Een zware zwangerschap en een zwaar einde.
Hoi,
Ik ben Laila, 19 jaar en ik ben op 26-06-2001 bevallen van een prachtige zoon.
Ik had een behoorlijke zware zwangerschap. Ik heb vanaf 8 weken zwangerschap tot en met 19 weken zwangerschap steeds maar in het ziekenhuis gelegen wegens uitdroging. Ik at niets en spuugde alleen maar. Toen ik eenmaal thuis was, ging het wel weer maar ik moest om de twee weken naar de gynaecoloog gaan. Ik was toen in het ziekenhuis, in anderhalve week 15 kilo afgevallen.
Met de baby ging het al die tijd goed. Hartje klopte goed en hij groeide ook goed. Rond de 32ste week kreeg ik ook nog eens bekkenklachten bij. Ik moest toen 3x per week fysiotherapie hebben.
Voor mij was het nog eens extra zwaar dat allemaal omdat ik net voor mijn zwangerschap ben verstoten door mijn ouders omdat ik een Nederlandse vriend heb. Ik ben zelf Marokkaans en dat wordt in mijn cultuur niet geaccepteerd. Ik ben wel hier in Nederland geboren en opgegroeid. Dus ik had (heb) geen contact met mijn ouders en ook niet met mijn 3 zusjes en 2 broertjes. Mijn ouders weten niet eens dat ik een zoon heb en dat zij dus oma en opa zijn. Ik heb mijn moeder telefonisch gesprokken na mijn bevalling en toen zei ze dat ik geen kinderen moest nemen dus had ik de hoorn neergelegd. Ik durfde haar niet te vertelen dat ik al een zoon had.
Ik kreeg rond mijn 36ste week lichte weeën die alsmaar erger werden. In de 37ste week ben ik dus naar de gynaecoloog gegaan waar ik toen te horen kreeg dat mijn kind zich had omgedraaid. Het lag nu in een stuit.
Het was duidelijk dat het een keizersnee moest worden omdat het een groot kind was. Ik moest toen een dagje blijven omdat ze bang waren dat de pijn alleen maar erger zou worden. Ze wilden de baby rond de 38ste week halen. Maar die nacht kreeg ik echte weeën en had al 2 cm ontsluiting. 's Morgens om negen uur kreeg ik te horen dat mijn kind om 11 uur zou worden gehaald. Mijn zoon werd toen om 11.45 geboren.
Alles leek goed met hem maar toen zagen ze dat hij moeite had met ademhalen. Hij moest daarom meteen met de kinderambulance naar het AMC-ziekenhuis omdat hij aan de beademing moest. Gelukkig kon ik een uur daarna ook naar het AMC gaan.
Mijn zoon heeft toen een week op de Intensive Care gelegen. Ik mocht hem pas op de tweede dag vasthouden. De derde dag kregen we te horen dat hij een gaatje in zijn hartje had: een VSD. We schrokken heel erg. Op de 5de dag gingen alle slangetjes weg. De 8ste dag mocht hij naar huis maar moest een week daarna wel naar de kindercardioloog.
Mijn zoon kreeg van de cardioloog hartversterkende medicijnen en medicijnen om de vocht uit zijn longen te krijgen. Hij moest iedere week naar de kinderarts gaan en om de2 weken naar de cardioloog. Elke keer kregen we te horen dat het niet goed met hem ging en werden zijn medicijnen verhoogd.
Hij ademt heel erg snel en heeft dus veel last van zijn hartje. Het rare is dat wij zelf niets kunnen zien. Hij lijkt heel gezond, ademt alleen wat snel. We hebben nu op 15-10-2001 te horen gekregen dat hij geopereerd moet worden.
Begin december wordt hij dus geopereerd aan het gaatje in zijn hartje. Ik ben hartstikke bang omdat ik niet weet wat me te wachten staat. Met mijn vriend kan ik er ook niet echt over praten.
Maar ik heb een behoorlijke zware tijd achter de rug en zal het waarschijnlijk ook nog zwaar hebben maar ik heb absoluut geen spijt... van niets...
Laila
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anoniem op 06/11/2001 @ 12:35 
Mijn buurmeisje van 7 jaar werd op 2 1/2 maand geopereerd van een gaatje in haar hart, alles is prima nu. Het gaatje bleek wel erfelijk, dus even nazien bij de ouders misschien ?!
Sterkte !
Door: sabrina op 06/11/2001 @ 16:54
beste laila,
ik begrijp hoe jij je voelt, want ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt.
ik ben op 9-10-2000 bevallen van een zoontje.
ik was toen ook 19jaar oud.
mijn zoontje wou niet ademen vlak na de geboorte en hij heeft toen 2weken op neonatologie gelegen.
hij had een serieuze hartafwijking : hij had maar één hartklep in de plaats van twee en miste een groot deel van de scheidingswand.
daar komt ook nog bij dat hij het syndroom van down heeft(mongooltje).
hij is op 22 december 2000 geopereerd aan zijn hartje, en bij hem is het niet zo goed gegaan.
op oudejaarsavond was hij klaar om van intensive care naar de gewone kinderafdeling te gaan, en op nieuwjaarsdag kregen we te horen dat hij een zware longinfectie had opgedaan. zijn leven hing op dat moment aan een zijden draadje. een dag of twee later vielen zijn nieren ook nog stil, dus hij hing op dat moment aan 12 infusen, een uitwendige pace-maker,een nierdialyse en een beademingsmachine.
hij heeft in het totaal 44 dagen op intensieve zorgen gelegen in het universitair ziekenhuis van leuven.
nu is ons zoontje ondertussen al een jaar, en hij heeft nog maar een klein lekje aan zijn hartkleppen wat geen kwaad kan volgens de dokters.
het is een echte schat van een kerel en hij doet het goed.
veel moed en succes bij de operatie, en hopelijk verloopt alles goed.
groetjes van sabrina.
Door: Anoniem op 16/11/2001 @ 03:15
ik wil je veel sterkte toewensen. En de raad geven praat met je vriend want hij zal het ook nodig hebben.veel sterkte nog
Door: sandra op 17/11/2001 @ 10:17
we denken aan je veel geluk en sterkte
Door: r en m op 31/01/2002 @ 14:25
Wij wensen je iets meer geluk dan je al gezien hebt in het verleden en een goede gezondheid voor jou en je baby!!
Door: Sven en Joost uit Sint Jan uit belgie op 31/01/2002 @ 14:27
hoe gaat het nu met jou zoontje
we hopen dat je kindje het goed maakt
}}Door: Vogel Dimitri op 31/01/2002 @ 14:27
hallo ik dimitri vogels en ik ben 12 jaar en zit in diest(BELGIË) op het DMS. bij godsdienst hebben we je brief gelezen en eerlijk gezegd ik vond het verschrikkelijk van wat jij allemaal hebt meegemaakt ik wens je veel sterkte voor jou en je zoontje en ik hoop dat je nu van de problemen gespaard blijft daag van Dimitr Vogels uit Tessenderlo(BELGIË)
Door: Maarten en Glenn op 31/01/2002 @ 14:28
Baste jonge dame .
We vinden het heel erg wat er met u gebeurd is.
Het is te hopen dat alles terug in orde komt met u en uw kind.
We wensen het aller beste met u en uw kind.
Door: Sarah op 31/01/2002 @ 14:28
Beste Laila
Ik vind het zeer erg voor wat er allemaal gebeurt is.
ik hoop dat je zoontje gauw beter wordt maar je moet de moed niet opgeven.Ik duim voor jou.
Door: thomas en maarten uit belgie op 31/01/2002 @ 14:29
we hopen en weten dat het goed komt met je zoontje
Probeer met je vriend te praten hij heeft het ook nodig
.groetjes maarten en thomasDoor: Liese en Dorien op 31/01/2002 @ 14:29
hoi laila,
wat erg dat het met je ouders niet meer klikt, maar wij denken dat ze wel zullen bijdraaien.Je hebt al zoveel slechte dingen meegemaakt maar...na regen komt zonneschijn!
We hopen dat alles weer inorde komt met de kleine spruit, en wij zullen voor hem en jou duimen. Dus heb geen verdriet, maar blijf hopen dat zullen wij zeker doen. Vrolijke groeten van Liese en Dorien.P.S.: Keep on smiling!!!
Door: yannick en david uit Sint Jan op 31/01/2002 @ 14:29
Wij vinden het heel erg dat u zoveel heeft meegemaakt.
We hopen dat u baby het nu heel goed maakt.
groetjes yannick en david
Door: Sven en Joost uit Sint Jan uit belgie op 31/01/2002 @ 14:29
stuur alstublieft eens terug want we willen weten hoe jou kindje het maakt
Door: Sara en Lore op 31/01/2002 @ 14:31
Hallo Laila,
wij vinden het stom dat je ouders het niet leuk vinden dat je een nederlandse vriend hebt en dat ze je daarom verstoten hebben.
Daarom spreken we je moet in,
alles zal wel goed komen, dat beloven we je.
Door: femke en svenja op 31/01/2002 @ 14:32
Beste , Laila
We vinden het heel erg wat er met je zoontje is gebeurd .We hopen dat de operatie is gelukt.
We hopen dat zijn hartje weer normaal is .
Dat hij terug goed kan ademen .
We wensen jou en je zoontje veel geluk in de toekomst.
Vele groetjes van twee meisjes uit de diososane middelschool .
België
Door: Senne en Thomas op 31/01/2002 @ 14:32
beste laila,
we wensen je veel moed en sterkte.
Van Senne en Thomas
Door: wendy (belgie) op 02/03/2002 @ 21:36
hoi laila,
ik ben zelf pas moeder geworden en was zelf bang dat mijn dochter iets aan haar hartje zou hebben namelijk mijn broer is ook hart papient en is ook met een gaatje geboren hij is nu 26 jaar en is pas op zijn 18 jaar geopereerd en nu is alles in orde met hem.
veel geluk met u baby en dat alles goed mag verlopen we duimen voor jullie.
Door: anja op 24/02/2003 @ 19:38
beste laila ik wens je veel geluk met je vriend en met je zoon. ik ben zelf nederlands en me vriend marokaans ik heb een zoon en nu zwanger van de tweede ik heb het ook erg moeilijk met mijn ouders maar nu is alles oke vooral toen ze me zoontje zagen ik heb er voor moeten knokken maar nu zijn ze kwaad als ze hem een week niet zien dus ik hoop het ook voor jou dat alles goed komt en veel steun krijgt van andere dat heb je nodig .
Door: Laïla op 13/06/2003 @ 15:56
beste laila, ik vind het zo erg dat jouw ouders het ni accepteren maar ik ben zels van marokaanse afkomst en heb al vaak gehoord dat ik niet met jongens mag omgaan
maar ja wat kunnen we eraan doen ik wens je veel succes met je vriendje en je mooie zoontje en als je een keer je hart wil luchten mijn email adres is lady_laila66@hotmail.com je weet wel van marokaanse meisje tot marokaanse meisjeveel groetjes van ja ook laila
Door: S. Jonkman op 22/04/2004 @ 09:08
Hi there!
Mijn naam is Sebastiaan, en ik wordt (als alles goed gaat) trotse vader rond 19 juli 2004. Ben heel blij met de zwangerschap, maar andere andere kant bang voor de verhalen die ik overal en nergens lees over dingen die kunnen gebeuren. Ik wens jullie allemaal het beste! En diegenen die sterkte nodig hebben, wens ik alle sterkte die ik kan geven...
Groetjes,
Nieuwe vader in spe,
Sebastiaan Jonkman
www.djseppie.com
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.