Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Postnatale depressie

Het is ondertussen al bijna een jaar geleden maar ik draag nog altijd de littekens.
Mijn dochter werd geboren na een slopende zwangerschap en een relatief gemakkelijke bevalling. Ik besloot borstvoeding te geven, alles moest zo natuurlijk en gezond mogelijk. Daarom was ik ook zonder epidurale bevallen. Het begon al bij de eerste voeding. Mijn dochter had een te harde zuigreflex. Het was onmogelijk om haar juist aan te leggen en ze zoog veel te vlug en veel te hard. Maar ik hield vol dat het wel zou beteren.
De eerste dag het ziekenhuis was een hel. Ik moest een kamer delen met iemand die elke dag 10 familieleden op bezoek had, terwijl ik het steeds op een bescheiden 4 liet. Ik kreeg nooit rust en het was er ook niet rustig. Ik lag aan de deur en dus keek iedereen wanneer ik mijn dochter voedde. Iedereen moest ook langs mij passeren, ik had geen beetje privacy.
De eerste nacht ging al niet beter. Mijn dochter werd om het half uur wakker. Ik legde haar aan, maar het leek wel of ik geen melk meer had. Ze zoog en ik bloedde. Ik huilde bij elke voeding, tot ik niet meer kon. Ik belde de verpleegster en vroeg haar om mijn kindje even mee te nemen. Ik kon niet meer maar tegelijk voelde ik me zo schuldig. Ik wou een kind en nu kon ik het plots niet meer aan. Ik hoorde hoe mijn dochtertje uit de kamer werd gereden, huilend. En dat vergeet ik nooit, nooit meer…

Thuisgekomen beterde het voeden niet. Het bleef pijn doen en elke voeding eindigde in tranen. Maar mijn vriend beef aandringen: "Borstvoeding is het beste voor haar, hou vol."
Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik was moe en zat er volledig onderdoor maar niemand in mijn omgeving merkte het op. Alle aandacht ging naar mijn dochter, ik was gewoon de melkmachine.
Als ik het waagde om iets te zeggen over mijn pijntjes en zorgen, zei iedereen dat moeder zijn sowieso moeilijk is en mijn mond werd gesnoerd.
Het kwam zo ver dat ik me totaal tegen mijn dochter keerde. Ik bleef uit haar buurt, stel dat ze wakker werd en wou eten? Ik voelde me waardeloos en het duurde dan ook niet lang of ik zat in een postnatale depressie. Als ik niet naar mijn huisdokter was geweest met al mijn zorgen en problemen, werd ik nu nog altijd niet geholpen.
De huisdokter raadde me aan om te stoppen met borstvoeding. Ik moest afkolven zodat mijn vriend ´s nachts de voedingen kon overnemen en ik eindelijk wat kon slapen. Maar ook die oplossing werd niet goedgekeurd door mijn omgeving. Toch hield ik koppig stand: het was mijn kind, mijn lichaam en mijn gezondheid. Mijn vriend maakte me telkens weer het verwijt dat onze dochter niet gezond zou zijn en dat het allemaal mijn fout was.
Op een dag was het voor mij genoeg. Door het afkolven, voelde ik me een echte koe en door de verwijten, voelde ik me waardeloos. Ik dreigde ermee om een eind aan onze relatie te maken als hij niet ophield met die verwijten. Ik begon te huilen en eindelijk… Eindelijk zagen mijn vriend en mijn omgeving hoe zwaar ik erdoor zat. Mijn dochter was ondertussen al 2 maanden oud.

Onze dochter is nu kerngezond en mede doordat ik huismoeder ben, is ze nog geen enkele keer ziek geweest. Eindelijk heb ik ook een band met haar. Ze drinkt nu flesjesvoeding. We zijn ermee gestart toen mijn melktoevoer onvoldoende werd door het afkolven.
Ik ben nog niet terug zwanger maar bij de tweede ga ik nog eens borstvoeding proberen te geven. Hopelijk zuigt de tweede niet zo hard en gaat het dan wel goed.
Ik vind dat er soms teveel aandacht gaat naar de baby, terwijl de moeder precies alleen haar plicht moet doen en niet meer meeteld. Maar dat laat ik mij geen tweede keer overkomen!

Door: Anoniem op 10/11/2004 @ 10:31

Ik ben blij voor je dat het nu zo goed gaat. Ik heb zelf twee kinderen van 5 en 3 jaar. Ik ben weliswaar geen huismoeder(maar werkende moeder), maar ook mijn kinderen zijn kerngezond!!

Door: Anneke (profiel) op 10/11/2004 @ 17:57

Hallo,

Ik geef ook borstvoeding en gelukkig loopt dat goed. Mijn dochtertje is nu 7 weken en ik beleef echt plezier aan het voeden. Ik heb echter tijdens mijn zwangerschap met schrik gezeten dat het niet zou lukken want mijn schoonfamilie is er van overtuigd dat je enkel een goede moeder bent wanneer je borstvoeding geeft (zever natuurlijk) en ze hebben meermaals aangedrongen dat ik het zeker niet te rap mocht opgeven moest het moeilijk zijn. Ik was echt bang dat het niet zou lukken en dat ik bij de schoonfamilie in ongenade zou vallen. Oef, daar ben ik dus aan ontsnapt.

Je tweede aspect, je bent slechts een melkmachien en alle aandacht gaat naar het kind, kan ik goed herkennen. Ik ben enig kind en dus gewoon om alle aandacht te krijgen. Toen mijn ouders in het ziekenhuis toekwamen zijn ze onmiddellijk om dat kind afgevlogen en zagen ze mij niet staan, ze hebben zelfs niet gevraagd hoe het met me ging en hoe de bevalling geweest was. Na een week negeren (ik moest 5 maal om drinken vragen, vooralleer ik iets kreeg) heb ik mijn moeder eens goed mijn gedacht gezegd. Nu is het gelukkig iets beter. Ik wens alle mama’s een prettige postnatale periode en geef als goede raad om van je af te bijten wanneer het nodig is. Denk ook af en toe aan jezelf.

Knuffel van een trotse mama

Door: Marjon (profiel) op 10/11/2004 @ 20:19

Hoi S.

Gelukkig heeft je familie het uiteindelijk doorgezien dat je er helemaal onderdoor zat!
Zelf herken ik me wel in het stukje van een melkmachine. Zo heb ik me ook vaak gevoeld. Elena is een maand te vroeg geboren en had dus het omgekeerde van jullie dochtertje. Zij kon niet zuigen. Ik heb dus de hele tijd moeten afkolven. Mijn vriend gaf gelukkig af en toe een flesje als hij niet moest werken.
Maar toen het uiteindelijk wel ging om haar borstvoeding rechtstreeks te geven had ik het gevoel dat de familie dat niet wou.
Elke keer als we ergens waren dan en Elena had honger vroegen ze of ik een flesje bijhad. Ze wilden dat dan ook het liefst zelf geven. Na de eerste weken hebben ik en mijn vriend daar over gesproken en afgesproken om zelf altijd de voeding te geven. Nu hebben we nog soms dat onze ouders liever het flesje zelf geven, en dan kan ik nog altijd het gevoel hebben dat wij niet meer meetellen. Het is toch ons kindje.

Ik weet nu al zeker dat als er een tweede komt, dat ik het anders zal aanpakken en zelf de voeding zal geven. Hopelijk wil ons volgend kindje dan goed drinken van in het begin.

S. en alle andere vrouwen, geniet van jullie kindje!

Door: Trientje op 11/11/2004 @ 16:33

hey,
ik moet nog bevallen, binnen 8 weken. Ik heb nu al gezaag rond mijn oren van je gaat toch borstvoeding geven... je moet dat doen, dat is het beste. Ik antwoord altijd dat ik ga proberen, omdat ik weet dat mijn moeder met mij en mijn broer ook problemen heeft gehad. ook bloedingen en kloven... Ze is de enige die zegt je kan maar proberen en lukt het niet stop er dan mee. Ik hoop natuurlijk wel dat het lukt. Je krijgt altijd van die reacties van en ik heb zolang borstvoeding gegeven en ik zolang en je zou niet weten wat je mist en dat schept een band. Ik ben het al moe op voorhand. Ma bon, laat niet op je kop zitten, je moet aan jezelf ook denken, dat komt ook ten goede aan je kindje...
Groetjes XXX

Door: Hilde op 14/11/2004 @ 13:22

Beste S.
Ik ben journaliste bij het weekblad Dag Allemaal en werk momenteel aan een artikel over postnatale depressie. Graag zou ik jou daarover interviewen (dat kan anoniem als je dat liever wil). Mocht je het zien zitten om het taboe rond postnatale depressie mee te doorbreken, mag je me altijd mailen: hilde.engelen@magnetmagazines.be
Veel groeten,
Hilde

Door: debbie op 14/11/2004 @ 22:16

Beste S.

bij mijn eerste zoon heb ik drie maanden borstvoeding gegeven. Een zware periode, ik had het eveneens het gevoel een melkmachien te zijn, het kleintje had steeds honger en ik had schrik dat ik niet genoeg melk had. ik voelde me geissoleerd van de buitenwereld, bijna om het half uur hing hij aan mijn borst, ik durfde niet buiten te gaan uit schrik dat hij zou krijsen van de honger. De dag dat ik overschakelde op flesjes was een echte opluchting. Ik had echt een gelukkige baby, hij wou niet meer om het half uur drinken - de hemel werd voor mij terug helder. Bij de mijn tweede zoon, heb ik maar drie weken de borst gegeven en ben vervolgens overgestapt op flesjes. hij had steeds krampen - (lag er zelf een week voor in het ziekenhuis - voedingsobservatie) en met flesjes ging het veel beter.
Ik heb geleerd op zo’n momenten alleen rekening te houden met mij en mijn zonen want dit is toch het belangrijkste. Wie wil nu niet kunnen genieten van het samen zijn met je "gelukkig" kind.
En ik kan je vertellen mijn zonen (2 jaar en 4 maand) zijn gelukkige kinderen.

Door: Gerlinde (profiel) op 15/11/2004 @ 11:49

Je moet gewoon doen waar je je zelf het best bij voelt. Een kind heeft meer plezier aan een gelukkige moeder! Borst- of flessenvoeding blijft al gelijk. Als borstvoeding niets voor jou is dan moet je er niet aan beginnen. Ik heb het twee maanden gedaan maar toen vond ik het tijd om terug meer onder de mensen te komen en daar horen dan flesjes bij. Ik was ook geen type om in het openbaar de borst te geven.
Moeder zijn is al moeilijk genoeg. De druk van buitenaf hebben we echt niet nodig !
Goed dat je toch denkt aan een tweede kindje. Geniet nog van je dochtertje en vergeet ook jezelf niet hé...

Door: veronique op 18/11/2004 @ 21:06

Hoi,



Hoi,
toen mijn zoontje 3,5 jaar geleden geboren werd, heb ik ook borstvoeding gegeven. Dat ging goed alleen hij kreunde altijd! Maar echt overdreven. Telkens ik ermee nr de kinderarts ging deed hij het natuurlijk niet! Ik denk dat de dokter op den duur ,net zoals iedereen trouwens, dacht dat ik alles opblaasde; Maar ik voelde echt dat er iets was( moederinstinct, noemen ze dat!!) Tot op een dag dat ik weer bij de dokter zat en hij plots zo begon te kreunen. Gelukkig maar want toen zag hij dat het toch serieus was. Joren moest in het ziekenhuis blijven, waar ik uiteraard bij hem bleef. Hij was toen 7 weken. In plaats van borstvoeding werd hij op sojamelk gezet en o wonder het kreunen was gedaan!
2 jaar later (in maart 2003) werd onze dochter Imke geboren. Na een probleemloze bevalling ,ik was om 2u in het ziekenhuis en om 2.32 u was ze geboren!. Ik had me voorgenomen om na de problemen omtrent de borstvoeding van Joren , aan een tweede kindje flesjes te geven. Maar ik voelde me er niet goed bij ,ik wou het toch proberen. Zo gezegd zo gedaan! En ze dronk en zoog goed, maar ik zag in het ziekenhuis al dat er iets niet klopte, ze kreunde na 2 dagen ook zo. Als ik er iets van zei zeiden ze dat het krampjes waren. De maandag mochten we naar huis , de vrijdag zat ik al bij de pediater en de zaterdagnacht zaten we met haar op de spoed! Het was niet uit te houden ze krijste alles bij elkaar en ik kon haar niet troosten! Daar sta je dan als moeder..hulpeloos en hopeloos. Daar hebben ze ook in haar hoofdje geprikt en ik kon het niet aanzien en stond buiten te huilen als een klein kind terwijl mijn man bij haar was. Ook borstvoeding stoppen en sojamelk en dat leek beter te gaan. Wat blijkt nu : mijn kinders zijn ’allergisch’ voor borstvoeding! Als ik me niet vergis is dat lactose die in hun lichaampjes omgezet wordt in enzymen en mijn kindjes hun lichaampjes deden dat niet. Bij Joeren was dat met sojamelk opgelost maar bij Imke was dat wel even anders. Het heeft echt maanden geduurd eer we de juiste voeding hadden. Telkens als ze voelde dat ze in slaap zou vallen , schoot ze wakker; ze sliep bijna niet . Heel vermoeiend, voor haar en voor mij! En ze was nerveus en dat voor een baby. Tot er na enkele maanden en talloze verschillende voedingen zware kolieken werd vastgesteld. Ze heeft dan de hyperallergene voeding Nutramigen gekregen en ik kan je zeggen ik kreeg een heel ander kind!!
Borstvoeding is het beste maar niet voor mijn kindjes blijkbaar!
Nog veel succes; groetjes

Door: Tine (profiel) op 19/11/2004 @ 11:05

Hallo S.

Vol goede moed begon ik ook aan de borstvoeding na de bevalling van onze zoon in 2000.
In het ziekenhuis viel dat nog wel mee, maar eens thuis werd het een ramp.

Er lag een berg wasgoed te wachten van een meter hoog (en dan overdrijf ik echt niet), alles zat onder het stof, de afwas stond er nog van 3 dagen,...
En op de koop toe begon onze zoon de gewoonte te krijgen om elke avond 2 à 4 uren te blijven huilen. Dus probeerde ik maar alles wat in mijn hoofd opkwam : voeden (ik gaf tot 12 voedingen per dag !), badje geven, op de arm, anti-kramp druppeltjes...
Na enkele weken woog dit vreselijk zwaar door, mede door het gebrek aan slaap kon ik er niet meer tegen.
Dan legde ik hem boven in zijn bedje om het gehuil wat minder te horen, maar dan voel je je weer zo schuldig.

In de 4e week na de geboorte consulteerde ik een kinderarts om zeker te zijn dat er geen medische oorzaak aan de basis van het gehuil lag. Die zei dat onze zoon eigenlijk een halve kilo boven zijn gewicht zat en minder voedingen moest krijgen. Wanhopig ging ik naar huis.
Toen onze zoon 5 weken oud was moést ik van mijn schoonmoeder mee met de familie op restaurant. Toen zijn mijn borsten daar beginnen lekken dat ik het niet kon bijhouden om compressen te vervangen. Al snel was het zichtbaar op mijn kleren. Ik schaamde me dood.
Na die dag in het restaurant ben ik gestopt met de borstvoeding. Met héél veel schuldgevoelens ; ik was blijkbaar niet in staat mijn kind eten te geven.
Van de ene dag op de andere ben ik ermee opgehouden want fysiek en mentaal zat ik er volledig door. Mijn huishouden was een ramp, ik kreeg niks meer georganiseerd, complete uitputting, nergens steun of hulp te bespeuren...

Pas een jaar na de geboorte had ik het gevoel terug op mijn positieven te zijn en energie te hebben.
Nadien heb ik mezelf dikwijls de bedenking gemaakt dat ik een jaar lang, en dan vooral de eerste 2-3 maanden ervan, depressief heb rondgelopen.
Op het moment dat het je overkomt besef je dit dus niet. Pas nadien maak je jezelf die bedenking.
Dat onze huisarts dit niet gezien heeft vind ik zelf niet verwonderlijk want ik heb de gewoonte om mezelf naar de buitenwereld te profileren als iemand die alles alleen aankan (gevolg van ervaringen in mijn jeugdjaren : ik zal zelf nooit hulp inroepen).

Ondertussen ben ik 7 maanden zwanger van de 2e. Terug ben ik van plan om borstvoeding te geven.
Maar ik wil het volledig anders aanpakken. Om te beginnen heb ik me nu al beter geïnformeerd. Want met wat je in ziekenhuis van uitleg krijgt kom je niet ver.

Van zodra ik deze keer merk dat het niet wil lukken of dat ik er fysiek of mentaal aan onderdoor ga stop ik ermee. De tijd dat dit kind borstvoeding zal gekregen hebben is mooi meegenomen. Maar ik heb het er niet voor over om terug een wrak te worden.

Door het lezen van je verhaal ben ik allang blij te weten dat ik niet de enige ben die zo’n ervaring achter de rug heeft.
Zorg goed voor jezelf en wees zeker dat je volledig aangesterkt bent voor je aan je tweede zwangerschap begint.

groetjes !
Tine

Door: nathalie op 27/11/2004 @ 15:10

Ik krijg kippevel als ik je verhaal hoor! Ons dochtertje kwam een maand te vroeg en omdat de mama’s aan beide kanten astma hebben besloot ik borstvoeding te geven, om zo de imuniteit mee te geven maar het liep ook fout. Ik had melk genoeg en Bo deed het voorbeeldig maar heb van nature heel gevoelige tepels en dat wist mijn man ook maar zou toch proberen. Het lukte me niet! Na elke voeding was ik lichaamelijk afgemat met als resultaat dat ik meer dan 10 kilo was afgevallen in nog geen week tijd. Ik was moe, had geen eetlust, en zat constant op de wc. Aan mijn omgeving had ik, zoals jij, ook geen steun. Zelfs kind en gezin luisterden niet naar mijn toestand en telkens kreeg ik te horen dat ik moest doorbijten. Van mijn schoonmoeder kreeg ik zelfs te horen dat ik mocht gelukkig prijzen met z’n lieve man want in haar tijd...bla bla bla. Allé, het kwam erop neer dat als je een kindje hebt niet moet zagen maar blij zijn EN borstvoeding geven maar zo liep het dus helemaal niet! Gelukkig had ik een man die me wel begreep en wanneer hij zag dat ik er helemaal onderdoor zat heeft hij zelf een afspraak gemaakt met de kinderarts. De arst heeft mij verplicht om te stoppen met borstvoeding want zei dat dit geen oplossing was noch voor mij noch voor mijn dochter. Ze was immers heel onrustig geworden! Ik had enorme schuldgevoelens maar wanneer iemand een opmerking gaf stond mijn man al klaar met een antwoord. Enkele dagen laten belde ik de materniteit en vertelde mijn verhaal aan de vroedvrouw die mij bij de bevalling assisteerde en zei: "Meiske, borstvoeding is inderdaad wel goed maar heb ook kindjes zien groot worden met FLESVOEDING!!, dus verwijt je niets en geniet van jullie kindje!!!" Daar heeft ze volkomen gelijk in en dat doe ik nu. Ze is intussen 8 maanden oud en is nog nooit ziek geweest. Het bewijs dat borstvoeding niet DE voeding hoeft te zijn als het je niet lukt. Toch zal ik voor borstvoeding kiezen mocht er ooit een tweede komen. Lukt het me dan weer niet zal ik zonder schuldgevoel aan flesvoeding beginnen. 1 ding staat vast....je hebt het geprobeerd en dat vind ik het belangrijkste. Groetjes

Door: Mimi op 06/01/2005 @ 12:22

Ik ben mama van drie kinderen die borstvoeding hebben gekregen;en al die kritiek en opmerkingen die je krijgt van de buitenwereld;vooral de schoonouders!!!
Ik heb gewoon gedaan wat ik als moeder het beste vond voor mijn kinderen,want anders werd ik ook wel depri en zover heb ik het niet laten komen.
Ik ben ondertussen gescheiden en voor een tweede maal getrouwd met een lieve man en we verwachten binnen twee weken ons kindje.Ik zal ook dit kindje borstvoeding geven en gelukkig komen enkel maar de naaste familie naar het ziekenhuis op bezoek,sorry;maar de rest hoeft er niet te zijn de eerste dagen en zal daarom de geboortekaartjes pas opsturen als ik terug thuis ben.Die eerste dagen zijn van ONS en zo belangrijk voor het op je gemak kunnen geven van de borstvoeding.
En gelukkig heb ik geen schoonouders;geen plezier eraan en praktische hulp;maar VOORAL geen gezaag.
Ik heb het in mijn eerste huwelijk al moeilijk genoeg gehad met het constante gemoei van hun;ik mis ze niet hoor.
Eindelijk kan ik met een gerust hartje uitkijken naar het geven van borstvoeding en sta ik er deze keer nog meer achter dan bij de andere kids,omdat ik het zo wil en dat het in alle rust kan gebeuren zonder al dat gemoei.

Het is heel belangrijk om iemand in vertrouwen te kunnen nemen als het wat moeilijker gaat,en dat hoeven altijd geen kant en klare oplossingen te zijn;maar vooral een luisterend oor.

En als borstvoeding me niet lukt,of ik begin er onder te lijden in welk opzicht dan ook;dan wordt het flesvoeding.Een kind heeft geen nood aan een wrak van een moeder hé.

En wanneer gaan die mannen eens wat meer achter de beslissingen van hun vrouw staan in plaats van die van hun moeder,of hebben die net te lang aan de borst gehangen!!!

Doe wat je het beste vind als moeder van je kind en als de rest de boom in!

Groetjes MIMI en aan alleen een gelukkig 2005

Door: erika op 22/04/2005 @ 12:05

ik ben blij voor jou dat het in die tijd goed met je nu gaat ik heef ook borstvoeding maar mijn dochter doe iedere avond rond 19h tot bijna en uur nie anders dan huilen en dan vraag ze terug voeding als is dat ze een uur geleden borstvoeding gekregen ik heb ook een dokter moeten raad plegen wand mijn dochter wil van niemand een afgeklofde melk aan nemen dus sta ik daar heel alleen voor haar + dat ik nog twee zonen heb een van 8 en 3 ik

Door: Evelien op 03/06/2005 @ 11:19

Ook mijn kraamtijd heeft in het teken gestaan van borstvoeding.Mijn dochter is in het ziekenhuis geboren met een keizersnede, en daar hebben ze me echt heel goed begeleid.Na 3 dagen mocht ik naar huis, toen dronk ze nog niet aan mijn borst. Ze was net 5 pond en had te weinig kracht om door te drinken.
Thuis zag ik op den duur tegen elke voeding aan, iedereen zat aan mijn borsten, ik was bekaf. Daarnaast kolfde ik nog. Op den duur had ik de neiging om het kolfapparaat door het raam te gooien.
Als de kraamhulp erwas probeerde we het weer, was ze weg dacht ik, pak meteen het flesje maar.
Na 10 dagen ben ik gestopt met haar aan de borst te leggen, na 4 weken ben ik gestopt met kolven. En pas nu, na een half jaar denk ik; Waarom ben ik zo lang doorgegaan? Het heeft me zoveel gekost. Ik heb alles voor mijn dochter over, maar zij heeft recht op een moeder die niet uitgeput is. Bij een eventuele volgende zwangerschap, stel ik een limiet. 10 dagen proberen met alle mogelijkheden, wil dit niet, dan de fles.

Overigens heb ik me erg van de wijs laten brengen door alle verhalen in tijdschriften e.d. Door een keizersnede zou je een minder goede band met je kind hebben, moet je eigenlijk wel borstvoeding geven om dit nog te herstellen, bla bla bla. Wat een stress heb ik hierdoor gehad.
Ik voel me moeder ben stapel om mijn dochter, dat hangt hier niet van af. Ik hoop dat ik iemand hiermee een hart onder de riem kan steken.

Door: Anoniem op 21/05/2006 @ 21:43

op de site babybrabbel staat nu een boek op de voorpagina dat werd geschreven door een hele goeie vriendin van me,
gaat over postnatale depressie en haar beleving daarvan, heet de grote zwarte wolk
misschien helpt het anderenxxx

Door: jik (profiel) op 06/07/2007 @ 13:57

Ik geef mijn schat borstvoeding. In het begin kloven gehad en de melkproductie was sterker dan mijn meisje aankon met als gevolg 2 grote meloenen die op ontploffen stonden. AUW!! 8 flesjes af moeten kolven in het ZH en daarna weer wat rustiger met de melkbar. Ze zuigt me letterlijk helemaal leeg en wil elke 2 uur gevoed worden. Ik geniet er elke keer van ookal is het niet altijd even prettig. Maar ondanks dat ik haar vanaf het eeste uur borstvoeding geef heeft ze nu wel de griep van papa overgenomen en ook nog spruw gehad. Dus volgens mij maakt het helemaal niet uit of je nu borstvoeding geeft of flesvoeding. Gewoon lekker doen wat voor jou goed voelt en niet luisteren naar anderen.
Ok je valt sneller af met borstvoeding, maar ik moet er nog 11 kwijt en die gaan echt niet zo snel als ik zou willen hoor
Succes allemaal en geniet !!!!