Een spannende bevalling...
Door Sabine op 06/11/2007 - 20:26:
Hallo mama’s (in spé),
Ik wil graag mijn verhaal hier ook neerzetten.
Na een jaar proberen, belanden we bij de gynaecoloog. Bleek dat ik teveel mannelijk hormoon had (wat het niet simpel maakte om zomaar zwanger te raken), en mijn man had een te lage zaadtelling. Maar…
Deze keer had ik mijn regels nog niet, terwijl ik die allang moest hebben. Dus nam de gynaecoloog bloed af en mochten we de dag erop bellen voor de uitslag.
Op 25 augustus, een dag die ik nooit vergeet: “Proficiat, mevrouw, u bent zwanger!”
Ik wou die eerste weken zwijgen omwille van een eventuele miskraam, maar dat lukte ons niet!
De eerste 3 en een halve maand was ik misselijk, maar dat namen we er gewoon bij.
Daarna ging ik echt genieten van mijn zwangerschap. De baby bewoog, we wisten dat we een dochter kreeg, alles ging goed…
Tot die beruchte 14de december (20 weken zwanger)…
We zaten gezellig samen in de zetel tv te kijken, toen ik plots iets “warms” tussen mijn benen voelde. In volle paniek naar het toilet: bloed! En nog geen klein beetje!
Mijn man heeft mij onmiddellijk naar het ziekenhuis gebracht. Gelukkig voelde ik de baby nog bewegen, maar toch was ik doodsbang. Ik wou dit wonderkind niet afgeven, we wachtten al zo lang!
Ze hebben nooit kunnen achterhalen vanwaar die bloeding kwam, want ons spruitje deed het supergoed! Ik kreeg een paar dagen bedrust, daarna ook nog veel rusten maar niet meer bedgebonden.
Na de schrik van mijn leven opgelopen te hebben, ben ik nooit meer echt gerust geweest. Ons kleintje deed het goed, maar dat bloed moest toch ergens vandaan komen!?
Op 26 weken begonnen de harde buiken. Die maakten mij alleen maar angstiger.
Op 28 weken lag ik aan de monitor omdat de harde buiken pijnlijk werden. Alles was in orde, zolang ik maar zo veel mogelijk stil zat. En zo kropen de weken voorbij… De enige momenten waar ik kon van genieten, waren de bewegingen.
Op 33 weken begonnen de voorweeën. Hoe vaak heb ik toen niet gedacht: nu is het zover! Op 34 weken bleek ik al 3 cm ontsluiting te hebben. Opnieuw moest ik zoveel mogelijk liggen en ik mocht niets meer in het huishouden doen. Vanaf de voorweeën heb ik ook geen rustige nacht meer gehad.
Ik had al vanaf het begin het gevoel dat de baby te vroeg ging komen… Ik grapte nog tegen mijn moeder: “Ze komt vast op 7-4-7, zoals de Boeing. ’t Wordt een specialeke!”
36 Weken en 1 dag zwanger om 20.30u: de voorweeën komen steeds vaker terug en als ik naar het toilet ga, zie ik een klein beetje bloed. Toch maar naar het ziekenhuis voor de zekerheid. Conclusie daar was dat ik nog geen weeën had, dus werd ik terug naar huis gestuurd.
Na een half uurtje thuis waren we weer op weg naar het ziekenhuis. Ik had al om de 5 minuten weeën. Blijkbaar was de monitor verouderd en werden de weeën niet goed geregistreerd.
Bij onze aankomst van het ziekenhuis loopt vocht tussen mijn benen. Het is niet enkel vruchtwater, maar ook bloed. Vrij veel ook nog, en daarom moet ik mijn weeën al liggend opvangen. Rug- en beenweeën, geen pretje, hoor! Maar ik weigerde een epidurale. Het was ook haast te laat want ik had al 5 cm ontsluiting.
Mijn man heeft heel goed zijn best gedaan, en zijn massages en kalmte hebben me goed geholpen.
Om half 3 word ik naar de verloskamer gebracht. Ik had al een enorme persdrang, maar er moest nog een half centimetertje bijkomen. Ik kreeg constant zuurstof toegediend want de hartslag van ons meisje daalde. Ik heb het allemaal niet echt bewust meegemaakt, maar toch wist ik dat er iets niet goed zat.
Na 20 minuten persen, werd ons dochtertje om 3.11u geboren. Mijn man krijgt niet de kans om de navelstreng door te knippen want ze namen haar onmiddellijk mee. Ik volgde met mijn handen naar de deur en begon me nu toch wel ongerust te maken.
Na een 10-tal minuten kwam de kinderarts ons vertellen dat ons meisje zelfstandig ademde. Alleen had ze maar een Apgar-score van 2. De placenta had losgelaten, waardoor er bloed in het vruchtwater zat en ons meisje dit inslikte. Vandaar het zuurstoftekort en de daling van haar hartje.
Ze woog 3010 gram en was 50 cm groot, maar moest toch de couveuse in. Ze kreeg daar een navelkatheter. Ze was ook erg prikkelbaar en had tijd nodig om te recupereren. Maar dat deed ze wonderwel en na 2 dagen mocht ze bij me op de kamer.
Achteraf werd ons verteld dat we superveel geluk hadden gehad dat het geen spoedkeizersnede was geworden. Dat de bevalling zo snel ging, had ervoor gezorgd dat ons meisje erdoor is gekomen. Want als het langer had geduurd, had het fataal kunnen aflopen.
Vandaag doet het me nog soms pijn dat ik mijn kleine meid niet direct op de buik kreeg. Maar als ik nu naar haar fonkelende oogjes kijk en haar glimlach zie, ben ik zo gelukkig dat ik een gezond en tevreden kindje heb. Want niets is toch belangrijker dan dat!?
Groetjes,
Sabine
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Kimmy (profiel) op 12/11/2007 @ 15:21 
Mijn verhaal is eigenlijk compleet niet vergelijkbaar, met een voorspoedige zwangerschap en een hele snelle arbeid (met epidurale). Maar bij het breken van de vliezen, bleek dat het vruchtwater vol meconium zat. Mijn zoontje werd ook onmiddellijk meegenomen voor extra zuurstof en zo, en heeft 1 nachtje in de couveuse doorgebracht. Ik begrijp dan ook heel goed je teleurstelling dat je je kindje niet direct op je buik kreeg.
Door: carola op 27/11/2007 @ 18:54
hallo
mijn zwangerschap verliep prima alle controles goed doorstaan.
een week voor ik uitgerekend was moest in naar de verloskundige.
ze zou even kijken hoe zwaar kind ik ongeveer zou krijgen ze voelde en voelde toen zei ze tegen mij het kind is ongeveer 7pond.
dus ik had zoiets van mooi das een mooi maatje lijkt mij.
die zondags erop kreeg ik weeen savonds begon het.
heb de hele nacht door huis heengelopen met weeen en sochtends vroeg rond 4:15 kwamen ze tussen de 4 a 5 minuten dus wij onze verloskundige gebeld en gelukkig had mijn favoriete verlos dienst.
die was er rond 6:15 en ik had toen al 5cm.
ma het bleef bij 5cm er kwam niks meer bij maar de weeen werden wel steeds heviger.
ik kreeg nog 1uur als er dan nog niks bij kwam moest ik naar het ziekenhuis en dat was iets wat ik absoluut niet wou maar helaas hadden we naar een uur niets te willen en moesten we naar het ziekenhuis met de wetenschap de dag erna weer naar huis te mogen.
ik werd daar meteen aan infuus gelegd met een goedje voor de ontsluiting.
ook ik had been en rug weeen nou das echt geen pretje.
op een gegeven moment had ik 9cm ontsluiting maar mijn kind was niet genoeg ingedaald en ze wou overleggen met gyneacoloog over hoe nu verder.
toen ze weg was kreeg ik giga persweeen en zei ik tegen mijn man ze kunnen me wat ik ga persen nou dat was fijn ik heb heerlijk liggen meepersen en voelde mijn kindje gewoon zakken.
toen de gyneacoloog er was had ik 10 cm ontsluiting en ze was mooi ingedaald dus ik mocht meepersen.
binnen 5 minuten was ze eruit maar de navelstreng zat om haar nek dus ze werd meteen meegenomen mijn hart stond effe stil ik schrok me dood totdat het moment ze begon te huilen heerlijk geluidje.
maar net als jullie heb ik haar ook nie op de buik gehad ze werd meteen naar de couveuse gebracht terwijl ze 4440 gram woog dus bijna 9pond en 53 cm dus een beste meid.
maar ik heb net als jullie dat moment gemist en dat is echt erg ik zit er nog dagelijks mee maar als ik haar zie ben ik blij en gelukkig dat ik een gezonde dochter heb.
maar dat eerste moment met je kind kan je niet meer overdoen en daar baal ik van maar niettemin geniet ik dag in dag uit van haar.
ik wens jullie dan ook alle geluk met je kindje en geniet ervan.
ik wou dit even met jullie delen en ik ben blij dat ik niet de enige ben die dit heeft meegemaakt.
groetjes carola
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.