van een kies.
Ik vraag me af of Angela soms bang is voor een prikje!!
Door: Daniëlle op 22/11/2003 @ 02:57
Nou nou Angela, jij behoort tot de oervrouwen die van alles "vinden".
Het is nu eenmaal bewezen dat de 1 meer pijn heeft dan de ander en dat heeft alles te doen met bepaalde hormonen die het lichaam aanmaakt, niets met wat men in hun hoofd haalt !!!
Vergeet je net dat als je een ruggeprik krijgt en dan weeën mist, dat je dan de natuurlijke opbouw van de pijn verdragen niet meemaakt ?
Je krijgt dan ineens weeën die je lichaam niet gewend zijn.
De grootte van je kindje heeft op dat moment niet veel te maken met de pijn die je voelt.
Ik ben iemand die op het punt staat van bevalling en de 1ex een keizersnede heeft gehad.
Ik woon in Nederland en daar is een ruggeprik niet gerbuikelijk en ik kies er in 1e instantie niet voor maar laat vrouwen dan wel in hun waarde !
Men zegt wel eens tegen mij "jij hebt er niets voor hoeven doen, lekker makkelijk zo’n keizersnede", ach dat dat soort mensen na een week weer rondhuppelden laat ik maar kletsen.
Er zijn nu eenmaal vrouwen die een bevalling anders beleven.
Ik neem aan dat jij je bij de tandarts ook niet laat verdoven ? Want ach, waar zou jij over moeten klagen, jij kan toch alles aan ?
Door: Anoniem op 03/12/2003 @ 22:00
Ik stoor me echt aan het Nederlandse verloskundige systeem. Het is fijn voor vrouwen die een natuurlijke bevalling willen zonder pijnbestrijding maar als je een ruggenprik wenst dan sta je in Nederland wel in de kou. Door de hoge eigen bijdrage van een poliklinische bevalling zonder medische indicatie worden vrouwen ook nog eens gedwongen om thuis te bevallen. Er zou een mogelijkheid moeten zijn om te kiezen voor een ruggenprik. Vrouwen zijn ook nog eens heel hard voor elkaar om een ander een schuldgevoel aan te praten als ze bang is voor de pijn. Iedere vrouw is anders en heeft een andere pijngrens. Bovendien is er maar weinig eerlijke informatie te vinden in bladen voor aanstaande ouders over pijnbestrijding. Het valt mij op dat complicaties die heel weinig voorkomen worden beschreven alsof het heel vaak voorkomt. Vrouwen worden hiermee onnodig bang gemaakt en dom gehouden. Ik vraag me af hoe lang het nog gaat duren voordat er in dit land keuzevrijheid komt over de wijze- en plaats van de bevalling.
Door: Anneke op 09/07/2004 @ 20:48
jeetje wat een haat en nijd onder mekaar, zoals er net al gezegt is iedere bevalling is uniek dus niet tevergelijken, en de ene vrouw heeft een hogere pijngrens dan de ander! Ik heb 2 kinderen zo gebaart zonder verdoving nee het voelde niet lekker aan maar ja dt wist ik vantevoren ook wel, ik ben nu zwanger van de 3e en zie wel hoe het komt ik hoef nu ook geen verdoving maar respecteer zeker de vrouwen die er wel een willen, man waar zijn we eigenlijk mee bezig elkaar ophitsten met ik kan wel en jij niet zonder verdoving bevallen??Ik vind een bevalling sowieso een wonder en wij spelen als vrouwen onder mekaar het toch maar weer mooi klaar om bloedmooie kindjes op de wereld te zetten met of zonder verdoving laten we het asjeblieft gezellig houden!!Enne Angela die felle reactie van jou erg stoer maar ik denk dat jij het evengoed knap moeilijk hebt gehad op een bepaald ogenblk dat maak je mij niet wijs het interesseeerd mij verder ook niet maar bekritiseer dan ook niet iemand anders!!groetjes van een moederEn je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.