Noa
Ik ben 28 jaar en fiere mama van een dochter van 2 jaar en 5 maanden, Noa. Ons prinsesje is een fantastisch kind, actief, goedlachs, vrolijk, slim, sociaal en knuffelt graag. Kortom, de droom van elke ouder.
Toen Noa 22 maanden was (op 22 februari van dit jaar), belde men me op het werk vanuit de kinderkribbe dat Noa naar haar hoofdje greep en dat haar oogjes soms wegdraaiden. Ik werk in Brussel, woon in het noorden van Antwerpen dus ik als een halve wilde naar de trein gelopen en een goed uur later stond ik bij mijn dochtertje.
Ze was op dat moment levendig en begroette me zoals elke dag: "Mamake!!". Ik deed haar jasje en schoentjes aan en had ondertussen al onmiddellijk een afspraak met de huisdokter (kinderarts was met vakantie...) gemaakt.
Toen ik naar de auto liep draaide Noa weer met haar oogjes weg en haar hoofdje ging naar beneden. Ik was doodongerust en liep terug naar binnen in de crèche. Els, het hoofd van de crèche, was zo lief om met me mee te rijden naar de dokter (voor het geval er onderweg iets moest gebeuren). Onderweg naar de dokter, belde ik mijn man om te zeggen dat ik er niet gerust in was en dat hij toch best naar huis kon komen.
Aangekomen bij de dokter, stond deze mij al op te wachten. Hij keek in Noa haar keeltje en luisterde naar haar hartje en longetjes. Toen hij in haar oogjes wilde kijken, kreeg zij plots een ademhalingsstilstand. Ik wist niet wat er gebeurde! De grond zakte weg onder mijn voeten! De dokter belde onmiddellijk de ambulance en de MUG.
Ik wist niet wat te doen maar al bij al bleef ik nog vrij kalm, voor zover je op dat moment nog kalm kan blijven. Mijn man kwam 2 minuten later binnen en zakte in.
De ambulance kwam nog geen 3 minuten later ook aan. Noa was al terug een beetje bij bewustzijn maar helemaal nog niet reagerend. De ambulanciers zijn toen begonnen met Noa terug bij te brengen. Ik heb toen mijn vader (die ook arts is) gebeld en hem vertelt wat er aan het gebeuren was. We zijn toen met Noa meegereden naar het ziekenhuis. In de ambulance zat ze op mijn man zijn schoot te suffen. In het ziekenhuis aangekomen, was ze al vrij goed bij haar positieven maar toch hebben ze haar bij wijze van spreken "binnenstebuiten" gedraaid en allerlei testen gedaan, maar niets gevonden. Misschien al een geluk?!
Na een weekje aan de monitor en toen is er gelukkig niets meer gebeurd, mochten we naar huis maar hebben we toch nog maanden (tot hiertoe nog eigenlijk) in angst geleefd. Wat als dit nog eens gebeurd? Wat kan het geweest zijn?
We weten eigenlijk niet veel maar ze hebben absoluut geen gezondheidsproblemen gevonden bij Noa.
Zijn er misschien nog mensen die dit meemaakten en hoe gaan zij ermee om? Ik wil niet leven met angst maar het minste dat Noa haar oogjes raar staan denk ik terug aan het gebeurde en krijg ik een angstgevoel...
Reacties:
Door: Yolande op 24/10/2001 @ 13:45 
Geacht fiere mama,
Om eerlijk te zijn, ik zou het niet willen meemaken, maar ik wens jullie zeker veel succes en beterschap...en hopelijk gebeurt het niet meer, hé!
Groetjes Yolande
Door: Anoniem op 24/10/2001 @ 16:36
Kan het niet een vorm zijn van een lichte epilipsie aanval?
Door: Esmeralda op 25/10/2001 @ 20:19
Jeetje wat een eng verhaal. En wat zullen jullie op dit moment in onzekerheid leven. Tja, enerzijds is het uiteraard wel fijn dat er niets is gevonden maar als Noa inderdaad even niet lekker is schiet de angst je natuurlijk naar de keel. Meid ik wens jullie heel veel beterschap toe en dat dit maar nooit meer mag gebeuren.
Door: an op 26/10/2001 @ 14:30
Kan het niet het begin van wiegedood zijn geweest ?
Door: Bo op 02/11/2001 @ 23:13
Is Noa getest op petit mal of absences ? Dat is de kindervorm van epilepsie. De symptomen lijken er ,buiten een paar afwijkingen, wel enorm op.
(er staat een gedegen info op : http://users.skynet.be/ikaros/epinfo.htm)
Wat ik je als verpleegkundige ook eigenlijk zou willen aanraden en dat raad ik eigenlijk alle ouders aan is om via het Rode Kruis een cursus Helper te volgen en daarin krijg je ook CPR voor kinderen.
Moest er dan nog iets gebeuren dan kan je zelf snel handelen en dan sta je een stuk sterker.
Als je meer info wil kan je me steeds bereiken op MCL@pandora.be
Door: jolanda op 14/12/2002 @ 22:44
Ik hoop voor je dat het nooit weer gebeurt , zelf heb ik een ventje van 7 maanden , en hij is op moment wat ziekjes (stelt niks voor ,verkouden ) maar dan maak ik me al zoveel zorgen , dat ik een beetje kan indenken wat je door heb moeten staan , ik ben trost op terwijl ik je niet ken , goed gedaan meid
Door: Caroline op 30/01/2007 @ 10:44
Wij maakten net hetzelfde mee met onze zoon van toen bijna een jaar. Hij is er ondertussen 2,5 en het is nooit meer gebeurd. De dokters hebben ook nooit kunnen zeggen wat de oorzaak was.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.