Een stuk uit mijn dagboek
Hallo,
Ik zal mezelf eerst even voorstellen. Mijn naam is Nicole, 35 jaar, getrouwd met Franz en moeder van Jeroen (8-2-1999, geboren na een zwangerschap van 35 weken, heeft 12 dagen in de couveuse gelegen) en Vivian (03-06-2002, geboren na 37 weken, heeft 3 weken in het ziekenhuis gelegen).
Hieronder heb ik een stuk uit mijn dagboek geplaatst, om een beetje te vertellen over de geboorte van Vivian en wat er daarna gebeurde.
  | Maandagmiddag, 3 juni, rond 3 uur braken de vliezen en een goed anderhalf uur later waren we in het ziekenhuis. Alleen ik had geen weeën. Rond 18 uur opperde de gynaecoloog dat we maar even iets moesten gaan eten en tegen 20 uur terug komen. We waren al om 19.40 terug want toen de weeën waren begonnen. En nog niet zo'n beetje, dit leek alweer op een weeënstorm. Ik ben toen in nog geen uur tijd van 3 naar |
Gedurende de bevalling stond er een bedje klaar met kruiken en kleertjes. De kinderarts vertelde ons dat Vivian 2 keer 24 uur ter observatie moest blijven en dan konden we naar huis. Dit allemaal omdat Jeroen bij de geboorte streptokokken had opgelopen. Het infuus was aangesloten en eigenlijk hadden we aan alle eisen voldaan. Ondanks dat ik het infuus maar een dik uur heb gehad, heeft het achteraf gezien toch z'n werk gedaan.
Toen Vivian geboren was, bleek ze ontzettend klein (1924 gram en 43 cm ondanks mijn 37 weken en 2 dagen zwangerschap) en werd het bedje verruild voor couveuse. Ik kan niet goed beschrijven wat er toen door me heen ging. Maar nu, al tikkende, voel ik de tranen weer opkomen. Ik had me zo verheugd op een normale bevalling en kraamtijd… En nu had ik weer zo'n foto met patrijspoorten naast mijn bed.
Toen de dagen erna bleek dat ze het heel goed deed, beseften we dat het dit keer toch anders zou zijn. Hoe raar het ook klinkt, de neonatologie was bekend terrein. We schrokken niet meer van alle kabels, infusen en monitoren. Zelfs de verpleging kende ons nog, kun je nagaan.
Woensdag mocht het infuus (voor de bloedsuiker) eraf. De dag erna mocht de monitor voor o.a. de hartslag weg. Dezelfde dag werd ze verhuisd naar de groeikamer. Dus het zag er heel voorspoedig uit. Het was alleen wel nog even de vraag wat het gewicht zou doen maar ook dat viel heel positief mee. Donderdag woog ze nog 1915 gram en vanmorgen al 2025.
Ze ligt met kleertjes aan in een bed en vanmiddag mag ik haar zelf gaan baden. Dat ik nu thuis ben en Vivian in het ziekenhuis ligt is minder. Maar na een goed gesprek met de verpleging gisteren (allemaal schatten van mensen zowel op de kraamafdeling als op de couveuseafdeling), werd mij duidelijk dat Vivian mij nu even niet nodig heeft. Zij krijgt haar verzorging en moet groeien door te slapen.
Jeroen heeft me nodig, dat is wel duidelijk. En daarom is het goed, dat we nog een tijd alleen met hem kunnen besteden.
Met mijzelf gaat het goed. Een beetje last van mijn rug en nog moe, maar dat gaat wel over.
13 juni:
Vanmorgen werd ik erop voorbereid dat het nu wel eens heel snel kon gaan. Als Vivian in dit tempo doorgroeit, is ze ergens volgende week thuis. Ik heb gelijk voeding gekocht en ben flessen beginnen uit te koken. Die laatste gaan ook mee naar het ziekenhuis, dan kan ze daar alvast aan wennen.
Alleen haar huidskleur is nog even een discussiepunt. Met slapen is ze bleekroze, tijdens het drinken is ze gewoon roze en af en toe ziet ze een beetje geel. Maar ze houden het in de gaten.
14 juni:
De huidskleur wordt nu echt een probleem en ze gaan meer onderzoeken doen.
15 juni:
Vivian ligt weer op kamer 10, de couveusekamer, helemaal achter in de gang.
Gisteravond waren er nog geen uitslagen bekend. Wel was heel duidelijk dat ze nog niet naar huis komt. Nu vind ik dat momenteel ook het minst belangrijk, dat mag duidelijk zijn. Morgen gaan ze de echo maken, de resusfactor bepalen en de leverfuncties nakijken.
Toen ik vanmorgen belde, vertelde Wil, de verpleger, dat ze weer aan de monitor ligt voor het controleren van de pols en hartslag. Dat ze nu weer op de couveusekamer ligt, komt doordat ze toch meer aandacht nodig heeft en dat kan daar beter dan op de groeikamer. Wil vond ook dat ze "ruikt", niet naar baby maar naar een geur die ze nog niet kunnen definiëren. Waarschijnlijk hangt het allemaal samen met haar gele kleur. Haar huidskleur vond hij er ook slechter uitzien dan gisteren.
Ze proberen ook om urine op te vangen. Dat gebeurt met een zakje maar daar poept ze iedere keer in. En als ze dan verschonen, begint ze te plassen:-) Schijnt een hele onderneming te zijn, om zoiets bij zo'n kleintje te doen.
Het enige positieve van mijn telefoontje naar het ziekenhuis, is haar gewicht. Ze weegt nu 2290 gram maar dat is nu helemaal niet meer relevant. Alweer kunnen we niets anders doen dan afwachten. Wil zou alles aankaarten bij de dokter, die komt straks visite lopen en dan hoor ik bij de voeding van 12 uur meer.
15 juni: vervolg
We zijn net terug uit het ziekenhuis. Ze hebben vanmiddag bloed geprikt voor het HB(ijzer)-gehalte en dat was, zoals verwacht heel erg laag t.o.v. de eerste keer. Toen 11.7, nu iets meer dan 5. Echt zorgwekkend vond de arts dat niet. Dit schijnt vrij normaal te zijn bij baby's.
Alleen de gele kleur en het vele slapen kon ze niet verklaren. Ze heeft Vivian geruime tijd onderzocht en zag toen ook de kleurverandering. Zodadelijk wordt bloed uit de hiel afgenomen, voor de bloedgroep, want ik ben positief en als Vivian eventueel negatief is, kan dat ook een oorzaak zijn. Ook zijn ze aan het onderzoeken hoe haar bloedaanmaak is en morgen word een echo van de hersenen gemaakt (alweer, bij Jeroen moest dat toen ook al:-((((()
We kunnen niets anders dan afwachten. De verpleging belt me vanavond als ze uitslagen binnen hebben.
16 juni:
Op dit moment krijgt Vivian een bloedtransfusie.
Uit verschillende onderzoeken is gebleken, dat dit momenteel het beste is en hopelijk knapt ze daar van op. De gele kleur wordt steeds erger, terwijl de bilirubine helemaal in orde is. Dat is meestal de oorzaak van de gele kleur.
Haar HB-gehalte is sinds gisteren weer gezakt, van 5.9 naar 4.7. Dat gaat echt veel te snel. Ook haar geur is niet veranderd, ze ruikt nog steeds heel erg raar.
We gaan er straks naar toe en dan weten we meer want we krijgen dan waarschijnlijk ook een gesprek met de arts.
16 juni: vervolg
Op dit moment is de bloedtransfusie voorbij. Ze zag er ook al iets beter uit en we hebben een goed gesprek met de arts gehad. Ze vond het opvallend dat we zo goed op de hoogte waren (oefening baart kunst...) Ze zijn nog een hoop dingen aan het onderzoeken en hebben zoveel mogelijk ingezet voor bloedonderzoek.
Zoals nu blijkt, breekt Vivian teveel bloed af en dat komt waarschijnlijk door de antistoffen in mijn bloed. Ze hebben het ons uitgelegd, maar ik krijg het nog niet op papier. Ze heeft wel dezelfde bloedgroep als dat ik heb, maar de resusfactor, dat kan het probleem zijn. Morgenvroeg weten ze meer.
Ze heeft een hele tijd bij me gelegen en was heel erg wakker. Vers bloed doet goed, zo te zien. Wel moeten ze haar voetjes vastmaken, anders gaat het infuus eruit. En ze moeten 24 uur de urine opvangen en dat was iedere keer even een probleem.
Ze had 2 cadeautjes voor papa in haar bedje liggen. Eentje zelf gekocht (eau de toilette van Calvin Klein) en een van de verpleging van de kinderafdeling (een koelelement met de tekst: "Keep it cool, daddy"), echt heel leuk en attent.
17 juni:
Vanmorgen is er weer bloed geprikt en het HB-gehalte is gestegen naar 6.0. Natuurlijk hartstikke goed, maar na een bloedtransfusie moest het eigenlijk meer zijn. Ook haar kleur is nog steeds niet echt optimaal. Morgen wordt er weer geprikt en dan zijn waarschijnlijk ook andere uitslagen bekend.
Ze is steeds heel levendig en drinkt heel erg goed. 2270 Gram woog ze vanmorgen maar daar zit ook het gewicht van het infuus en het verpakkingsmateriaal van het infuus is. Er moet dus zo'n 30 gram af, dus het kan zijn dat ze morgen "afgevallen" zal zijn.
We zijn vrij rustig onder de situatie (wat wil je ook anders), maar de vermoeidheid begint me nu wel op te breken.
20 juni:
Vanmorgen is weer opnieuw geprikt en toen bleken de waarden beiden gestegen te zijn, HB van 5.1 naar 5.5 en HT van 0.25 naar 0.27.
Van de kinderarts mag ze in principe naar huis, maar na overleg hebben we besloten dit tot maandag uit te stellen. Maandagmorgen wordt nog een keer bloed geprikt en als dan alles goed is, nemen we haar mee.
Ze hebben gisteren de papieren en rapporten van Jeroen erbij gepakt en waarschijnlijk heeft hij geen streptokokken gehad, maar exact datgene wat Vivian nu ook heeft. Binnen 6 maanden was bij Jeroen het HB dermate gestegen, dat hij niet meer op controle bij de kinderarts hoefde te komen. Ze zijn destijds uitgegaan van streptokokken, omdat alles daarnaar verwees en ik langdurig gebroken vliezen had. Bij Jeroen steeg het HB gelijk na de bloedtransfusie enorm, omdat hij ook antibiotica kreeg (vanwege de vermeende infectie).
Mocht nu blijken, dat bij Vivian over 6 maanden het HB op peil is, dan heeft ze hier later geen last van. Maar ook met een laag HB hoeft ze nergens problemen mee te hebben. Zakt het HB de komende maanden, dan willen ze Jeroen voor alle zekerheid ook laten onderzoeken, maar dat zijn dingen die later van belang zijn.
Gegroeid was ze ook weer, ze weegt nu 2495 gram. Ik voel mezelf gelijk een heel stuk beter:-))
Uiteindelijk is ze op maandag 24 juni naar huis gekomen en staan we sindsdien onder controle van de kinderarts.
Daar zijn we afgelopen donderdag, 18 juli, weer geweest. Ondanks het feit dat het niet onze eigen arts was, was het een heel prettig onderonsje.
Vivian weegt nu 4000 gram (was 3270 gram 2 weken geleden), is 53 cm (was 50 cm) groot, heeft een HB van 5.5 (was 4.4) en een HT van 0.27 (was 0.23). Het gaat dus echt perfect. We hoeven nu pas eind augustus terug te komen.
Hoewel alles de goede kant opgaat, willen ze natuurlijk wel de oorzaak weten. Daarom gaan ze eind september een diagnostiek doen. Dat houdt in, dat ze gaan kijken hoe de rode bloedlichaampjes er dan uit zien. Op dat moment is al het bloed in haar lichaam, haar eigen bloed. Rode bloedlichaampjes leven namelijk 100 dagen, dus 100 dagen na de bloedtransfusie van 16 juni, heeft ze alleen nog maar eigen bloed.
Aan de vorm van de bloedlichaampjes kunnen ze dan zien, of er sprake is van eventuele bloedarmoede. Dan heeft ze ook al een hele tijd foliumzuur gehad, dus kunnen ze een mooi beeld vormen.
Liefs,
Nicole
Reacties:
Door: Inge op 06/10/2002 @ 12:42 
Wat een verhaal zeg. Maar gelukkig dat het nu goed gaat.
Veel geluk met de kinderen.
Door: Mamske op 10/10/2002 @ 18:26
Hallo allemaal,
Ik ben nieuw hier en start blijkbaar wel met een apart verhaal. Gelukkig dat alles nu goed gaat, ’k voel me er zelf al wat emotioneel bij.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.