Een weekje in het ziekenhuis.
Vrijdag 18 mei '01 - dinsdag 22 mei '01
Toen het gisteren niet meer beterde met ons Jolientje, werd ik gek van angst en boosheid tegelijk. Ik vroeg eerst papa om nog pampers te gaan kopen bij het Kruidvat en wat boekjes voor Steffi, maar eigenlijk had ik er beter aan gedaan ons Jolien in te pakken en ons eerst te laten afzetten aan het ziekenhuis. Want dat is wat er uiteindelijk toch gebeurde... Voordien had ik nog een paar kennissen van me gebeld en mijn neef, zodat die mensen toch op de hoogte waren van de situatie als ze eerstdaags niets van mij zouden horen.
In het ziekenhuis heeft papa ons aan de ingang afgezet en reed dan terug naar huis om te gaan werken, hij zou nog wel bellen later. Meteen naar de pediatrie gegaan met haar nadat ik haar had laten inschrijven. De lift in met de buggy en pak en zak en van daaruit naar de spoedgevallen omdat de specialist juist weg was en pas tegen twee uur terug kon zijn.
Amper vijf minuten later kwam de stagiair, die ons meenam in de lift naar het eerste verdiep en Jolientje onderzocht. Intussen had ze weeral flinke diarree... en ik werd honderd en één vragen gesteld, waarop ik zo goed mogelijk trachtte te antwoorden maar mijn hoofd stond er niet echt naar, ik had zo met Jolien te doen.
Nadat die dokter weg was, moesten we zo'n twintig minuutjes wachten in het kabinet van de kinderarts en de verpleegster kwam af en toe polsen of alles nog oké was en de koorts meten. Toen de dokter Jolientje zag, merkte hij meteen op dat ze enorm verzwakt was tegenover dinsdag en nadat hij geluisterd had en de koorts gezien had, vond hij het toch beter om haar een paar dagen te laten hospitaliseren.
Ik zou proberen om zolang bij haar te blijven. Dus nam hij ons mee naar de kinderafdeling van het ziekenhuis en we kregen meteen een kamer vooraan op de gang (een moeder & kind-kamer) waar ik onze spullen neerzette. Dan gingen we verder naar een kleinere ruimte waar Jolien haar infuus kreeg, bloed werd afgenomen en er een zakje op haar "blaasje" gekleefd werd om haar urine op te vangen. Haar poepje was helemaal ontstoken met open wondjes en dat werd verzorgd met eosine (een rood spul dat niet meer afgaat van het linnen als je het wast).
Even later op de kamer pakte ik de spulletjes uit terwijl Jolientje lag te rusten, slapen, in haar bedje. Ze sliep nog net zoveel als thuis en dat ben ik van haar niet gewoon. Dus was ze echt wel zieker dan eerst gedacht. Omdat het zakje voor de urine na een tijdje was losgekomen en ze nog een paar keer diarree had gehad, hebben ze ons arm dutske moeten sonderen. Gelukkig duurde dat niet lang maar ze hield er wel eventjes een paar angstige dagen aan over vooral als men haar moest verpamperen...
Ze is behoorlijk tekeer gegaan en ik kreeg telkens weer tranen in mijn ogen en een krop in de keel. Dus moest ik haar maar troosten en sussen en zeggen dat het zo gedaan was... Jaja, amai!
De eerste dagen sliep ze heel veel, meer dan dat ze wakker was en als ze wakker was, huilde ze jammerend en nam ik haar teder in mijn armen om haar te troosten voor zover dat ging. Ik werd er zelf weemoedig van maar hield me toch sterk dankzij het bezoek dat ik tussendoor kreeg van papa, een paar goeie vrienden en familieleden.
Vanaf zaterdag begon ze meer en meer te huilen tussen het slapen in. Sinds vrijdagmiddag ze kreeg wel al vocht met ORS in te drinken en daarvan had ze nog een beetje overgegeven maar verder bleef dat er vrij goed in. Zaterdagnamiddag kreeg ze voor het eerst een sterk verdund flesje pap en dit tot zondagmiddag want dan mocht ze eens proberen met wortelpuree. Maar ik zag al meteen dat het haar niet zou aanstaan want er zaten brokjes in... En inderdaad, ze walgde ervan en braakte alles meteen weer uit, zelfs toen ik er nog een lepeltje wou instoppen!
Eindelijk is het maandag en zullen we weten wanneer we naar huis mogen van de kinderarts want in het weekend waren dat andere dokters. Zo stonden ze vrijdag zelfs met z'n zessen rond het bed om te leren over het Rotavirus... Sorry, dat was ik vergeten te zeggen, he! Terug naar maandag dan. Sinds vandaag krijgt ze volledige normale flesvoeding en ze eet alles goed leeg (soms laat ze wel eens 30cc staan). Ze moet ook enkele dagen aërosollen en dat 3 keer per dag. Dit gebeurt meestal gepaard met veel gehuil en wild bewegen met armpjes en beentjes. Papa heeft gelukkig de Maxi-Cosi gebracht om haar in te zetten, zodat het voor mij iets vlotter gaat haar maskertje vast te houden.
Wie is er allemaal op bezoek geweest?
Nonkel Dany, moeke, papa, zus Steffi, May, Susy, Sien en Silvie.
Mijn zusje mocht mij alleen maar vanachter het glas zien. Dus is mama met haar naar beneden gegaan om naar de baby'tjes te kijken op de kraamafdeling. Daarna nog iets gaan drinken, een boke eten beneden in de hal en een blikje cola halen uit de automaat. Terug op de kamer heeft papa Steffi laten drinken en is met haar nog eventjes gaan wandelen. Moeke kreeg Jolien niet gesust op schoot en is even later terug naar huis gereden met Steffi.
Wat deed mama allemaal als ze Jolientje niet knuffelde of verzorgde?
Een tijdschriftje lezen, een kruiswoordraadsel invullen, naaien aan het yorkje voor R. en spelen met Jolientje haar knuffelbeertjes om haar te troosten als ze wakker was of niet kon slapen.
Een dag in het ziekenhuis?
's Morgens tussen 8u en 8:30u opstaan om te ontbijten en Jolientje haar eerste flesje te geven. De koorts nemen (meestal tussen de 36 en 37,5°C), ons allebei wassen, de verpleging bellen om de kleertjes te vervangen want door het infuus en met al die draden was daar geen beginnen aan. Daarna kwamen ze ook haar poepje verzorgen want dat was helemaal ontstoken. Een propere luier aan en dan ging Jolientje meestal een dutje doen en hield ik mij bezig tot aan de middagpauze. Of ik kreeg wel eens een paar leuke telefoontjes. Dan was het etenstijd voor ons allebei en sinds vandaag krijgt Jolientje wortelpuree die ze heel goed opeet. Daarna even rusten: terwijl Jolien een tukje deed, nam ik mijn kruissteeklapje weer bij de hand. En dan kwam er bezoek of zette ik de tv aan om de tijd te verdrijven.
De avond was altijd snel voorbij met mijn favoriete series op tv, papa op bezoek, Jolientje die blij was bij mij op bed te mogen zitten spelen en dan tussen 22 en 23u gingen we slapen. De meeste nachten werd ik toch wel een paar keer wakker en soms werd Jolien dan ook wakker en dat gebeurde dan meestal rond vijf of zes uur al! Amper 6-7 uurkes geslapen en de hele ochtend gehuil tot en met. Wat ben ik blij dat het infuus eraf mocht vandaag. Nu nog afwachten of ze het eten allemaal binnenhoudt en dan mogen we waarschijnlijk morgen naar huis!
Het was enerzijds goed dat ik bij haar kon blijven maar anderzijds was dat veel uitputtender dan ik gedacht had. Ze huilde ook heel veel en de enige die haar uiteindelijk kalm kreeg, was ik. Anders was papa zeker een nachtje komen overnemen dit weekend. Steffi was toch in goede handen bij moeke en vake en die zag papa ook elke dag omdat hij daar ging eten.
Ik zal blij zijn terug thuis te zijn: m'n emailvrienden, familie en kennissen weer over de vloer te krijgen en te genieten van het mooie lenteweer dat we de laatste dagen al kregen. Mijn 2 meisjes samen buiten te zien spelen en papa die een paar daagjes vrij is... wie weet kunnen we nog wel voor een weekendje naar de camping. Ik hoop eigenlijk dat ons kindjes niet vaak moeten doormaken wat ons Jolientje nu heeft gehad want het is niet fijn om in een ziekenhuis te liggen... Enkel de cadeautjes maken het draaglijker voor hen maar dat is dan ook het enige.
Vanmiddag heeft Jolien bouillonsoep gedronken maar de wortelpuree heeft ze amper aangeraakt. En water drinkt ze al helemaal niet graag.
Eindelijk, dinsdag! Naar huis! Ik was blij maar voelde mij tegelijkertijd niet zo best, nu had ik diarree, wel wel wel. Jolientje voelde zich thuis al meteen wat beter in haar vel, ze huilde ook niet toen ik haar in haar bedje legde.
May is ons komen halen en nog wat gebleven, boodschappen gedaan en 's avonds vroeg gaan slapen.
We waren amper een paar dagen thuis of Jolien haar verkoudheid leek heviger te worden. Dus wij terug met haar op controle en wat had ze? Een bronchitis, dus moest ze weer voor de komende week 2-3 keer per dag aan het aërosoltoestel... Arm dutske, maar ja, als het moet dan moet het maar ofschoon geen van allen het leuk vonden. Jolien huilde steeds en wij moesten maar volhouden zonder schroom... dat doet echt vreselijk pijn in je hart.
Dus mensen, voor iedereen die interesse toont, wees voorzichtig bij het verlaten van het ziekenhuis met je kindje want voor je het weet hebben ze een verkoudheid of erger vast.
Mireille
Vorig verhaal:
Het rotavirus
Reacties:
Door: Veerle op 15/06/2001 @ 06:06 
Hallo,
wij zijn gisteren ook in het st-jozefziekenhuis in Turnhout belandt met ons Jana. We hadden al een week ziekenhuis met haar achter de rug dit jaar (lees verhaal "na de bevalling kwam het rotavirus"). Drie maanden na het rotavirus kon ze niet meer stappen. Heel veel onderzoeken om uit te maken dat ze een slijmbeursontsteking in de hepen heeft als gevolg van dat virus nog altijd.
Kinderen in ziekenhuis is nie simpel
Ik hoop echt dat dit het laatste gevolg van dat smerig rotvirus is geweest!
Door: An op 02/07/2001 @ 19:58
Mijn jongste dochtertje heeft op haar 7 maanden ook 3 weken in het ziekenhuis gelegen met het rotavirus, het is inderdaad een heel 'smerig beest', nu 5 maand later gaat alles beter met haar, het heeft tot 2 maand geleden in haar gehangen, ze groeide niet meer, kroop nog niet, er zat geen fut in, een constante verkoudheid,nu neemt ze veel ijzer bij en vitamienen en nu gaat ze heel goed vooruit!
Ik had het ook onderschat, 3 weken ziekenhuis amai, heel vermoeiend, toen we 1 weekje thuis waren heb ik klierkoorts gekregen.
groetjes
Door: kristin op 03/02/2003 @ 19:51
ik ben kristin en ik studeer voor kinderverzorgster, ik moet een eindwerk maken (GIP). hiervoor moet ik een heel boekje maken over de ziekte klierkoorts. zijn er mensen die dit hebben meegemaakt bij hun kindje? zo ja zouden julie mij willen helpen? verbruggenkristin@hotmial.com alvast bedankt
Door: Anoniem op 04/12/2003 @ 23:27
Ik ben in januari 2003 bevallen van mijn 1ste dochtertje stefanie. Ik heb op mijn 5e maand zwangerschap een cerclage gehad moest elke dag pilletjes slikken voor mijn voorweeën te stoppen. Als ik 6 maand en 2 weken ver was ben ik terug opgenomen in het ziekenhuis. Na 1week kreeg ik te horen dat ik een zwangerschapsvergiftiging had en onmiddellijk (op een zondagnamiddag) naar een universitair ziekenhuis werd overgebracht. Ik heb dus kerst en nieuwjaar gevierd in mijn ziekenhuisbedje. Ik lag met heel veel infusen in beide armen. De woensdagnacht kon ik maar niet slapen van het ongemak en de donderdagmorgen was mijn water gebroken. De dokters hebben me echt laten afzien want ik mocht niet bevallen van hen en zette beide levens op het spel. Toen ik de vrijdagnacht niet meer kon en doodop en uitgeput was is de bevalling dan toch mogen beginnen. Amaai da was pas echt afzien. Aangezien mijn dochterje prematuur was en maar 2030gr woog moest ze op neotalogie. Toen ze 2 dagen oud was kreeg ze het rotavirus. Ik had het er verschrikkelijk moeilijk mee . Op bepaalde momenten wou ik niet gaan want ik mocht mijn kindje geen voeding geven, wassen, andere pampers aandoen of eventjes in mijn armen houden. Dit zijn erge dingen als je dit alles moet doorstaan van je 1ste kindje. Ik was blij dat ze na 3 maanden eindelijk mee naar huis kon gaan. Sommige beweren dat ze er niets van overhouden maar dat geloof ik niet. Mijn dochter haar darmen kan je heel goed horen. En haar stoelgang is de ene dag keihard en de andere dag diaree. Opvolgmelk kan ze niet verdragen . Ze driinkt nog steeds de 3 soort pap na haar toeskomst want dit is de enige die ze goed verdraagt. Ze kan wel heel goed eten maar altijd in kleine hoeveelheden. Ze nog steeds mijn zorgekindje en wordt bijna 1 jaar.
Zo ik hoop dat ik sommige mensen een beetje uit hun lijden kan verlossen.
Door: nathalie op 15/02/2004 @ 20:00
hallo ik heb een zoontje van 4 maand over 3 weekjes moest mijn zoontje voor onderzoeken binnen na 3 dagen mocht hij naar huis maar die zaterdag da hij naar huis mocht zei ik nog tegen de verpleegster dat ik vond dat hij wat slapjes was en dat hij niet veel niemeer at tegen die andere dagen maar toch vond de dokter het niet erg genoeg en liet ons zaterdags dan naar huis gaan thuis gekomen gaf ik mijn zoontje eten maar hij wou niet ik dacht zal straks nog eens proberen maar hij heeft geslapen van 6uur s’avonds tot 6 uur s’morgens en dat vond ik al niet normaal s’morgens wou hij weer niet eten of gewoon wat water drinken heb zijn koorts opgenomen en hij had 40 graden koorts heb het ziekenhuis gebeld en ik mocht om 11 komen daar aangekomen bij spoedgevallen had ik de
zefde dokter die ons de dag voordien naar huis had gelaten ze zei dat hij dat ziekenhuis infectie hier had opgelopen en ze zei het was gewoon een vergissing om hem gisteren naar huis te laten gaan tof he om dat te horen mijne jongen heeft er nog een week moeten blijven met een infuus en de laatste dag mocht hij wat eten het was zo erg om je eigen vlees en bloed daar zo ziekjes te zien liggen zo machteloos je kan alleen maar zien wat de verpleegsters doen en hem troosten en knuffelen als ze hem weer komen onderzoeken nu is hij al 1 week thuis maar wil nog steeds zijn pattatjes niet eten en ik ben 3 dagen ziek geweest omdat ik dat ook overgekregen had en geloof mij ik ben fier om mijn zoontje dat hij daar toch flink is geweest al hoewel die pijn de koorts diaree misselijk niets binnen krijgen slapjes voelen ik had er zelf moeilijk mee
groetjes van nathalie
en
voor alle mama waar de kindjes van in ziekenhuis liggen en hun kindje zo zien lijdenDoor: Anoniem op 01/03/2005 @ 20:52
Het is inderdaad een smerig virus.Onze dochter had het toen ze 11 maanden was,en het ergste was dat ik niet bij haar kon zijn.Ik moest werken iedere dag en kon haar maar over de middag of na zeven uur gaan bezoeken.Na 11 jaar zie ik nog steeds haar gezichtje dat weent en in paniek slaagt omdat we weg moesten gaan.Een ouder kind kamer was er niet meer.Het was erg,ze was zo ziek,en dan moet ze ons ook nog eens verschrikkelijk gemist hebben.Ze lag op een kamer met 4 kinderen die wel bezoek kregen iedere minuut van de dag.Mijn hart bloed als ik terug denk aan die tijd.Gelukkig is alles goed gekomen.Maar die week dat ze in het ziekenhuis lag vergeet ik nooit meer.
Door: liesje op 24/03/2005 @ 22:27
mijn dochtertje is vandaag ook opgenomen met het rotavirus het is idd erg om je kindje zo te zien lijden
ze is zo zwak en wit en veel koorts 40 graden..ze zeggen een weekje blijven..ik hoop echt dat het gedaan is..ze krijgt water met iets in ..inplaats van een baxter..hopelijk houd ze alles binnen.. jullie ook veel geluk met je kleintjes en dat ze maar snel beter wordenDoor: Anoniem op 02/05/2005 @ 10:48
Onze kleine meid was amper 6 weken oud toen ze in het ziekenhuis opgenomen werd omdat ze niet meer wilde drinken. Na 3 dagen werd het rotavirus vastgesteld maar ze had dat al 3 weken. Nooit hebben we dat gemerkt ze had geen diarree (ja 1 keer) gaf niet over en had geen koorts alleen dronk ze minder. Gelukkig hebben we haar op tijd binnen gedaan want eerst twijfelde ik nog. Nu is ze alweer thuis maar aan haar ziekenhuis avontuur heeft ze een bronchite overgehouden waardoor ze nu ook weer niet veel drinkt. Hopelijk betert het gauw en veel succes met jullie kindjes.
Door: Marco op 28/02/2006 @ 19:47
Ook onze kleine meid heeft het Rota virus onder de leden. Gelukkig niet zo heftig als in het bovenstaande verhaal, maar wel dikke koorts, weinig eten, veel spugen en vooral veel huilen. Wat vooral erg zielig is is dat ze nu pas 7 weken oud is, en 3 weken te vroeg geboren. Het is dus echt nog een klein humpie...
Esmee, zo heet ze, was al vanaf vrijdag niet lekker. Heel onrustig, niet slapen en erg warm. Ook had ze een goede spuitluier (diaree dus) gehad. Eigenlijk maar 1 in dit weekend, maar vorige week had ze er ook al een paar gehad. Toen had ze verder nog weinig last. Papa en mama hebben haar zo goed en zo kwaad als het ging verzorgt, maar zondag ging het toch weer slechter
. Koorts, en spugen heeft ons doen besluiten toch maar naar de huisartesen post te gaan. De huisarts aldaar had volgens ons zeer weinig tot geen ervaring met kinderen. Na even door de stetoscoop te luisteren wist hij ons het volgende te vertellen , en ik citeer, "Ik kan wel luisteren door dat ding, maar ik kan er toch niets van horen." Geeft je echt vertrouwen zo'n opmerking . Verder heeft hij haar ademhaling gecontroleerd, welke aan de hoge kant was. Met de mededeling dat we die ademhaling maar in de gaten moesten houden, zou het allemaal wel goed komen en werden we naar huis gestuurd.Maandag overdag leek het inderdaad beter te gaan
. Leek, want hoe later het werd, hoe minder het ging . 's avonds heeft ze heel erg gespuugd, en hebben we besloten de volgende dag gelijk de dokter te bellen.Vandaag, dinsdag dus, naar de dokter geweest met haar. Gelijk na de dokter mochten we ons melden bij de SpoedEisende Hulp van het Ruwaard van Putten ziekenhuis. Na een korte blik van de kinderarts werd ze direct voorbereid op opname. Infuus erin, bloed prikken en hetzelfde zakje als hierboven om haar urine op te vangen.
Vanavond om een uur of 7 heb ik vernomen dat het ging om het Rota virus, en ben gelijk het net op geschoten. Zodoende kwam ik hier uit.
Erg fijn om te lezen over de verhalen van andere ouders. Ik wens alle ouders die met hetzelfde zitten veel sterkte toe.
Marco.
Door: Iris op 03/03/2006 @ 13:13
Hallo iederee,;
Mijn zoontje Aiden,nu 6 maanden,heeft ook het rotavirus opgelopen. Hele week weinig eetlust,overgeven,diaree...
Nu,na een week gaat het gelukkig weer wat beter,hij eet weer heel goed,krijgt weer normale flessen,maar fruitpap en soms groentenpap kan hij nog steeds niet goed verdragen. Kunnen jullie hierover meepraten? Hoelang duurt dit zo gemiddeld? Ik heb zoo'n medelijden met mijn ventje!
Door: Marco op 06/03/2006 @ 15:09
Er is een Vaccin !!!!!.
1 maart is er een goedkeuring gekomen voor het op de markt brengen van een vaccin tegen het Rota virus, voor zuigelingen vanaf 6 weken! Laten we hopen dat dit een grote verbetering wordt aangaande het ziektebed van patientjes.Marco.
Het hele verhaal is te lezen op : {{url=http://marcoeneva.mine.nu/esmee/zk-rota/vacc
Door: Marco op 06/03/2006 @ 15:10
URL is half weggevallen.
Nogmaals het adres :
http://marcoeneva.mine.nu/esmee/zk-rota/vaccin.htm
Door: Anoniem op 19/05/2006 @ 23:14
Hallo,ik wil jullie niet ongerust maken,alleen maar
waarschuwen!Mijn zoon was 10maanden toen hij 8dagen
verbleven heeft in het ziekenhuis met rotavirus,als er ergens een buikvirus was kreeg hij het ook,op 4jaar
7dagen kliniek,salmonella,alleen hij en we hebben een gezin van 5personen,Nu vandaag,volgende maand wordt hij 11jaar, weer opgenomen met uitdroging na 2dagen van overgeven en diaree,de onderzoeken moeten nog uitwijzen welke virus het nu zal zijn.Ik kan u zeggen dat het nog steeds zielig is en je wordt telkens herrinnerd aan de eerste keer waar het ooit mee begon rotavirus.Bij mijn kind is de buik altijd zwak gebleven en je begrijpt dat ik blij ben dat er een vaccin is gevonden voor deze virus en hoop dat in de toekomst de kindjes er gespaard van zullen blijven.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.