< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Kleine Engeltjes » Veel te vroeg

Veel te vroeg

In juni 2000 besloten we met de pil te stoppen. We waren op dat moment 20 en 23 jaar. Heel jong, maar ons absoluut bewust van de keuze die we op dat moment maakten.

Drie maanden later, op 13 september, deed ik een zwangerschapstest. Ik was al enkele dagen over tijd en wist eigenlijk al dat het zo ver was. Toen de test dan ook positief bleek te zijn, zat ik aan alle mogelijke manieren te denken om het aan Martin te vertellen. Het mooiste leek mij om hem een rompertje cadeau te doen. Die hint zou hij vast begrijpen!
Zover kwam het niet. Toen hij mij 's middags belde, heb ik het eruit gegooid! We waren hartstikke blij, hebben nog grapjes gemaakt over onze vruchtbaarheid.

Precies een week na de test kreeg ik buikpijn. Vanaf het moment dat ik zwanger bleek te zijn, had ik het gevoel dat het niet mocht blijven. Dit bleek ook gegrond te zijn...De buikpijn was het begin van een miskraam.
Enkele weken na de miskraam, vloeide ik nog steeds. Daarom werd ik doorgestuurd naar het AZG voor een curettage. Eerst kreeg ik een echo om te zien welke resten waar nog zaten. Vanwege zijn werk kon Martin er niet bij zijn, dus ik ben samen met mijn schoonmoeder gegaan.
Tijdens de echo zei de gynaecologe tegen mij: "Weet je wel waar je naar kijkt? Meid, je bent hartstikke zwanger!"
Ik bleek 9 weken zwanger te zijn. Het was in beginsel een tweeling geweest, waarvan een vruchtje verloren was gegaan.
Thuis heb ik meteen Martin weer gebeld. Toch was ik er niet helemaal gerust in. Ik deed wat een zwangere vrouw doet, was ook oprecht blij maar had soms zo'n gedachte van "dit blijft niet". Zag mezelf ook niet achter een kinderwagen lopen bijvoorbeeld, al hebben we hem wel al besteld. Deze negatieve gedachten zei ik maar niet meer hardop, want ik moest niet zo pessimistisch doen. Ik wist daarentegen zeker dat het een meisje zou worden.

Een paar weken na de echo, moest ik weer naar het ziekenhuis toe. Ik zou op dat moment 12 weken zwanger zijn. Het vloeien was in de 10e week gestopt.
In het ziekenhuis werd mij na de echo verteld, dat ik in plaats van 12 weken, 10 1/2 week zwanger was. Ik vroeg of dit erg was, en of het wel mogelijk is om zwanger te raken anderhalve week na een miskraam, terwijl ik nog vloeide. Maar het bleek mogelijk te zijn volgens de gynaecologe. Ze zei ook dat ik nu naar een verloskundige toe kon. Er was geen medische reden om mij nog naar het ziekenhuis te laten komen. Nog steeds was ik er niet gerust op. Maar ik wilde niets liever dan geloven dat het goed ging en dus ik naar de verloskundige.

Ik had een afspraak gemaakt, toen ik 15 weken zwanger was. Ja, 15 of 16 1/2 natuurlijk! Martin mocht op het allerlaatste moment niet meer mee van zijn baas. Hij werkte toen nog voor defensie. Ik wist dat we het hartje zouden horen. Martin was nog niet één keer meegegaan door zijn werk, dus hier wilden wij beiden persé bij zijn. Bovendien was ik bang dat er geen hartje te horen zou zijn en dat zou ik niet alleen aankunnen. Dus heb ik de afspraak verzet naar twee weken later, 17 of 18 1/2 week zwanger.
Eenmaal bij de verloskundige klopte er dus wel een hartje! En hoe!! Dit was een van de weinige momenten dat wij een zorgeloze zwangerschap hadden. Ik zie ons 's avonds nog op de bank zitten, helemaal blij...

De volgende dag om 10 uur 's ochtends, ik weet het nog precies. Het voelde als een soort van klik binnenin. Ik ging naar het toilet en in plaats van urine, kwam er alleen maar bloed. Trillend heb ik Martin gebeld, die op dat moment winterverlof had. Hij heeft mij meteen van mijn werk gehaald. De verloskundige kwam langs en kon gelukkig het hartje van onze baby nog horen. Toch heeft ze ons doorgestuurd naar het ziekenhuis. Tijdens de echo bleek dat er een bloedprop in mijn baarmoeder zat, ter grootte van het hoofdje van de baby. De baby bewoog en leefde gelukkig nog!
Een week later moest ik terugkomen. Het bloeden was toen bijna gestopt. De bloedprop bleek ingekapseld te zijn. Maar onze baby was niet veel gegroeid vergeleken met de vorige keer.
Vanaf dat moment heb ik nog drie bloedingen van enkele dagen gehad. Het ging steeds slechter. Onze baby groeide niet meer, het bloeden bleef maar doorgaan wat slecht voor de vliezen was omdat die zo sneller konden breken. Bovendien verloor ik ook nog eens vruchtwater. Zoveel dat er op een gegeven moment bijna niets meer was. En in het ziekenhuis konden ze maar niets doen.
Elke week gingen we langs en elke week kregen we meer slecht nieuws. Het enige goede, zeer goede zelfs, was dat onze baby nog leefde. Tijdens de laatste echo zagen we dat ze zwaaide... Een laatste afscheid??
Mij werd geen bedrust voorgeschreven of iets dergelijks, al nam ik dit zelf wel. Op een gegeven moment werd afgesproken dat we op 18 januari 2001 een AD-echo zouden krijgen. Dit is een uitgebreide echo waarop ze precies konden zien waar de bloedprop zat en wat de gevolgen waren. De groei van de baby stond op dat moment stil.

Op 15 januari zat ik op mijn werk. Ik moest naar het toilet. Er kwam daar teveel water. Ik dacht eerst nog dat het laatste beetje vruchtwater verloren was, maar later in het ziekenhuis bleek dat het mijn vliezen waren. Ze waren gebroken... Mijn schoonmoeder was weer met mij meegegaan. Ik heb de gynaecologe gesmeekt of ze alstublieft goed nieuws voor me had, maar dat had ze niet. Wel kon ze me vertellen dat ik 22 weken zwanger was. Ons kindje was in de groei blijven steken bij 18 weken.
Thuisgekomen belde ik uiteraard Martin op. We besloten dat hij voorlopig op de kazerne zou blijven. Later die avond begon de buikpijn, steeds heviger. Het ziekenhuis maar gebeld. Aangezien ik alleen thuis was, vond de zuster dat ik meteen moest komen. Mijn schoonouders zijn meegegaan. Martin was onderweg. Hun gezichten toen ik de deur opendeed, zal ik nooit meer vergeten. Ze wisten wat er ging gebeuren, maar durfden het niet hardop te zeggen...
Daarna is alles heel snel gegaan. Mijn schoonmoeder is de hele tijd bij mij gebleven. Daar ben ik haar heel dankbaar voor. Geen moment heeft ze me in de steek gelaten. Martin kwam om kwart voor 11 's avonds binnen. Mijn schoonmoeder is toen naar haar man in de wachtkamer gegaan.
De dokter vertelde ons dat ons kindje dood kon zijn, maar ook nog kon leven. Zou het nog leven dan zou het niet lang duren. Ze konden niets doen, het was te vroeg. Ons kindje zou gaaf ter wereld komen. Het was de derde keer dat ik dit hoorde die avond. Ik wist zeker dat ons kindje nog leefde.

Om 23.16 uur is ze geboren. Romey Danique Meindertsma, 142 gram zwaar en... levend! Al met al heeft ze 10 minuten geleefd. In mijn handen is ze ingeslapen. Ze was zo mooi, zo lief en zo breekbaar. Maar ook duidelijk onze dochter. Ze leek veel op haar papa.

Op 18 januari hebben we haar begraven.

Inmiddels ben ik zwanger van ons tweede kindje. Ik ben op 28 september uitgerekend.



[Reageer]
Heb jij ook zoiets meegemaakt en wil je graag je verhaal kwijt?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.