Stille ondervoeding
Door Brigitte op 08/12/2004 - 20:35:
De bevalling van mijn dochter Nienke was heel vlot en snel gegaan. Dit in tegenstelling tot de bevalling van mijn zoon Wessel. Mijn zoontje is in 2002 geboren en mijn dochter in juni van dit jaar.
Ik had al lang last van voorweeën, dus ik wist dat het niet lang meer zou duren. Pas rond zes uur in de ochtend begonnen de weeën wat heftiger te worden. Na een tijdje heb ik de verloskundige gebeld en die heeft mijn vliezen gebroken. Toen wist ik weer wat weeën waren (bij mijn zoon had ik rugweeën die behoorlijk heftig waren, maar die had ik nu niet). De kraamverzorgster was er net op tijd bij, want Nienke was er binnen tien minuten persen. Ze werd nagekeken en daarna mocht ze aan de borst. Ze dronk goed. Wat een heerlijk gevoel was dat!
Bij mijn zoontje was de borstvoeding helaas op niets uitgelopen. Ik had geen stuwing. Hij hapte wel naar de borst maar huilde daarna gelijk, want ik had niet genoeg voeding.
Na tien dagen borst, bijvoeding en kolven zat ik er helemaal doorheen. Dit kon niet de bedoeling van de borstvoeding geweest zijn. Gelukkig was iedereen positief over mijn besluit om over te stappen naar flesvoeding. Dat had ik er ook niet bij kunnen hebben, dat ze me dat kwalijk zouden nemen. Daarna was er rust in huis, Wessel dronk goed en was tevreden.
Met Nienke liep het allemaal wat anders. Ten eerste moest ik ’s avonds naar het ziekenhuis, omdat ik bleef vloeien. Ik had al veel bloed verloren. Dus ben ik met de ambulance opgehaald en naar het ziekenhuis gebracht. Daar ben ik een nacht gebleven. Ik kreeg een infuus en mocht weer naar huis. Ik had wel ijzertekort (bloedarmoede), maar daar kreeg ik tabletten voor.
Thuis was de kraamtijd perfect. Wel kon ik weinig doen, omdat ik veel op bed heb gelegen. Want zo gauw ik opstond werd ik duizelig. Mijn zoontje vond het wel allemaal prima zo en Nienke was een tevreden baby. De kraamverzorgster kleedde haar aan, verzorgde haar en ik gaf haar alleen de borst. Ze wilde bijna alleen naast mij slapen als ze gedronken had, want ze was dan ook iedere keer erg moe. Wel had ze een grote zuigbehoefte.
Na vijf dagen begon ze wat geel te zien, maar ze dronk goed. De kraamverzorgster ging weg, nu konden we het weer alleen aan. Ik begon weer steeds meer zelf te doen.
Na een aantal dagen wou ik een weegschaal in huis hebben, want ik vertrouwde het niet. En inderdaad ze was heel veel afgevallen (500 gram) en zat nog onder haar geboortegewicht. Ik had al de indruk dat haar luier losser ging zitten en ze zag nog steeds geel.
De huisarts stuurde ons door naar het ziekenhuis en daar constateerden ze dat Nienke stille ondervoeding had. Ze oogde tevreden, maar was gewoon suf en moe omdat ze te weinig voeding binnen kreeg. Een flesje accepteerde ze wel maar na 30cc voeding was ze helemaal uitgeput. Ze hoorde rond die tijd minimaal rond de 70cc te drinken verdeeld over acht voedingen.
In het ziekenhuis heeft ze een nacht sondevoeding gekregen en daarna zijn we met het flesje gestart. Alles wat ze niet met de fles naar binnen kreeg, ging via de sonde. Ze gaf ook veel terug, soms wel een hele fles. Ze hebben allerlei onderzoeken gedaan bij haar. Bloed en urine zijn onderzocht en er is een echo gemaakt om te kijken of alles goed was. Ze konden niets vinden en na een week mocht ze eindelijk naar huis.
Het enige wat ik wel kwalijk vond, is dat er geen weegschaal was tijdens de kraamtijd. Zeker gezien het eerste borstvoedingsdrama. Want dan hadden we op tijd kunnen zien dat ze te veel afviel en was ons een hoop ellende bespaard gebleven.
Nu zijn we gelukkig weer een compleet gezin. Nienke drinkt goed, maar geeft af en toe nog wat terug. Maar op dit moment groeit ze goed en ziet er goed uit.
Brigitte
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: saskia op 08/12/2004 @ 22:41 
ik dacht altijd dat het verplicht was dat er tijdens een kraamperiode een weegschaal was.
bij mij werd mijn dochtertje elke dag wel een paar keer gewogen altijd na de voeding.
vind het dan ook schadalig als ik dit zo lees.
maar gelukkig is alles goed en eet ze goed dat vind ik altijd wel prettig om telezen dat het goed afis gelopen.
veel plezier met je kleine meid en hoop dat ze een grote en stevige meid wordt.
Door: nikki op 09/12/2004 @ 15:38
Brigitte,
als ik jouw verhaal lees herken ik er heel erg onze kraamtijd in. Twee maand geleden werd ik voor de vijfde keer mama en begon ik vol goede moed (ik had mijn vorige kindjes tot 6 maand Bv gegeven en steeds met heel veel plezier voor beiden) aan, naar ik hoopte, een mooie en lang periode van borstvoeding. Je voelt het al aankomen; niets daarvan! Onze Rune was ook een zeer rustig babietje en leek de eerste dagen ook zeer goed te drinken aan de borst - alleen: ik moest hem daar steeds wakker voor maken en na een tiental minuutjes zuigen (met tussenin verschonen, want anders dronk hij misschien maar 5 minuutjes) viel hij steeds weer in een diepe slaap. Al de 2de dag zag hij wat geel, maar we zetten hem aan het raam - zo erg was het toch niet... Dachten we. Na 4 dagen werd er samen met de hielprik ook gecontroleerd hoe hoog het bilirubine zat en ja hoor; hij moest onmiddellijk fototherapie krijgen - vandaar dus het suf zijn en het niet op gang komen van de Bv. Na de fototherapie mochten we naar huis, Rune leek goed te drinken en was inderdaad een zeer rustige baby. Gelukkig werd hij wel elke dag gewogen door de kraamverzorgster en sloeg zij alarm toen hij, na een paar dagen thuis nog steeds niet zijn geboortegewicht bereikte - opnieuw controle van de bilirubine en wegen voor en na iedere voeding (hij dronk toen tussen de 30à50cc per voeding, niet erg slecht maar met enorm veel moeite en erg langzaam). ’s Avonds kwam het verdict: hij moest terug fototherapie krijgen, waarvoor we beiden terug werden opgenomen in het ziekenhuis. Daar kreeg hij een infuusje, Bv en een flesje achteraf en moest ik afkolven om de melkproductie te stimuleren - dit laatste helaas zonder resultaat. Op die manier deden we nog twee weken verder - Rune overschreed zijn geboortegewicht voor het eerst toen hij bijna één maand oud was en na een borstontsteking heb ik, met heel veel pijn (letterlijk en figuurlijk) de borstvoeding opgegeven. Elke voeding nam anderhalf uur in beslag (als Rune onmiddellijk wou slapen na z’n voeding of als iemand hem kon overnemen tijdens het kolven) of langer en ik moet je niet beschrijven dat dat een hele opgave is wanneer er nog 4 andere kinderen in huis rondlopen!
Sorry dat het zo’n lang verhaal is geworden, maar ik heb het er nog steeds erg moeilijk mee en misschien helpt het wat als ik het eens van me af kan schrijven...
Door: Gertie op 09/12/2004 @ 19:07
Hey,wat een nare situatie allemaal. Ik ben kraamverzorgster en ik (en mijn collega’s) hebben altijd een weegschaal bij. Een hangweegsschaal en/of een gewone. Bij problemen wegen we ook de kindjes voor en na de voeding. Wat spijtig dat het allemaal zo verlopen is. Veel plezier althans nu met je spruiten!
Door: Eva (profiel) op 10/12/2004 @ 08:10
Hoi hoi!
hier nog iemand die dit ongeveer heeft meegemaakt...
In juli ben ik (in het ziekenhuis)bevallen van een dochtertje, ze woog 3.040kg en was maar 48 cm, een kleintje dus voor een voldragen zwangerschap...
Ook ik begon volle moed aan borstvoeding, alles leek goed te gaan, Lixje zoog goed, ze lag goed aan,... Maar ze bleef afvallen. Uiteindelijk (de dag voor we naar huis mochten) besloot een vroedvrouw van toch eens af te kolven om te zien hoeveel melk ik had...niet dus... Ze wilden het dan toch nog op gang proberen te brengen, ik moest elke drie uur twintig minuten aan het afkofapparaat en dan Lix nog eens aanleggen (ze kreeg dan ook wel melk uit een cupje) Zéér pijnlijke ervaring was dat. Wel moest ons kleintje voor elke voeding geprikt worden om haar suikergehalte te meten...hoogst onaangename ervaring als je verwacht dat alles ’vanzelf’ zou gaan... Achteraf zei onze ka dat het echt kantje boordje is geweest en dat als ze niet zo flink haar best zou gedaan hebben om flesjes te drinken dat ze ook zou opgenomen geweest zijn voor sondevoeding. Gelukkig is het niet zo ver gekomen, maar op die moment voel je je toch echt wel een mislukkeling...
Vandaag zijn we 23 weken later en ons dochtertje doet het meer dan goed, ze weegt nu meer dan 7 kilo en meet ze 65.5 cm. En ook wij (vooral papa dan
) zijn heel tevreden over de flesvoeding...Veel succes met je kleintje & veel groetjes
Eva
Door: Anouk Verlouw op 13/12/2004 @ 15:34
Wat jammer dat je het zo hebt ervaren. Ik heb ook BV gegeven. Een jaar lang. Zelfs nog het fenomeen spruw doorgemaakt. Mijn verloskundige is groot voorstander van BV en niet wegen, omdat het de moeder onrustig kan maken. (Heb ik wel genoeg voeding?) Daar is natuurlijk ook wel iets voor te zeggen in deze haastige onnatuurlijke maatschappij. Omdat mijn dochtertje in het begin niet erg enthousiast was, hebben we toch in overleg 2 keer wel voor en na de voeding gewogen. In mijn geval was er gelukkig niets aan de hand. Want, zo merkte ook ik, er is altijd een weegschaal in de buurt, tijdens de kraamtijd en je moet toch aan elkaar wennen. Je mag bij ons in de buurt trouwens ook onbeperkt komen wegen op het CB.
Ben je nu ook gestopt met BV of ben je het toch blijven proberen?
Door: Brigitte ter Velde op 15/12/2004 @ 11:39
Heel erg bedank voor jullie verhalen. Het helpt om die vervelende tijd achter je te laten.
Voor mij was de borstvoedig over toen ik er achter kwam dat ze af gevallen was. Ik had geen zin in dat getob zoals bij de eerste. Dus gelijk geheel over op de fles. Nienke is nu een gezellig vrolijk "dikzakje". Ze groeit zeer goed. Ze is nog steeds erg makkelijk maar als ze wil eten en het duurt haar echt te lang dan kan ze behoorlijk krijsen. Dus ze geeft het nu wel aan.
Ik moet ook nog even kwijt dat het kraamcentrum waar de kraamverzorgster vandaan kwam gelijk iedereen voorzien heeft van een weegschaal/urnster. Daar waren ze al over aan het nadenken en gelijk versneld ingevoerd.
Verder hebben ze ook alle bijkomende kosten van het ziekenhuis betaald (telefoonkosten/kilometers etc.) Dus dat was perfect geregeld.
Groetjes Brigitte
Door: Anne op 12/01/2005 @ 15:52
Bij mijn dochtertje liep het in het begin gelijkaardig: ik moest haar toen ze drie dagen oud was wakker maken om haar te voeden. En toen viel ze weer dadelijk in slaap. Toen ze de dag erna geel bleek te zijn hebben de verpleegsters in overleg met de kinderarts voorgesteld om haar enkele extra flesjes te geven, en heeft ze een dag onder de lamp gelegen (kon bij mij op de kamer)! Mijn borstvoeding is op die manier iets later dan normaal op gang gekomen, maar ik heb Karlijn wel nog 9 maanden zelf kunnen voeden. Ik vond het wel vervelend om flesjes te geven omdat ik dacht dat het zo belangrijk was om vanaf het begin die borsten aan de praat te krijgen, maar het heeft Karlijn de kracht gegeven om harder te gaan zuigen.
Door: Kismet op 15/12/2005 @ 14:50
Mijn dochter had ook een goede zuigreflex, maar bij mij hadden ze in het ziekenhuis al gemerkt dat ze niet genoeg bijkwam. Ze zat al snel 400gr. onder haar geboortegewicht. Dat is toch even schrikken. De verpleegsters in het ziekenhuis hebben me wel heel goed gesteund.
De vierde en vijfde dag na de geboorte heb ik na elke voeding twee maal een kwartier afgekolfd. Eerst kwam er bijna niets uit: 4cc, 5cc, 10cc, 20cc. Gelukkig werd het wel steeds meer. Na de vijfde dag, toen ik thuis was, was de borstvoeding gelukkig goed op gang gekomen. Ik had toch een afkolftoestel gehaald bij het wit-geel kruis en ik heb meteen gevraagd of er een kraamverzorgster kon langskomen om te helpen en te controleren of alles goed bleef gaan.
Gelukkig kwam ze nu elke keer goed bij. Het wegen was voor mij een geruststelling, want ik voelde me toch erg onzeker. Mijn dochter is nu ruim 4 maanden en ze krijgt nog altijd borstvoeding. Soms helpt het doorzetten en de steun van de omgeving. Maar moest het niet gelukt zijn, dan had ik met evenveel plezier een flesje gegeven!
Hoi,
Bij mij wou onze kleine meid niet direct aanhappen na de geboorte en dronk dus niet direct. Ik wou nog blijven proberen, maar de verpleegster "raadden" me aan om tepelhoedjes te gebruiken. Ze dronk vanaf dat moment wel, maar wat ik op dat moment niet wist is dat tepelhoedjes ook de melkproductie doet minderen.
Cindy was van 3040gr naar 2880gr gegaan in de kliniek. Ze was bijna 3 weken eer ze haar geboortegewicht terug had. Daarna was het net een jojo.. Ze bleef continue blèren om eten, als je chance had dan sliep ze een half uur. Op het moment zelf vond ik dat niet normaal, maar mijn vriend wou er niet van weten en verplichtte me door te doen zoals ik bezig was. Tot op de moment dat ze 2 maand was en amper 3500gr woog, ze was op 3 weken tijd nog geen 100gr bijgekomen. Dat was de alarmbel...
Ik heb het welgeteld 2 maand volgehouden om alles af te kolven en haar via de papfles te geven, en wat ik te kort had op een dag gaf ik kunstvoeding. Momenteel geef ik nog 1 fles borstmelk op een dag en de rest kunstvoeding en fruitpap. Ze is nu vandaag 4 maand oud.
Ik hoop echt dat het de volgende keer beter lukt om borstvoeding te geven, als die er komt. Want ik moet eerlijk toegeven dat ik soms denk dat ik gefaald heb...
Door: Brigitte op 06/11/2007 @ 13:49
Hoi Elke,
Ik wilde even zeggen dat ik vind dat er geen falen bestaat bij een beslissing over borstvoeding. Er zijn te veel mensen die zich met die beslissing bemoeien en je proberen te stimuleren om iets te doen wat zij goed vinden.
Je faalt pas als je niet naar je zelf luisterd en daardoor je eigen gevoelens aan de kant zet. Dat voelt een kind haarfijn aan.
Als je zelf goed in je vel zit dan komt alles goed. Borst of fles.
Je kind groeit op allebei gewoon goed.
Bij mij voelde het ook als falen dat ik niet eerder aan de bel trok. Maar dat is moeder eigen denk ik. Dus bij een tweede gewoon je gevoel achterna gaan. Een tweede is niet vergelijkbaar met de eerste. Dus gewoon weer borstvoeding proberen(als je dat wilt) en in je achterhoofd houden dat je het in de gaten moet houden.
Brigitte
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.