Het was ons derde kindje.
Op 11 augustus is het alweer 5 jaar geleden dat ons derde kindje zomaar geboren werd. Ik was toen 17 weken zwanger.
Ons tweede kindje, Esther, is op 22 november 1996 geboren. Omdat ik borstvoeding gaf, dacht ik dat het door de hormonen kwam dat ik maar niet ongesteld werd.Toch ging ik even naar de dokter, die constateerde dat ik zwanger was van ons derde kindje. Ik ben erg geschrokken, dat kan ik je wel vertelen. Ik kon het niet accepteren dat ik weer zwanger was. Ik was net bevallen van een mooie meid en nu alweer zwanger? Nee, dat kon ik moeilijk accepteren.
In de 8e week werd een echo gemaakt van een mooi, gezond baby'tje. In 15de week ben ik naar de verloskundige gegaan. Ze kon geen hartslag vinden en vond het raar. "Ja," zei ze: "je hebt een echo. Anders zou ik zeggen dat je niet zwanger bent."
Tja, wat nu? Ik ben naar huis gegaan.
Twee weken later lag ik 's middags lekker in de zon en zei tegen mijn baby'tje:"Ach, waar maak ik me toch druk over? Jij wordt ook wel groot."
Nou, wat denk je… Ik begon te bloeden en kreeg vreselijke weeën. Ik heb meteen de verloskundige gebeld en ik mocht direct komen. Ze vertelde mij dat ze vermoedde dat ik aan het bevallen was en dat de baby dood was. En daar stond ik dan na een goedendag weer buiten.
's Nachts om ongeveer 2 uur is hij geboren. Ik moest naar het toilet. Op de trap kreeg ik erge krampen. Ik kon nog maar net het toilet halen en na een pers wee hing hij daar, tussen mijn benen bungelend aan de navelsteng. Ik was helemaal over mijn toeren. Mijn man kwam naar beneden, troostte me en daarna heeft hij ons kindje met een grote schaar bevrijd van de navelstreng.
Na een kwartier heeft hij de verloskundige gebeld en die was er zo. We hebben zo met z`n tweeën, in stilte afscheid kunnen nemen van ons kleine mannetje. Maar wat dan? Wat doen de meeste mensen nu met zo`n klein baby'tje? Onze verloskundige was eerlijk, ze zei:"Als ik het meeneem, belandt het in de biobak."
Wat een afschuwelijk idee! We hebben het gehouden en mijn man heeft het bij ons in de bloementuin begraven. Ikzelf weet niet waar, het is een stukje van mijn man z`n verwerking geweest. Ik wilde niet telkens aan ons kindje herinnerd worden als ik de tuin aan het wieden ben.
Hoe kom ik er nu toe om dit verhaal te schrijven? Twee maanden daarna raakte ik zwanger van ons vierde kindje. Na een heel moeilijke zwangerschap en veel in het ziekenhuis gelegen te hebben met vroeg tijdige weeën, is hij op 29 juli 1998 geboren. Hij was ook heel klein maar nu is hij een mooi kereltje, nog erg klein van stuk maar gelukkig kerngezond.
Ons gezin was compleet, zoals men dat zegt. De slaapkamers waren vol maar wat denk je… Ik ben weer zwanger, van ons vijfde kindje.
Ik durf niet meer na te denken. Blij ben ik niet, we moeten verhuizen naar een grotere woning want uitbreiding is in onze woning niet mogelijk. Ik ben bang dat het weer een zware zwangerschap wordt, bang om het te moeten verliezen en bang om het te moeten krijgen.
Een zwangere moeder
Reacties:
Door: ingrid van b op 26/08/2002 @ 23:58 
ik wens je heel veel sterkte en ik hoop voor jullie dat je een fijne zwangerschap krijgt en een mooi gezond kindje hou de moed er in want het is niet niks wat jullie hebben meegemaakt .
en misschien is het handig als je daarna niet meer zwanger wil worden dat je dan iets defenitiefs laat doen maar dat is je eigen keuze want dat kon ik niet goed uit je verhaal opmaken ben je gesteriliseerd en toch zwanger?? sorry als ik het verkeerd heb begrepen
en veel sterkte groetjes ingrid
Door: C. op 27/08/2002 @ 01:32
Jouw verhaal heeft me erg aangegrepen, zwangere moeder. Ik hoop van harte dat deze zwangerschap vlot verloopt en dat jullie een gezonde baby ter wereld brengen. Ik vind het erg moedig dat je het kindje wilt houden. Het lukt jullie wel !
Geniet maar van je grote gezin, het zal ongetwijfeld prachtig zijn, zo 4 lieve kindjes op een rij.
Veel geluk !
Door: ria op 27/08/2002 @ 12:06
als ik dit lees ,breekt er iets in mij.de gemengde gevoelens,hoop en wanhoop!!!!ik ken de gevoelens alleen ik raak niet aan mijn zo verlangde 3de baby.daarom wens ik je heeeeeeeeeeeel veel moed en veel steun van je omgeving waar plaats is voor 3 is er ook voor 4 warmte al kan het een tijdje praktisch moeilijk zijn
Door: LAURENCE op 29/08/2002 @ 22:38
Dit verhaal maakt me heel emotioneel. Het verloren kindje begraven in de bloementuin, ik denk dat vele ouders hun dood geboren kindje in hun tuin zouden willen begraven.
Je vijfde kindje is misschien niet gepland, maar toch wel gewenst???? Elk kind is toch een wondertje. Probeer positief te zijn en geniet van je zwangerschap. Deze zwangerschap kan vlotter verlopen dan de vorige en het is misschien wel de laatste keer.
Veel moed.
Laurence (moeder van 3 kindjes)
Door: Sarina op 01/09/2002 @ 10:48
Ik ben erg geschrokken door je verhaal, steeds maar weer per ongeluk zwanger worden en dan niet blij zijn. Sorry maar dat hoeft toch niet meer!
Maar een kind verliezen is vreselijk, ik weet het uit ervaring.
Maar ik hoop dat je dit vijfde kindje met open armen kan ontvangen en het alle liefde kan geven van de wereld. Want elk kind is een wonder en een geschenk.
Sterkte met de zwangerschap.
Sarina mama van Lars*, Aileen en Finn
Door: kitty op 02/09/2002 @ 08:45
oh wat vind ik het erg voor je dat je steeds zo moeilijke zwangerschap heb en dan ook je kindje nog verliezen is verschrikkelijk
maar als je geen kinderen meer wil hoe komt het dan dat je steets weer zwanger ben ik zou zo graag zwanger willen worden maar bij ons zit dat er niet in dus doet het wat pijn hier te lezen als mensen er niet blij mee zijn.
toch wil ik je heel veel sterkte wensenDoor: Anja op 02/09/2002 @ 22:12
Ook ik heb met dubbele gevoelens je verhaal gelezen.Natuurlijk is het niet niks om je kindje te verliezen,hoe klein dan ook,maar als je geen kinderen meer wilt is daar wat aan te doen...Het is natuurlijk jouw leven en ik hoop in elk geval dat de zwangerschap goed zal gaan en dat je straks kunt genieten van jullie
kindje.Hij/zij heeft hier immers niet om gevraagd.
Sterkte.
Een moeder van 6 kinderen
[Deze reaktie werd gewijzigd]
Door: jolanda op 03/09/2002 @ 16:44
ik vindt het heel erg wat jullie mee moeten maken , perongeluk zwanger en dan dat kindje ook nog moeten verliezen , ik en m`n vriend proberen al 4 jaar een kindje te krijgen maar dat lukt niet
Door: jolanda b op 04/09/2002 @ 16:53
tja lijkt me vrij zwaar om net een baby te hebben en weer zwanger te zijn en dan je kindje te moeten verliezen.
en nu ben je weer zwanger terwijl je het niet wil.
dan is er toch iets verkeerd gegaan met de geboortebeperkingsmiddel die jullie hebben of gebruiken.
maar je kan het kindje wat opkomst is dat niet kwalijk nemen
alle kindjes moeten toch welkom zijn.er lopen er zoveel die dit kind zo van je willen hebben en er dol blij mee zijn.
gun dit kindje ook een gelukkige jeugt hoe moeilijk het ook is.
nog een vraagje jullie gaan verhuizen is dit niet verschrikkelijk moeilijk.
omdat jullie kindje daar in de tuin is begraven.
ik zou het er verschrikkelijk moeilijk mee hebben om dan afstand van dat huis te moeten doen
nu ik wens jullie heel veel sterkte met de geboorte van jullie kindje en wees blij dat jullie ze kunnen krijgen.
ik ben gelukkig ook gelukkig met mijn 3 kindjes
na mijn 1e kindje wou ik er graag nog 1 maar kreeg een tweeling tja 1 te veel maar zou ze niet meer willen missen.
mijn schoonzusje is haar 1e kindje verloren en is tot heden nog steeds geen mama geworden hoe graag zij het ook wil.
Door: Petra op 09/09/2002 @ 12:42
Hallo,
Het spijt me van uw "verloren" kindje. Zelf zijn we bezig proberen zwanger te geraken en lees ik dus vaak op deze site. Uw verhaal greep me zeer erg aan, maar het was al gauw over bij het lezen dat je niet gelukkig bent met deze zwangerschap. Ten eerste vind ik het raar dat je in deze tijd zo vaak per ongeluk zwanger kunt geraken, en ten tweede kan ik het niet begrijpen dat je niet blij bent met de komst van een klein wonder. Ik heb dus gemengde gevoelens voor uw verhaal. Sorry. Ik hoop dat het goed gaat met je zwangerschap, en dat het een gezonde baby wordt, maar hoop uiteraard dat het kind nooit zal horen dat je niet blij was met zijn/haar komst. Een kind betekent toch GELUK/LIEFDE/GENEGENHEID/TEDERHEID.............
Groetjes en veel geluk met uw gezinnetje
Door: yvonne op 17/10/2002 @ 18:04
je bent bang en onzeker ,terwijl je denk ik goed weet dat het je zal lukken .je bent vooral bang voor de reacties van buitenaf en familie.Het is jullie gezin en geniet van je gezin en laat de rest gewoon praten ,alles komt op zijn pootjes terecht ,heb wat gedult en probeer zoveel mogelijk te genieten van de babytijd .Later hebben de kinderen veel aan elkaar voor plezier maar ook voor getroosd en steun aan elkaar veel sterkte
Door: Anoniem op 08/04/2003 @ 22:33
Sorry hoor maar ik vind de verloskundige een onbeschofte vlerk. Kindjes die zo vroeg worden geboren
kunnen worden gecremeerd of begraven. Helas heb ik het in 2002 2x meegemaakt en mijn mannetjes gewoon begraven. WAT EEN TRUT IN DE BIOBAK!!!!die zou ik wel een keer willen spreken Zeker blond ofzo
Door: nimué op 08/04/2003 @ 23:51
het is zeer zeker een aangrijpend verhaal,en er zal veel tijd over gaan om dit allemaal een beetje te plaatsen.
Je durft waarschijnlijk niet gelukkig zijn voor het geval er weer iets verkeerd gaat.De verandering door de hormonen zal ook wel een rol spelen.Zou je niet proberen iemand te vinden om mee te praten iemand die kan helpen om alles een plaats te geven.Zo zal je stilletjes aan ook van dit beginnende leven kunnen gaan houden zonder al te veel angst.Mischien wou je onbewust toch nog een zwangerschap.Anders zou je zoals iedereen meent te moeten duidelijk maken je je voorzorgen wel genomen hebben.
Ik ben ook al vier jaar aan het proberen om zwanger te raken na de dood van ons zoontje en dit word steeds moeilijker omdat wij nu afhankelijk zijn van een eicel of embriodonor.En ik begrijp dat mensen reageren dat je moet blij zijn met je situatie,ik zou dat zeker zijn,maar daarom hoeft dit bij jou niet zo te zijn.Zoals de anoniem hierboven zegt,geef je zelf de tijd en laat het gewoon over je komen,maakt niet uit wat anderen zeggen.Je zal zien dat alles beter word de dag dat je je kindje in de armen houd is deze nare periode enkel nog een slechte herinnering,en een nieuw huis kan ook helpen aan een nieuw begin.Probeer dag per dag te leven tot je je weer sterk genoeg voeld om vooruit te kijken,veel geluk en sterkte gewenst.
Nimué
Door: bart pitteljon op 20/05/2004 @ 15:34
Wij komen dinsdagmorgen jongstleden binnen in de kraamkliniek om ons kindje te baren. Wij kregen echter een ander nieuws te horen omdat Aiko maandagnacht zich gedraaid had en de navelstreng dichtgesnoerd.Dus moest mijn vrouw een baby baren waarvan we weten dat wij haar niet kunnen mede nemen naar huis want de dokter zij dat Aiko gestorven is.Hoe zwaar deze ervaring ook is ,wij weten dat onze dochter in alle stilte naar de hemel is gegaan om over ons te waken als een engel.Morgen na de engelenmis mogen wij een laatste maal afsheid nemen wanneer zij begraven wordt. Ik weet dat ik spreek voor iedereen die zoiets zwaar moet meemaken dat men er enkel sterker van kan worden .
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.