Hersenvliesontsteking!
Hier dan (eindelijk) deel twee Zoals gezegd, zijn wij welgeteld acht dagen uit het ziekenhuis geweest.
Op donderdag was ik na het werk iets gaan drinken met een collega toen mijn onthaalmoeder belde: Nick heeft bijna 40° koorts! Ik hem meteen gaan halen en ermee naar de huisarts gegaan. Hij schreef aërosol voor en iets tegen de koorts. Nick heeft die nacht rustig geslapen dus ik dacht dat de crisis over was.
Wij stonden 's vrijdags rond 9 uur op. We waren wel al vroeger wakker maar we waren nog even blijven liggen... Ik gaf hem iets te eten en zette zijn badje klaar. Toen ik zijn pyjama uitdeed, zag ik overal rode bobbeltjes. Meteen heb ik de huisarts gebeld of hij af kon komen want Nick kon mazelen hebben...
Terwijl ik op de dokter wachtte, viel hij in slaap en begon zo om de minuut hartverscheurend te krijsen, een secondje maar, viel dan terug in slaap en weerom gekrijs. Ik had ondertussen een paar keer naar de arts teruggebeld want die bleef toch echt wel lang weg, hoor. Eindelijk was hij daar … Na een onderzoek, belt de huisarts de kinderarts op want "het zou kunnen dat het hersenvliesontsteking is."
EN ik, het stomme kieken, wachtte af tot ik bij de kinderarts op visite mocht, bijna drie uur later.
Op het moment dat wij in de wachtkamer zaten, vielen zijn ineens zijn oogjes halfdicht en verkleurden zijn lipjes naar iets vleeskleurigs! Paniek alom natuurlijk! Mijn moeder (die ik had opgebeld om mij een beetje op deze wereld te houden omdat ik snel in paniek raak) liep naar de spreekkamer om de kinderarts te roepen. Die kwam meteen, onderzocht Nick en belde direct naar het ziekenhuis om infusen enz… klaar te houden want ja, het was een hersenvliesontsteking!!
Ik begon te wenen. Het was echt een schok, je gaat dood aan zoiets!! Of misschien wordt hij wel gehandicapt want je kunt armen en benen kwijtspelen hierdoor... Het is vooral mijn schuldgevoel dat ik niet kan verwoorden: ik woon vlak bij het ziekenhuis… Waarom ben ik niet zelf daar naartoe gereden? - Achteraf bleek dat ze dan ook de kinderarts moesten opbeepen. Daar kan ook enkele tijd over heengaan want eerst moet er iemand van de eerste hulp komen om je te onderzoeken, dan nog een assistent-kinderarts en dán pas de kinderarts van wacht… -
Terwijl mijn vader reed, heb ik mijn man opgebeld, die zat tegen de Franse grens voor zijn werk. Gelukkig beurde hij mij wat op: "Je bent er goed op tijd bij… Dat komt wel in orde, we zullen wel zien wat hij eraan overhoudt. Je houdt dan toch niet minder van hem, dat speelt toch geen rol. Je zult zien dat komt allemaal goed…"
Om half vier zijn we in het ziekenhuis aangekomen en daar is het wachten begonnen. Ze gingen eerst ruggenmerg bij Nick prikken. Daar mochten wij niet bijzijn omdat dit voor hem enorm pijnlijk is. Ze gingen ook een paar infusen steken.
Pas achteraf beseften wij wát ze allemaal gedaan hebben op die luttele seconden...
Na een uurtje brachten ze hem naar zijn kamertje waar wij al die tijd al zaten te wachten. Wij hebben ook antibiotica gekregen omdat wij met hem in aanraking zijn geweest. Ook de onthaalmoeder werd gewaarschuwd en de ouders van alle kindjes die daar normaal komen.
Mijn ventje lag ondertussen met twee infusen en een hartmonitor in zijn bedje.Wat er dan door je heen gaat dat wil je niet weten... Vreselijk!! Ik ben die avond (en de andere trouwens ook) bij hem gebleven omdat de verpleging van mening was dat dit beter was voor hem.
Na twee dagen kregen we het échte verhaal te horen: het had maar een haartje gescheeld of hij was er niet meer geweest. Godzijdank, heeft hij enorm goed gereageerd op de antibiotica, anders had het er heel wat minder goed uitgezien. Dat was ook de reden dat ze liever hadden dat er iemand bij hem bleef. Als wij beiden naar huis waren geweest en hij had het niet overleefd... - Soms raden ze ook af om bij je kind te blijven, vooral als het nog geen echt 'besef' heeft. -
Die eerste avond, toen iedereen naar huis was, overviel het me: ineens besefte ik ten volle wat er aan de hand was: mijn zoontje was voor zijn leven aan te vechten!!! Overdag dan was er volk bij en dan is iedereen zo positief mogelijk, ook al weten ze beter.
Mijn man waren ze aan de Franse grens gaan halen, die mocht niet meer met de vrachtwagen rijden. Logisch natuurlijk, want zo gebeuren er ongelukken. Maar op een gegeven moment ging ook hij naar huis om te slapen. Hij was dan ook al wakker van drie uur 's morgens en zo'n spanning gaat niet in je koude kleren zitten.
Ik heb geslapen, ja, maar niet veel. De verpleging komt om het half uur kijken en soms medicatie aan Nick bijgeven. Hij heeft die eerste uren een dubbele dosis gekregen. Het ene infuus zat in zijn voet en een andere in zijn handje.
Toen ik 's morgens wakker werd, was ik van IETS wakker geworden en niet zomaar. En ja, hij zat rustig in zijn bedje te spelen om half zeven 's morgens! Wat er toen door mij heen ging, dat is echt onbeschrijfelijk. Ik heb meteen op het belletje voor de verpleging gedrukt: één, hij had honger en twéé: ik durfde hem niet alleen laten hoewel hij niet uit het bedje kon maar, ja... Ik was ZO gelukkig dat ik hem wakker zag. Ik was al bang geweest dat ik afscheid van hem zou moeten nemen...
Hij is maar enkele minuten wakker geweest. Hij is toen terug in slaap gevallen maar de verpleging zei onmiddellijk dat dit goed was. Hij heeft enorm gestreden voor zijn leven en was hierdoor natuurlijk uitgeput. Hij móest slapen. Dat heeft zo ongeveer drie dagen geduurd: enkele minuten wakker, enkele uren slapen enz…
Vanaf dinsdag was hij eigenlijk terug het gewone kereltje van daarvoor, alleen dat infuus nog. De hartmonitor hadden ze op maandag al weggehaald omdat het levensgevaar geweken was. Het andere infuus hebben ze wel nog twee keer opnieuw moeten steken één keer omdat het loskwam en één keer omdat Nick begon te sputteren want zo kon hij niet spelen! Hij kon dat natuurlijk niet zeggen maar als hij wou stappen ging dat niet omdat dat infuus in zijn voet zat en dat zat duidelijk in de weg...
Er kwam nog één bang moment en dat was de vrijdag na de opname: er moesten foto's genomen worden om te kijken of hij er iets aan zou overhouden. Er werd zelfs een hersenscan gedaan om te kijken of hij geen beschadigingen had opgelopen... Maar tegen ieders verwachtingen in, was alles oké. De verpleging noemde het een klein wonder want zij hadden het al anders meegemaakt.
Wij zijn toen nog een week moeten blijven omdat hij nog een lichte longontsteking had opgelopen maar dat was niet echt een probleem. Normaal had hij na tien dagen naar huis gemogen, nu moesten we nog drie dagen extra blijven.
Mijn huisarts heeft achteraf zijn fout toe gegeven. Hij had ons direct naar het ziekenhuis moeten sturen en zelf de kinderarts van wacht opbellen. Dan weten die direct wat er aan de hand is en kunnen ze sneller reageren. Ik denk dat hij geluk heeft gehad dat het goed is afgelopen want ik weet niet wat er anders gebeurd zou zijn...
Zo, dat is mijn verhaal. Ik wil eigenlijk nog twee dingen zeggen. Ten eerste had ik beter vanaf het begin mijn instinct gevolgd en met hem naar het ziekenhuis gereden. Ten tweede: ik ben dikwijls nogal ongeduldig met mijn zoontje geweest omdat het niet het goede moment was of omdat...
Nu besef ik pas ten volle wat hij voor mij betekent. Ik weet het, het klinkt misschien vreselijk maar het is de waarheid. Ik zag dat kereltje voordien al graag maar pas toen drong het echt goed tot mij door, hóe graag! Ik weet niet wat ik zou gedaan hebben, moest het slecht afgelopen zijn...
Vorig verhaal:
Bijna was ik hem kwijt.
Reacties:
Door: maud op 13/10/2007 @ 12:24 
Mijn broertje die ook Nick noemt heeft op zijn 2jen half ook en hersenvliesontstekinggehad. Zelf was ik toen 14j, maar ik herinner het me alsof het gisteren was (ben nu 25)
Mijn moeder was ermee naar de dokter gegaan omdat hij zo'n hoge koorts had, gelukkig had de dokter meteen door dat het om een hersenvliesontsteking kon gaan en verwees haar meteen door naar de kinderarts, die waar ze toen was aangekomen meteen met haar naar het ziekenhuis reed. Tijdens die rit heeft mij ma echt mijn broertje moeten kletsen geven om hem wakker te houden, zodat hij niet in een diepe coma kon raken. eens in het ziekenhuis ook vanalle testen gedaan e.d., ook een ruggemergpunctie heeft hij moeten ondergaan. Hij heeft niet eens gereageerd tijdens die punctie zover zat hij. Gelukkig is hij erdoor gekomen zonder er iets aan over te houden, hoewel ik hoerover soms twijfel
Kzou me geen leven zonder mijn klein broertje kunnen bedenken, hij is ondertussen 14j en this een pracht van een manneke 
Door: kissie (profiel) op 13/10/2007 @ 13:40
hoi hoi
wat een verhaal ik krijg er kippevel van
ik ken het ook wel een beetje alleen mijn dochter had hersenontsteking
daar zijn we dus ook achter gekomen door dat ze niet lekker was en bij ons in bed lag en waardoor ik snachts om 4 uur wakker schrik omdat mijn dochter raar deed ze had een aanval helemaal verstijfd en happend naar lucht wij 112 gebeld krijgen we eerst de huisartsenpost opbezoek waaaatttt
die haar onderzocht en vond toch dat ze per direct naar het ziekenhuis moest omdat ze niet uit die aanval kwam
ik wachtend met mijn dochter britt op de arm tot de ambulance er was om ons daar heen te brengen ook ruggemerg afgetapt waar mijn man wel bij mocht zijn en een ctscan waar ze dus die ontsteking aan de hersentjes concludeerdenverschrikkelijk gelijk antibiotica gekregen maar bij mijn dochter duurde het een dag voor ze weer wat bij kwam ze bleef slapen en met de ogen weg gedraaid liggen zo hulpeloos
1,5jaar oud na 1 week mocht ze weer naar huis en ze leek de oude maar wij niet wij waren bang komt het nog een keer neen zeiden ze het is 1 op de zoveel die het krijgen eigenlijk pure pech ja fijn heb ik wat aan
de verschrikkelijkste dag uit mijn leven ze deden heel nuchter toen we binnenkwamen en met behandelingen
maar na die tijd voor nacontrole waar ze dus 3 keer heen moest zei de kinderarts dat ze even vreesde voor haar leven en erg geschrokken was maar om ons stil te houden en geen onnodige paniek te zaaien heeft ze zo gereageerd
het bleek uit na controles dat alles goed was en niks aan overgehouden en we waren er vroeg bij dankzij mijn dochter die aanval had
maar wat als ze niet bij ons in bed had gelegen was ze er dan nog wel uit die aanval gekomen
zo zie je maar kinderen zoijn erg kwetsbaar
wij zijn ook dag en nacht bij onze dochter gebleven
groetjes kissie
Door: veer op 17/12/2007 @ 19:35
Hoi
Je kan van een hersenvliesontsteking geen armpjes of beentjes kwijtgeraken!! Maar (niet minder ernstige) wel mogelijke gevolgen zijn gehoorverlies, verlamming, hersenzenuwstoornissen, mentale retardatie, ...
groetjes
Door: oem 3isaa op 05/07/2008 @ 21:03
mijn zoontje heeft neonatale meningitis gehad (hersenvliesonsteking in de eerste levensweek) ik herken je gevoelens en verhaal... sterkte
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.